16.09.14

0 Մեկնաբանություն

Յանա Բրայք


Կան նկարիչներ, որոնց նկարներն ուզում ես գրկել, կերպարներին` շոյել ու կմճթել, իսկ պատկերված միջավայրն ուղղակի շնչել:
Էլի սյուրռեալիզմ:
Միակ միջոցն է թթված տրամադրությունից ազատվելու համար:

Յանա Բրայք
Էս լատվուհին միշտ երազել է կատաղած ջրերի, փոթորիկների, ցունամիների ու ջրային բռնի հոսանքների մասին: Լրիվ մի խելքի ենք~: Դրա համար էլ կերպարները կարծես ջրից փախած լինեն:

Սյուրռեալիստները սիրում են ցավն արտահայտել երեխաների միջոցով: Երևի թե նրա համար, որ ցավն ու տագնապն ավելի խոցելի է երևում հենց տարիքով փոքրերի մոտ:
Ջուրը համ կյանքի սիմվոլ է, համ կատաղության ու ավերածությունների, և ծնող է, և մարդասպան, ավելի ճիշտ` կենդանասպան:

Դեմքերը սփրթնած են, աչքերը` մեծ ու կլորավուն, հիմնականում հիվանդագին ձևով չափազանցված: Բնության հետ միաձուլում կա, ֆիզիկական կապ: Կերպարների`միմյանց հանդեպ կապվածություն ու սեր կա: Իրենք համերաշխ են, համակերպված ու փակ` արտաքին աշխարհի համար:

Ցավ էլ կա, բայց լուսավոր է: Բնական ցավ է` իրենցից ու բնությունից ծնված: Ցավին բնորոշ մուտանտացում չկա: Ցավոտ ցավ չէ, այլ բթացած ու ձուլված իրենց բնությանը:
Եթե համեմատեմ Ռեյ Կեսարի “օրիորդների” հետ, ապա լրիվ հակապատկեր կստացվի: Ռեյի մոտ անբնական ու սպանող ցավ է, կերպարների մեջ ատելություն ու վրեժի զգացում կա` իրենք իրենց ու շրջապատի հանդեպ, գույները հիվանդագին են ու վանող:
Յանայի որոշ նկարներում կա բացահայտ կենակցում բնության ու կենդանիների հետ, բայց փոխադարձաբար: Բայց էնպես է ստեղծված նկարի մթնոլորտը, որ քեզ չի թվում դա ինչ որ ոչ նորմալ ու շեղված երևույթ, այլ բնական ու ընդունելի` և բնության, և կերպարների կողմից:

Դա էլ բնության հետ միաձուլման մի ուրիշ ընկալում է, որը բավականին սիրուն ու  անմեղ ձևով է մատուցվում:

Վայելեք:

( Բաժին` , , , , ) շարունակությունը
0 Մեկնաբանություն

Թաթեր

Դա ցեխը չէր լպրծուն ու թաց:
Անձրևի չլմփո’ցը չէր ամեն վայրկյան վեր թռցնում ու ստիպում արագացնել քայլերը:
Ու ոչ էլ սղլիկ ու անհարթ գետինն էր, որ ցավեցնում էր ոտքերը:
-Պայմանավորվեցինք: Ով շուտ վերջացնի` կստանա իր բաժինը:
Հինգ զույգ ձեռքեր անցան գործի: Արգելված էր իրար երեսի նայելը: Աչքերը պարտադիր փակ` ասել էր իրենցից ամենաբոյովն ու մորուքավորը: Չէր կարելի ավելորդ շարժումներ անել, նայել կողքիններին կամ սեփական գործին:
Սպիտակ բեղավորն ամենաշատն էր ուզում հասնել ցանկալի արդյունքի: Ցեխոտ կոշիկների կարիքն ինքն ամենաշատն էր զգում: Հոգնել էր  ոտքերի ու սուր քարերի անմիջական հպումից, զզվել էր ջրի ու ցեխի միաձուլումից առաջացած ճպճպոցից, իսկ խոնավությունն արդեն ոչ մի կերպ չէր կարող հանդուրժել: Հարկավոր էր, որ նա ամենաուշադիրը լինի, չկորցնի պահը, չխախտի կանոններն ու ժամանակին հասցնի:
Բայց ո՞վ չէր հոգնել փողոցային սառը հատակից:
Հինգ զույգ ոտքեր իրար չէին զիջում դողալու ու սրթսրթալու իրենց հմտությամբ:
Մի քանի կոշտացած ձեռքեր շարժվում էին մեծ բավականությամբ:
Իրենցից ավելի խորամանկները դիմում էին մտքի օգնությանը:
Չէ՞ որ արգելված չէր երևակայությամբ աշխատել:
Կարևորը ցանկալի արդյունքն էր` հնարավորինս շուտ ու արագ:
Փողոցի կենտրոնում դրված էր ցեխից պլպլացող մի զույգ երանություն` սև ու մաշված:
Շուրջբոլորը հավաքվել էին հինգ սառածները:
Հինգ անկուշտ ցանկություն` ինչքան հնարավոր է շուտ վերջացնել: Ոտքերը թմրել էին, կոշտուկները սպասել չունեն, համբերությունը վաղուց արդեն բաժակի մեջ սառույցի կտորի էր վերածվել: Շարժվել էր պետք, պետք էր աշխատեցնել ամբողջ միտքն ու երևակայությունը,  հասնել էր պետք կենտրոնում դրված ցանկալի պլպլանին:
Ոչ մեկն էլ հստակ չէր հիշում, թե իրենցից ով առաջարկեց նման միտք: Կոշիկը չէին կարող կիսել հինգ մասի, բայց ոչ էլ կարելի էր թողնել աղբանոցում նետված: Կոշիկը պետք է պատկաներ մեկին: Հինգ զույգ ոտքից գոնե մի զույգը պետք է զգար տաքություն, գոնե մեկնումեկը նրանցից չպետք է սառեր վերջնական: Իսկ երկար մտածելու ժամանակ չունեին: Պետք է ընտրեին կոշիկը ստանալու ամենահարմար եղանակը: Ամենաարագն ու տղամարդկայինը:
Ձգձգվում էր:
Ինչ-որ մեկը անջատել էր նրանց` ժամանակին կուտակած բոլոր կեղտոտ ու արգելված պատկերներն ու տեսարանները: Բոլորի մտքում միայն մի շարժում էր երևում` ոտքեր, քայլող ոտքեր ու կոշիկ: Տաք կոշիկ: Չսառած ոտքեր:
-Տղերք, հերիք է` այդ հինգից մեկի ուժասպառ ձայնն էր:
Պատասխան չկար: Չէր կարելի բացել աչքերն ու կողքերը նայել: Չէ՞ որ պայմանավորվել էին: Պետք էր ավարտին հասցնել` ինչ գնով էլ որ լինի:
Փողոցի անկյունում լսվեց կանացի անզուսպ ծիծաղ: Ծիծաղն անցավ հինգ սառցակալած ականջով ու լցվեց կենտրոնում դրված մուգ ու ցեխոտ կոշիկի մեջ:
Կարելի էր օգտվել ծիծաղից, դա էլ արգելված չէր: Բայց տաք ու կոշիկով պատված ոտքերը ծիծաղն արձագանքում էին որպես մանկական խաղահրապարակից եկած ձայն: Ոչինչ չէր ստիպում նրանց ընկալել ծիծաղն այն վիճակով, որը պետք էր արդյունքի հասնելու համար:
Այս մեկն էլ ձախողվեց: Պետք էր այլ տարբերակ գտնել:
Հինգ զույգ լսողություն փորձ արեց որսալ շրջակայքի ձայները: Ոչ մի ցանկալի ձայն: Բոլոր ձայները լցվում էին կոշիկի մեջ ու հակառակ ազդեցությունը թողնում հինգ ձանձրացած ու հոգնած մրցակիցների վրա:
Ձեռքերն արդեն թմրել էին: Շարժվել չէին կարողանում: Տղերք հերիք է գոռացողը պառկած էր տաք ավազին ու վայելում էր տաք ջրի մեջ դրված ոտքերը: Աչքերը փակ չէր էլ զգում, թե ոնց է սառը ցեխը մտնում մաշկի մեջ ու ներծծվում ամբողջ մարմնում:
Փողոցում մի շուն էր ձայնը գլուխը գցել:
Իսկ ո՞վ կհամարձակվեր օգտվել այդ անմեղ արարածի արձակած ձայնից:
Բոլորն էլ համարձակվեցին: Բայց հաչոցը տաք գարնան ու մեղուների տեսք ընդունելով անցավ այդ հինգի կողքով` թեթևակի դիպչելով ուսերին ու նորից լցվելով ցեխոտ կոշիկի մեջ:
Հիմա էլ ոչինչ չէր կարող ստիպել նրանց ստանալ ցանկալի իրը:
Իսկ շան հաչոցն ավելի ու ավելի էր մոտենում` նմանվելով մի սատկած բզեզի` ծաղկից ծաղիկ թռչելուն:
Քրտինքի տասնյակ կաթիլներ հոսում էին հինգ սառույց դարձած մարմիններով` ամեն մի կաթիլը յուղի պես ծանր: Կարծես ձյութով պատված լինեին: Շնչառությունն ավելի էր անկանոն դառնում: Լսվում էին ոտնաձայներ, կանացի ծիծաղն ավելի ու ավելի էր մանկական խաղահրապարակ հիշեցնում, իսկ շունը…..մի գլուխ բզզում էր ու կոշիկներ հագած ծաղիկներով վազվզում:
Մի ուժասպառ  էլ պառկեց տաք ավազին ու ցեխի բաժին դարձավ:
Մնացին երեքը:
Կարող էին սառել հենց այդ դիրքում  քարացած` կենտրոնում թողնելով երբեք իրենց չպատկանող կոշիկը:
Իսկ շունն արդեն հոտոտում էր մաշված իրը: Լեզվով փորում էր ներսում եղած մեղուներին: Թաց մռութով ներս էր խցկվում կոշիկի մեջ ու մանկական ծիծաղը սուր ատամներով դուրս հանում այնտեղից:
Խաղահրապարակը վերացավ տեսադաշտից ու երեք զույգ աչքեր թրթռալով բացվեցին: Դադարեց ձեռքերի շարժումը: Կարողացան ընկալել միայն հեռվից երևացող շանը` բերանում այդքան սպասված տաքությունն ու երանությունը:
Հենց այստեղ էր, որ ականջներին հասավ կանացի փռթկոցն ու տեսան գետնին փռված երկու սառածներին:
Անձրևի չլմփոց:
Շնչակտուր վազք ` հասնելու շանն ու խլելու նրանից իրենց միակ փրկությանը:
Վազելու պահին էր, որ վերակենդանացան  բոլոր այն  պատկերներն ու մոռանալով իրենց տարերքի մասին` փռվեցին ցեխոտ փողոցի կենտրոնում` ականջները սրած կանացի փսփսոցներին ու թպրտալով ցանկությունից:
Շունը փախչում էր` բերանում պահելով դատարկված կոշիկը:
Կարծես թե նրա հետևից էին ընկել բոլոր մեղուներն ու սատկած բզեզները, որոնց ինքը լեզվով դուրս էր հանել այն տեղից, որտեղ պետք է լինեին այն հինգից մեկնումեկի սառած ու մերկ ոտքերը:
Ու այդ ցեխը չէր լպրծուն ու թաց:
Անձրևի չլմփո’ցը չէր ամեն վայրկյան վեր թռցնում ու ստիպում արագացնել վազքը
Ու ոչ էլ սղլիկ ու անհարթ գետինն էր, որ ցավեցնում էր թաթերը…..
( Բաժին` , ) շարունակությունը

15.09.14

0 Մեկնաբանություն

Խլրտոցը ապրել բառի



Եղեւնուտի ետեւում՝ ձյուն,
Ձյուն, ագռավների երամ,
Ճանապարհ, այսինքն օտարություն։
Քամի, երգ, ճամփորդ եւ քնելու մի փոքր ցանկություն։
Բաղեղի ճյուղ, եւ հասնել, եւ բակ։
Ես, եւ տրտում, եւ այս թաց ապակին։
Գրում եմ, եւ տարածություն։
Գրում եմ, եւ երկու պատ, եւ մի քանի ճնճղուկ։
Մեկը տրտում է,
Մեկը հյուսում է,
Մեկը հաշվում է,
Մեկը՝ երգում։
Կյանք, այսինքը մի սարյակ թռավ։
Ինչի՞ց ես տրտմել,
Քիչ չեն ուրախությունները, օրինակ այս արեւը,
Վաղը չէ մյուս օրվա մանուկը,
Այն շաբաթվա աղավնին։
Մեկը մահացավ երեկ գիշեր,
Եվ դեռ լավն է հացը ցորենի,
Եվ դեռ ջուրը հոսում է ներքեւ, ձիերը խմում են։
Կաթիլքը՝ ընթացքում,
Ձյունը՝ լռության ուսերին,
Եվ ժամանակը՝ յասամանի ողնաշարին։

Սոհրաբ Սեփեհրի (իրանական պոեզիա)


( Բաժին` ) շարունակությունը

07.09.14

0 Մեկնաբանություն

Ամպային ատլաս: Մառախուղ

Քանի որ, ըստ իմ հանճարեղ պլանի, շաբաթական երկու ֆիլմ եմ նայում, իսկ ամեն մեկին առանձին գրառում անելու ժամանակ չկա, դրա համար որոշել եմ ֆիլմերի մասին գրառումներն անել խմբակային:


Առաջին ֆիլմը. Մառախուղ

Հիմա եմ հասկանում բոլոր էն մարդկանց, ովքեր ինձ երկար ժամանակ զգուշացնում էին` ՉՆԱՅԵԼ ԷՍ ՖԻԼՄԸ:
Բայց քանի որ ցուցակիս մեջ վաղուց արդեն  առաջ էր ընկել ու հերթից իրեն դուրս էր գցում, որոշեցի խախտել բնության օրենքները:

Իºնչ է լինում էն մարդկանց հետ, որոնց  միավորող գլխավոր ուժը վախն է, իսկ միմյանց հանդեպ ձգողականությունը, բնականաբար բացասական իմաստով, անորոշությունը` այն է մառախուղը: Ինչուº հենց մառախուղ: Իմ կարծիքով դա վախի մարմնավորման լավագույն օրինակներից է: Որովհետև այնտեղ, որտեղ դու ընդունակ չես տեսնելու, ընդունակ է աշխատելու քո երևակայությունը, դարձյալ բացասական իմաստով: Մառախուղը վախերի թաքստոց է:
Ուրեմն ապակիներից այն կողմ վախերի թաքստոց, իսկ ներսում միմյանց հետ կապված վախեր` ամեն մեկը տարբեր չափաբաժնով ու արտահայտելու տարբեր ձևերով: Իրականում սարսափելի է վախից կուչ եկածների ամբոխը, ահաբեկվածների մասսան: 

Ի տարբերություն նմանատիպ այլ ֆիլմերի` այստեղ աստիճանաբար է լինում իրավիճակի լրջության գիտակցումը: Սկզբից հեգնանքի ու ծաղրի ձևով, հետո ագրեսիայի, մեղադրանքների տեսքով, որոնք իրականում նույն վախի կրկնօրինակներն են:
Ու բնականաբար նմանատիպ պայմաններում շատ ավելի պարզ է երևում ամբոխի բազմազանությունը` սթափ մտածողներ, հիստերիկներ, ագրեսորներ ու անպայման մի քարոզող: Դե էլ ինչ քարոզ, առանց մի խումբ նախիրի, որոնք ավելի ուշ անպայման ոհմակի տեսք են ստանում:

Միºթե նման պայմանները լավագույնը չեն պատրաստի զոհեր ստանալու: Դրա պատճառով է, որ նման իրավիճակներում մարդկանց ավելի շատ սպանում են հենց իրենք`մարդիկ, քան թե մշուշներում թաքնված հրեշները: 

Հետաքրքիր է` մառախուղն ու թաքնված ոտիկներով սողուննեºրն էին այդքան մարդու վախի ու սարսափի ստեղծողները, թեº հենց վախն էր ստեղծել և' մառախուղը, և' անորոշությունն ու թաքստոցը:

Սարսափելի, ծանր, սարսռեցնող ֆիլմ:
Սարսափելի աուրա
Ու սարսափելի ավարտ` ծիծաղ առաջացնելու չափ սարսափելի

Ոºվ էր մեղավոր` ավտոմեքենաºն, թեº ատրճանակն ու փամփուշտների` ընդամենը մեկ հատ պակաս լինելը: Չէ, այնուամենայնիվ կարելի էր սպասել գոնե հինգ վայրկյան, կամ գուցե դա միակ միջոցն էր ազատվելու անիծյալ մառախուղից:

Ու ամբողջ ֆիլմի ամենաքիչ ծանր մասը դաժան տեսարաններն էին: Այ էդ աստիճանի սարսափելի ֆիլմ էր ու միաժամանակ սարսափելի ստացված:
Խորհուրդ չեմ տա ոչ մեկին: Միայն` եթե ուզում եք ծանոթանալ մասսայական սարսափի ու դրա հետևանքների հետ:

Երաժշտությունը հրաշալի էր: Ու ընդհանրապես հրաշալի էր նկարահանված` ընտիր ու բնական դերասանական խաղով, երկխոսություններով, ոչ մի սարքովի բան չկար: Ամեն ինչն իրական էր, կարծես թե այդ դեպքը տեղի է ունեցել ու խանութի տեսաձայնագրիչներն ամեն ինչ ձայնագրել են:




Անցանք` Ամպային ատլաս
Երկար չխոսեմ էս ֆիլմի մասին:

Հազվադեպ հանդիպող սիրուն ու ամբողջական ֆիլմ էր: Վեց պատմությունները մեկը մյուսից ընտիր: Ուղղակի մի խնդիր կար` կապն էր թույլ: Ոնց որ վեց տարբեր ժանրի ու սյուժեի ֆիլմ նայեի:  Այնքանով էին կապված իրար հետ, ինչքանով որ ցանկացած ֆիլմ մեկ ուրիշ ֆիլմի հետ:
Իրար հետ կապն ավելի շատ սարքած էր, հնարովի: Ոնց որ վեց տարբեր սցենարներով ֆիլմ նկարենք, կրճատենք, իրար միացնենք ու արանքում միմյանց հետ զուգահեռներ անցկացնենք: 

Չեմ սիրում խցկած բաներ: Դա նույնն է մի գիրք սկսես գրել` նախապես սյուժեն պատրաստի ունենալով, հետո ընթացքում շեղվես թեմայից, մոռանաս սյուժեն, հասնես գրքի վերջին ու նոր հիշես: Հետո ստիպված էդ սյուժեն խցկես գրքի արանքներում, որ քո ուզածը լինի: Նույնն էլ էս ֆիլմն էր:

Գաղափաºր, միºտք: Կար նման մի բան` մեր կյանքն ամբողջությամբ մեզնից չի կախված, պատահականություններ չկան, ամբողջ տիեզերքի պատմությունները կապված են իրար հետ` անժամանակ, մենք բոլորս միմյանց շարունակությունն ենք` տարբեր ժամանակներում ու տարբեր տեսքերով, դե մեկ էլ սերը մնում է սեր` անկախ սեռից :)))

Խիտ, սիրուն տեսարաններով, ընտիր երաժշտությամբ ու մեկը մյուսից սիմպո դերասաններով ֆիլմ էր :Դ

Մի պատմությունից մյուսին անցումներն էլ  շատ լավ էր արված: Իսկ բոլոր սիրային տեսարանները հրաշք էին:

Ապրի ռեժիսորը:
Պետք ա գիրքն էլ կարդալ: Պարտադիր:
( Բաժին` , ) շարունակությունը

01.09.14

0 Մեկնաբանություն

օգոստոսի երեսուներկու


Ես գիտեմ, որ դեռ աշուն չի եկել: Ինչքան էլ ամառը երկարաթև հագնի, մի երկու տերև գլխին քաշի, մեկ ա ինձ չի համոզի, որ ինքն աշուն է:

Վառող արև: Կաբլուկավորների մասսա: Աղմուկ: Կտկտացողների մասսա: Զզվեցնողների մասսա: Քամողների ամբողջություն:

Հա, իրենք ինձ քամում եմ: Իրենք ու իրենցից դուրս եկած աղմուկը: Դատարկ, բայց չարձագանքող աղմուկը: 

Մեկ-մեկ ինձ թվում է` իրենք բոլորը մեկ անուն ունեն, ընդամենը մեկը
Ու մեկ-մեկ էլ թվում է` եթե գիտեմ իրենցից գոնե մեկին, գիտեմ նաև ամբողջ մոլորակի բնակչության մոտավորապես երեսուն տոկոսին:

Ու խմբավորումներ: Առանձին-առանձին պոպուլյացիաներ: Ու էդ ամբողջ տեսականին` մի համակեցության մեջ:

Սարսափելի է
Խաշող է
Տժժեցնող է

Ու հետն էլ աղի ու ջրակետչուպով համեմված ֆրի:

Լրիվ միքս է

Ատելի երևույթների միքս

Ես չեմ ուզում նրանց հետ նույն կաթսայում լինել:

***
Ես կարոտում եմ աշունը`
մուսայոտ եղանակ
անընդհատ ստեղծագործելու ցանկություն
մի գլուխ մառախուղներ, գորշ ամպեր, երկար ու մանր անձրև, որն ի դեպ շերտավոր ամպերից է թափվում
ջրափոս ու խողովակներից կաթացող ջուր
տանիքներից չռռացող ջուր
փակ կոշիկներ, փակ ուսեր, փակ աշխարհ
չվող թռչուններ~~ իսկ բաժանումը միշտ էլ մուսայաբեր անձրև է
խոնավություն, թացություն, ջուր.....ջուր.....ցեխոտ ջուր...
մամայիս ծնունդը

Ու ես չեմ լինելու ձեզ հետ նույն կաթսայում, որովհետև իմ տեղը կաթսան չէ, իմ տեղը բլուրներում է ու հարավային ամերիկայի հասարակածային անտառներում` խիտ-խիտ թփերի ու ծառերի միջև, ամենաստորին շերտերում, ես բլուրների բնակիչն եմ ~

Գնացեք իմ կողքից, մի եղեք իմ շրջանակի մեջ
Մի եղեք իմ մեջ
Մեկ է` ձեզ այնտեղ ընդունող չկա
Ձեզ այնտեղ չեն նկատի, չեն տեսնի ձեզ.......ինչպես մրջյունը չի նկատում քայլող մարդկանց
Մրջյունն եմ ես
Մարդիկ եք դուք
Ու ոչ երբեք հակառակը~~~~~~~~
( Բաժին` , ) շարունակությունը

23.08.14

0 Մեկնաբանություն

դուռ

Սեպտեմբերն ամենամուսայոտ ու ստեղծագործ ամիսն ա
Դրա համար հիմիկվանից պետք ա ոգևորություն փնտրել` բնության մեջ կամ հենց թեկուզ սովորական ասֆալտին
Իսկ ոգևորություն գտնելու համար պետք ա մոտիվացիա
Օրինակ ճռռացող աթոռ, 
Ճռռացող տոպրակ
Ճռռացող մեջք
Կամ հենց թեկուզ ճռռացող դուռ
Էստեղ արդեն կապ չունի,  այն ճռռում է, թե չէ
Թեկուզ և յուղած 
Կարևորը դուռ 
Դուռն ինքնին մոտիվացնող բան ա, ոգևորող, տրամադրող 
Հետաքրքրություն առաջացնող
Բաց թե փակ` ինքն ազդեցիկ դետալ ա 
Ինքն անցում է` մի տարածությունից դեպի մյուսը
Դրսից ներս
Մթից լույս 
Շատ կտրուկ անցում է  դուռը
Բայց ավելի կարևոր է դռան բռնակը
Որովհետև եթե ինքը չլինի 
Դուռը կնեխի անշարժությունից 
Ու կդադարի անցում լինել 
Իսկ մեզ պետք չի նեխած ոգևորություն
Մեզ պետք ա շարժում ու անցնելու հնարավորություն 
Դրա համար էլ  ընտրում եմ դուռը` ճռռացող կամ յուղած `
մեկ է:



( Բաժին` , , , ) շարունակությունը

18.08.14

0 Մեկնաբանություն

յոթուկես միլիարդ



Եթե աշխարհում կա մոտ յութուկես միլիարդ մարդ, ուրեմն կա յոթուկես միլիարդ իրար հետ կապ չունեցող լեզու, յոթուկես միլիարդ առանձին մտածողություն ու յոթուկես միլիարդ իրարից կիլոմետրերով հեռու ընկալման մակարդակ ու տեսողություն: 

Կարճ ասած ամեն մեկի համար դիմացինն այլմոլորակային է` իր առանձին մոլորակով ու էդ մոլորակը կառավարելու յուրահատուկ ձևով

Ու պարտադրել դիմացինին շնչել քո մոլորակի օդը, առնվազն սխալ է, դիմացինն ուղղակի շնչահեղձ կլինի, եթե մի վայրկյան ավել մնա քո մոլորակում.

Որովհետև դու շնչում ես ազոտ, իսկ դիմացինդ` թթվածին 

Իսկ եթե ուզում ես , որ դիմացինդ կարողանա ապրել քո մոլորակում` մշտական կամ ժամանակավոր, ուրեմն բարի եղիր քեզ մոտ բարենպաստ պայմաններ ստեղծել իր համար ու չդժգոհել, եթե վերջինս անմիջական ազդեցություն ունենա քո մոլորակի կլիմայի, բուսական ու կենդանական աշխարհի կամ հողաբուսական ծածկի վրա:
( Բաժին` ) շարունակությունը

14.08.14

1 Մեկնաբանություն

հարցազրույց




[ Սյունեի ու իմ հարցազրույցի գաղտնի տարբերակը ]

Սյունն ինձ հարցնում ա `  Մար, քանի տարի ա գործում բլոգը, ու ինչի ես ընտրել Վոլտերա-ն որպես կեղծանուն :)))

Մարին սկսում ա  տակից դուրս գալը` Բլոգս գործում ա 2012 թվականից, էդ ժամանակ, երբ որ բացեցի բլոգս, առաջին անգամ սկսեցի գրել, դրանից առաջ երբեք փորձ չէի արել գրելու` ոչ փոքր տարիքում, ոչ պատանեկան տարիքում, ընդհանրապես շատ պարապ երեխա էի  ու երբեք մտքովս էլ չէր անցնի, որ ես կգրեմ մի օր: Երբ որ բլոգս բացեցի , պատկերացում չունեի, թե ինչ ա ինձ սպասվում: Էդ բլոգի շնորհիվ` այսինքն գրելու, ես կիլոմետրերով աճեցի: Մարդիկ տարիներով մի քանի մետր են առաջ քայլում, ես մի շաբաթում էստեղից հասնում էի մինչև Զատկի կղզի ու հետ գալիս: Էդ հսկայական ճանապարհը որ անցա, իմ երկուսուկես տարեկան, նոր նոր ատամ փոխող բլոգիս եմ պարտական: Որ ձեռքս ճար լիներ, կպաչեի իրան [էստեղ Մարիի բլոգն ամաչում ա]  

Ինչի Վոլտերա. Մի քանի վարկած կա էդ անվան հետ կապված:  Հիմա անգամ չեմ էլ հիշում, թե երբ ու ոնց որոշեցի Վոլտերա, հավանաբար որպես Վոլտեր անվան աղջկական տարբերակը: Հետո կապվեցի անվանս հետ ու էդպես մնաց: Նախ ասեմ, որ Վոլտերան սկզբից իմ ալտեր էգոի անունն էր, հետո ինքը որոշեց, որ հոգնել ա անընդհատ ինձ հետ լինելուց ու առանձնացավ ինձնից, դարձավ բացարձակ առանձին ու անհատական գոյություն, բլրակս ձեռքիցս խլեց , ինձ բրախեց երկիր ու հիմա հազարից մեկ էլ չեմ կարողանում երեսը տեսնել :Դ  [Մարին առիթը չի կորցնում Բլրակի անունը տալ ]
( Բաժին` , , , ) շարունակությունը

31.03.14

0 Մեկնաբանություն

Ալդո Պալացեսկի


Իտալացի պոետ-ֆուտուրիստ: 20-րդ դար:

***
Թողեք զվարճանամ

Տրի-տրի-տրի,
Ֆռու-ֆռու-ֆռու,
Իհու-իհու-իհու,
Ուհի-ուհի-ուհի

Ի՞նչ:
Մի զարմացեք,
Ձեր պոետն է
Զվարճանում:
Ինչ է անու՞մ:
Մի բարկացեք,
Հիմա կասեմ:
Այո, այս է
Իր միամիտ
Զվարճանքը:
Գլգլում է`
Ինչպես գարնան զվարթ առու:

Կուռու-կուռու
կուկու-ռուռու,
կուկուռուռու:

Հիմա կասեք`
դե վերջացրու, այլանդակ,
խրխինջըդ տարօրինակ,
ինչի՞դ են պետք վերջապես
ձայներն այդ սուտ-անիմաստ:

Պառա-պառա-պառապաստ,
Ֆառա-ֆառա-ֆառաֆաստ,
Տառա-տառա-տառատաստ
Լառա-լառա-լառատաստ:

Ինչպես անհոգ առագաստ
այս ձայներն ինձ կտանեն
դեպի ափն ուրախության:
Ճիշտը կասեմ: Շատ երկար
թթվեցի իմ հին տեղում:
Ինձ թափ տվի և հիմա
բըլբըլում եմ, գեղգեղում:

գուղգու-գուղգու-գուղգուղում
ֆուղֆու-ֆուղֆու-ֆուղֆուղում
բուղբու-բուղբու-բուղբուղում,
բու'մ:

Գոնե ասա, այ անիմաստ,
այս ձայները, որ հանում ես,
արդյոք ունե՞ն ինչ-որ իմաստ:

Իմ-իմ-իմ-իմ-իմ
իմաստ,
չիմ-չիմ-չիմ-չիմ-չիմ
չիմաստ:
Իմաստ: Չիմաստ:
Անիմաստ:

Հիմա շուռ գամ,
ես հարցնեմ:
Երբ մի երգ եք
դուք դնդնում`
առանց բառերն իմանալու,
ինչպե՞ս է, որ
ոչ մեկը ձեզ
հիմար կամ գիժ չի անվանում:

Ուուուուուուուու~
Էէէէէէէէէէէէ~
Իիիիիիիիիի~
Օօօօօօօօօ~
Ուուուուուուուու~
Ու-է-ի-օ-ու:

Պահ, իբր թե բան ասացիր,
Դու մե՞զ հետ ես համեմատվում,
Էլ ինչու ես քեզ անընդհատ
Պոետ կանչում:

Կոչու-կոչու,
Չուչուչուչու
Շուկոկոկու
Սուկոկոկու
Ձուկոկոկու:

Թե բան գիտես, կարգին ասա:
Չէ, իզուր ենք սրան լսում,
Ճապոնական լրտես է սա:
Թե մի քիչ էլ այսպես ջանա,
Էշի կոչում նա կստանա:

Տամտամտամտամ,
Տամտամտանա
Պամպամպամպամ
Պամպամպանա:

Զայրանում եք, սակայն այսօր
Բոլորն իրենց համարում են պրոֆեսոր:
Խելոք մարդիկ` ինչքան ուզե~ք...
Միակ գիժը ես եմ, տեսե~ք:
Ես եմ - ահա:

Հա~-հա~-հա~-հա~
Հա~-հա~-հա~-հա~
Հա~-հա~-հա~-հա~:

Միևնույն է, այսօր ոչինչ
չեն պահանջում պոետներից:
Ինչու իզուր տքնեմ, ջանամ....
Թողեք այսպես
զվարճանամ: 
( Բաժին` , ) շարունակությունը
0 Մեկնաբանություն

Քաղցելու հրաշքը


Ինչքան էլ մեր խեղճուկրակ մարմինն առանձնացնենք մեր եսից, ինչքան էլ ֆիզիկականն ու հոգևորը մկրատով կտրենք իրարից, ու ինչքան էլ ասենք, որ հոգին մարմին չունի, որ հոգին առանձին գոյություն է, մեկ է, ամեն անգամ մի հատ պստլիկ հիվանդությամբ վարակվելուց հետո մենք կմոռանանք էդ 《վեհ》գաղափարների մասին, կմոռանանք էդ բարդ տերմինները, ուղղակի կպառկենք ու կերազենք առողջանալու մասին: Ու էդ պահին է, որ կհասկանանք` պետք չէր տենց մեծ մեծ խոսել, ու որովհետև գիտենք, որ ֆիզիկական ցավը, թեկուզ ամենաչնչինը, ազդում է և մեր տրամադրության, և հոգեկանի, և ցավի ընթացքում անգամ մտածողության վրա:  Ասածս ինչ է, առողջությունից կախված է ամեն բան, մեր ներքին աշխարհն ու արտաքին դրսևորումները, մեր ցանկություններն ու երազանքները, մտածողությունը, զարգանալու գործոնները, զգացողություններն ու անգամ զգացմունքները: Դրանք վայրկենապես գլխի վրա շուռ են գալիս` ֆիզիկական ցավի կամ հիվանդության ժամանակ: Մենք ծնկի ենք գալիս այ էն ֆիզիկականի առջև, ում առողջ ժամանակ ինչ ասես որ չենք ասել, էդ ժամանակ էլ ինքն է սկսում մեզ ծաղրել ու հրամաններ տալ: Մի խոսքով շատ խղճալի վիճակ է, ցանկանում եմ, որ ոչ մեկս չհայտնվենք ֆիզիկականի ատամների արանքում: 

Ու ես, տենց մեծ մեծ խոսողներից ամենամեծը, ֆիզիկականին ամենաշատ վիրավորանքներ տվողը, հոգի մոգի ու տենց բաներ գովերգողը, մի օր որոշեցի, որ խորափիլիսոփավեհային գրքերից հետո մի շաբաթ կարելի է հատկացնել մի սովորական բժշկաուսուցողաառողջական գրքի, որին ես սկզբից շատ կասկածանքով ու քմծիծաղով էի նայում, հետո կարդալու ընթացքում գիրքը սկսեց վրաս ղժժալ: Բայց վերջում հին ծանոթների պես բաժանվեցինք ու հիմա ես իրեն հարգում եմ ու անգամ թեթևակի սիրում:

Ծանոթանանք, հա ՞ ` 《Սով պահելու հրաշքը》, Փոլ Բրեգ :))) ինքն է, էդ պարզ, սովորական ու գլուխ չցավացնող գիրքը

Ուրեմն էս մարդը` ամերիկացի բնաբույժ Փոլ Բրեգը, իր առաջարկած մեթոդով ապրել է ուղիղ 95 տարի, ու կապրեր շատ ավելի երկար, եթե պատահականորեն չխեղդվեր օվկիանոսում` ջրադահուկով զբաղվելիս: Պաթոլոգոանատոմները մանրակրկիտ ուսումնասիրում են Փոլին ու պարզում, որ իր սիրտը, արյունատար անոթներն ու ներքին օրգանները կատարյալ առողջ են, ինչպես տասնվեցամյա պատանու մոտ: Փոլն ուներ հինգ երեխա, տասներկու թոռ, տասնչորս ծոռ ու տասնյակ հազարավու հետևորդներ:

Գիրքը նախատեսված չի միայն մասնագետների համար, բժշկությունից գլուխ հանող կամ չհանողներին բոլորին էլ հասանելի է ինֆորմացիան, որովհետև ինչպես հեղինակն է նշում, ինքն այստեղ ոչ թե բժիշկ է, այլ ուսուցիչ: Եթե չհաշվենք մի պստիկ կրոնականի ու մի պստիկ էլ ներշնչանքի ու ամերիկյան անհասկանալի հոգեբանության պահերը, հիանալի ու ոգևորող է հեղինակի գրելու ոճը, թեթևությունը, դրականի փոխանցումն ու վստահություն ներշնչելը:

Իր` երկարակեցության գլխավոր մեթոդը  սովաբուժությունն է` սով պահելու միջոցով օրգանիզմն ամբողջությամբ թույներից մաքրելը: Մարդը կարող է ապրել 120  տարի և ավելի, եթե ճիշտ սնվի, սով պահի ու հետևի բնությանը:
Շաբաթական 24 կամ 36 ժամյա ու տարեկան չորս անգամ չորսից մինչև քսանմեկ օր սով պահելը ամբողջությամբ կմաքրի օրգանիզմն այն թույներից, որոնք սննդի միջոցով երկար ժամանակ վխտում են մեր մեջ:

Էնպիսի բաներ է պատմում ամերիկացիներից, իրենց սննդից ու առողջական վիճակից, որ լացդ գալիս է:

Ինքը ժամանակին տառապել է թոքախտով, փոքր տարիքում հիվանդացել է բոլոր մանկական հիվանդություններով, որի ժամանակ ստիպված էր էնպիսի հաբեր կուլ տալ, որոնք թունավոր սնդիկ են պարունակում: Սով պահելու ու սննդին հետևելու շնորհիվ մաքրել է իր օրգանիզմը: Իմ մարմինը տարիք չունի`ասում է Փոլը, ծերությունից չեն մահանում, մահանում են հիվանդությունից:

Ասում է, որ հիվանդությունների ամենամեծ պատճառը սնունդն է: Մենք սնվում են ռեժիմով` օրական երեք կամ չորս անգամ, սնվում ենք, որովհետև այդ ժամը մեր նախաճաշի, ճաշի կամ ընթրիքի ժամն է: Իսկ Փոլն ասում է, որ պետք է սնվել միայն այն դեպքում, երբ սոված ես: Խրախուսում է ֆիզիկական վարժություններից հետո սնվելը, քանի որ օրգանիզմը բավականաչափ էներգիա է հավաքում սնունդը մարսելու համար: Նախաճաշին դեմ է, միայն թարմ մրգեր, որովհետև, նշում է, քնելու ընթացքում հավաքված էներգիան անիմաստ վատնում ենք նախաճաշելու վրա, առավոտյան պետք է սկսենք ֆիզիկական վարժություններ կատարելով, ու հետո, երբ սով զգանք, նոր սնվենք` թարմ բանջարեղենով կամ մրգերով: Ինչու՞ ենք ստիպում մեր օրգանիզմին սնունդ ընդունել, եթե մենք քաղցած չենք: Իզուր չի, որ առավոտյան շատերն ախորժակ չեն ունենում, իսկ, Փոլի ասած տգետ քաղքենիները, ստիպում են իրենց երեխաներին սնվել` ուժ ունենալու համար: Իրենք չգիտեն, որ օրգանիզմի ամբողջ էներգիան վատնում ենք սնունդը մարսելու վրա: Սով պահելու ընթացքում այդ էներգիան ծախսվում է մեր օրգանիզմը թույներից մաքրվելու վրա:

Բավականին խիստ է ուտելիքի հարցում: Միսը շաբաթական երեք անգամ, արգելում է շաքարից պատրաստված մթերքները, քաղցրեղենը, աղած մթերքները, սուրճը, ալկոհոլը, ծխախոտը, թեյը, խոզի միսը, ցանկացած տապակած ու ծխեցրած  բան (ուժաս -_- ): Մեղկ ենք չէ՞ :Դ

Բա աղը....վաաայ, էս խեղճուկրակ նատրիումի քլորիդին մտցրեց ցեխը, հանեց: Ասում է, որ աղն անօրգանական միացություն է, ու հայտնի է, որ մեր օրգանիզմին հասկանալի է միայն օրգանական սնունդը, մեր լեզվով ասած` մենակ օրգանական ֆոնտն է բացում մեր օրգանիզմում, իսկ անօրգանականները մնում են աղիներում, երիկամներում ու լուրջ հետևանքներ թողնում: Իրականում էն աղը, որի կարիքը մենք ունենք, բանջարեղենի մեջ առկա է, այսինքն դրա պակասը պետք է լրացնենք թարմ բանջարեղենով: Պատկերացնում ե՞ք, ասում է, ասենք ուտելիքը համեմենք նատրիումով , որը ջրի մեջ քայքայվող թթվի է վերածվում, կամ քլորով, որը թունավոր գազ է: Բա հենց աղն էդ երկու անտերների միացությունն է: Աղը սննդի հաշիվ չէ: Ինքը չի լուծվում, չի մարսվում: Նատրիումի անհրաժեշտ քանակն օրգանիզմում ապահովելու համար կերակրի աղ օգտագործելը նույնն է, թե կալցիումով ապահովելու համար օգտագործել կալցիումի անօրգանական նյութեր: Մի խոսքով, ես ինքս աղի սիրահար եմ, բայց գիրքը կարդալուց հետո ուտելիքի մեջ աղ չեմ ավելացնում, մերոնց էլ խրախուսում եմ ճաշի մեջ քիչ աղ անել:

Լավ, բա ի՞նչ ուտել հարգարժան Փոլ....մրգեր, բանջարեղեն, ընկույզներ, սերմեր, լոբազգիներ, բնական քաղցրավենիք` մաքուր շաքար, մեղր, բնական հատիկավորներ` գարի, գրեչկա, բրինձ, կորեկ: Օ.օ բա միս....դե ասեցի չէ, շաբաթական երեք անգամ, էն էլ ոչ տապակած կամ ծխեցրած:

Սով պահելու ժամանակ պետք է խմենք միայն թորած ջուր` երկու լիտրից մինչև երկուսուկես լիտր: Թորած ջուր է օրինակ անձրևաջուրը, հալոցքային ջրերը, թորած ջուր վաճառում են նաև դեղատներում:

Փոլը նշում է ինը բնական բժիշկներին, որոնց վրա կարելի է հույս դնել` արևի լույսը, թարմ օդը, մաքուր ջուրը, բնական սնունդը, սով պահելը, ֆիզիկական վարժությունները, հանգիստը, լավ կեցվածքն ու բանականությունը:

Ասում է` ոչինչ մի ստիպեք ձեր օրգանիզմին, սով պահելուց հետո ձեր օրգանիզմն ինքնըստինքյան ձեռք կբերի բնազդներ, լսողություն, կդառնա ավելի զգայուն, ու հետագայում դուք կզգաք, թե ձեզ ինչ է հարկավոր առողջ լինելու համար:

Մինչև օվկիանոսի դեպքը, ինքն ապրում էր բացարձակ կյանքով, զբաղվում էր սպորտով, գրքեր էր գրում: Իր մեթոդով բազմաթիվ մարդկանց է օգնել: Ասում է, որ սով պահելուց միտքն ավելի մաքուր ու արագ է աշխատում, ավելի շատ բան եք ընկալում, լավանում է հիշողությունը, բարձրանում է անգամ տրամադրությունը: Չնայած  չի երաշխավորում, որ սով պահելու ընթացքը թեթև ու հեշտ կլինի: Հո արդյունքները կգոհացնեն ձեզ :))))

Չերկարացնեմ: Գիրքը ճարել եմ Բուկինիստից, ընդամենը 170 էջ է: Եթե հետաքրքրեց, կարդացեք, դուք էլ փորձեք:  Համենայն դեպս շաբաթական քսանչորսժամյա սով պահելու եմ, հետևելու եմ սննդիս: Ինձ համար ամենաբարդը մսի հարցն է, որովհետև խայտառակ մսակեր եմ, ցավոք:

Սրանք էլ գրքում մատիտով նշվածները:


Կյանքը երկարացնելու լավագույն միջոցն այն չկարճացնելն է:

Մարդն իր գերեզմանը փորում է դանակ-պատառաքաղով:

Աշխարհում ամենաբնական վիճակն առողջությունն է:

Բնության ոչ մի արարած այնքան դաժանորեն չի ծաղրում սնվելու օրենքները, ինչպես մարդը, ոչ մի արարած այնպես անզուսպ չի սնվում, ինչպես մարդը: Կարո՞ղ է արդյոք մարդը խախտել ձգողականության օրենքն ու 25-րդ հարկից թռչել ու չջարդվել:

Ժամանակից շուտ ծերացած մարդկանցից ես հեռու եմ մնում, որովհետև նրանք ինձ վրա բացասաբար են ազդում: Նրանցից շատերը հոգեկան առումով մեռել են արդեն մի երեսուն տարի առաջ և երկրի վրա դեռ քայլում են միայն, որպեսզի թաղման ծախսերը տնտեսեն:

Ինչքան քիչ ուտես, այնքան շատ կապրես:

Սնվելը գիտություն է:

Մարդը ոչ թե մեռնում է, այլ իր հակաբնական սովորություններով ինքնասպան է լինում:

Մեր հասարակության մեջ խաղաղ կյանքը շատ քչերի բախտն ու երջանկությունն է: 

Կյանքը հիմա դարձել է շտապել, շտապել և էլի շտապել: Ու՞ր ենք շտապում: 
Հիվանդանո՞ց, թե՞ գերեզման:

Մարդիկ չեն մեռնում, նրանք ինքնասպան են լինում:

Մարդը միակն է, որ կրծքից կտրվելուց հետո էլ դեռ կաթ է ուտում:

Աղը սպիտակ մահ է:
( Բաժին` , , ) շարունակությունը

27.03.14

0 Մեկնաբանություն

Ինքը...


Ինքը միակն է, ում առաջ պատրաստ եմ արձակել ամենավերջին կոճակս էլ
Իրեն կվստահեմ նույնիսկ ծակ գուլպաներիս մասին պատմությունը
Իր հետ սեղան կնստեմ թափթփված մազերով ու չհարդուկված շորերով, կուտեմ առանց պատառաքաղի և ուզածիս չափ կճպճպացնեմ
Հետը կկիսեմ հաց ու պանիրը, կոլան կամ մսով ապուրը
Թույլ կտամ, որ մտնի դարակներս ու քանդի, թույլ կտամ, որ խառնի թղթերս ու պատռի գրքերս
Իրենից կխնդրեմ, որ սրբիչս հասցնի, երբ ես բաղնիքում լողանալիս լինեմ
Կնստեմ դիմացն ու կնայեմ աչքերի մեջ` առանց ամաչելու
Վրան կգոռամ ու ճղճղան ձայնս ցույց կտամ` առանց մտահոգվելու
Հետը կխոսեմ ձեռքերով ու ոտքերով
Ու եթե պետք լինի բարձրաձայն կլացեմ ու կհայհոյեմ մոտը` համոզված լինելով, որ ինձ չի նախատի ու բերանս չի փակի
Ինքը միակն է, ով մոտենում է ինձ ուզածի չափ ու դիպչում է ինձ` ինչքան որ սիրտը կտա
Իրեն ես երբեք հետ չեմ հրում
Ջրից հետո ամենաանհրաժեշտ բանն է ինքը
Օդից հետո` ամենացանկալին
Իրեն կարելի է առանց զգուշացնելու էլ գալ, կարող է առանց դուռը թակելու էլ մտնել, կարող է կոշիկները չմաքրել, եթե ուզում է, կարող է լուսամուտից էլ խցկվել ներս, ծխնելույզից էլ սենյակ իջնել, կարող է մտնել իմ ննջասենյակ, կարող է նստել անկողնուս, կարող է թաց ձեռքերով էլ ինձ գրկել
Միայն իր առաջ ծնկի կգամ, կաղաչեմ, որ մնա
Միայն ինքն է ընդունակ ինձ մինչև վերջին կաթիլը դատարկելու
Միայն իրեն է տրված ինձ գետնին գցելն ու օդ թռցնելը
Ինքը կարող է ինձ կտորների բաժանել, կարող է նոր կտորներ ավելացնել վրաս, կարող է փոխել կտորներիս տեղերը
Իր համար ես կմոռանամ նպատակներիս ու երազանքների մասին, հանուն իրեն կուրանամ ցանկացած բան
Որովհետև ինքը կապված է ձայնալարերիս, որովհետև շարժումներս ու քայլերս իրենից են բխում, որովհետև ջրից շատ է օրգանիզմումս
Ինքն ուղղորդում է, ցույց է տալիս, համոզում է, կարողանում է խաբել ու կատակել, ականջիս տակ փսփսում է չտեսած բաների մասին ու ես հավատում եմ իրեն
Առանց նրա ես դառնում եմ սովորական շնչող
Եթե չի լինում, պատերի հետ եմ ընկերություն անում, մինչև որ կարմրած դեմքով հայտնվում է ու ինձ համոզում է, որ բացակայության ընթացքում խանդել է պատի կտորներին
Եթե երկար ժամանակ չի երևում, հերթով դռնից ներս են մտնում անտարբերությունը, կատաղությունը, ցավն ու վերջում անշարժությունը
Պատահում է որ վերջում ինքն է լինում դուռը ծածկողը
Էդ ժամանակ ստիպված է լինում եկողներին ավելով դուրս հանել
Երբեմն հանելու ընթացքում ինքն է դրսում հայտնվում
Ինքն իմ կարիքը երբեք չի ունենում
Ինքը կամակոր է ու ստորացնող
Իր հետ շատ բարդ է պայմանավորվել այցելությունների հարցում
Ինքը չունի հաճախականություն, ժամանակի զգացողություն, տարածության հասկացություն
Ինքը երբեք չի կշտանում, երբեք առաջինը չի զիջում, երբեք չի ներում
Ու որովհետև գիտի, որ եթե չգա, կսպանի
Եթե կողքիս չլինի, կմոռանամ ներսիս դռան տեղը, կկորցնեմ բանալին
Կբացվեմ
Միջիս կլոր պլաստմասե կլորակները ներքև կընկնեն ու կգլորվեն` չգտնելու աստիճան հեռու
Ինքն իմ առաջնորդն է
Թույլ տեղս
Խոցելի կետս
Իր միջոցով ես կվերածվեմ ամեն ինչի
Իմ գերբնական ուժն է
Կախարդանքս
Անեծքս
Ու եթե ինձնից վերցնեն մնացած բաներն ու թողնեն միայն իրեն, ես չեմ դժգոհի
Որովհետև միակ արժանիքս է
Միակ տարբերակիչը
Ուտելու չափ հաճելի
Ասեղ թելելու չափ հոգնեցուցիչ ու երկար
Լույսի պես խաբող ու սիրուն
Ու ցանկալի
Միշտ ցանկալի
Ծակծկան
Վառող
Խեղդող
Իմ հիմքը
Ինձ ստիպողը, որ առաջ շարժվեմ
Նպատակիս պարագան
Հանգմանս անուղղակի խնդիրը
Բնությունս
Գլխավոր ու մեծ կտորս
Իմ միակը
Ոչմիբանի հետ չփոխարինվողը
Ինքը`
Էդ Գրելը........

( Բաժին` , , ) շարունակությունը

25.03.14

0 Մեկնաբանություն

Օգնություն Հովազին: Շտապ:



Բարև, մարդ
Ես սովորական մի հովազ եմ, ում հասցրել եք դիպչել ու վնասել
Ու ես չեմ ուզում մեղադրել ձեզ նրանում, որ ձեր ձեռքն ընկած ամեն բան կերպարանափոխվում ու ծռմռվում է, կորցնում  է իր նախկին դեմքն ու վիճակը
Ես չեմ նվնվա նորից դա հիշելով, հովազներին առհասարակ բնորոշ չէ լացելն ու նվնվալը
Ուղղակի պիտի հասկանալ, որ մենք միշտ էլ կերել ենք իրար, մենք` ձեզ, դուք` մեզ
Ես հիմա խոսում եմ բոլոր կենդանիների անունից
Դուք, ինչ էլ չլինի, միշտ մեկ միավորով դաղալ եք խաղում
Գիտեք, մեզ էլ հաճելի չէ ամեն անգամ քնելուց առաջ մեր ձագերին այս խոսքերով օրհնելը` եվ թող չդիպչի ձեզ մարդը
Ու մեր ձագերին էլ հաճելի չէ նախապես ձեզնից վախենալը, նախապես վատ տրամադրվելը
Դա մեզ երկուսիս էլ ձեռնտու չէ
Ու առաջինը հարձակվողնել եք միշտ դուք եղել
Իսկ մենք` վազողները, պաշտպանվողները
Դա ձանձրալի է
Հոգնեցուցիչ
Ու անօգուտ բան է
Հիմա ինձ համար ծանր է տեսնել բարեկամներիս ու հարազատներիս կորուստը, ծանոթներիս հանկարծակի անհետացումը
Հիմա մենք վտանգի տակ ենք
Վերացման վտանգի տակ
Գիտե՞ք դա որն է
Երբ որ էլ չես զգում ժանիքներդ
Երբ որ կանգնած ես, քարացած
Երբ որ խոտի հաշիվ ես
(Իսկ խոտը շնչում է)
Երբ որ չկա երկինք` մութ կամ լուսավոր
Չկա վազք կամ հանգիստ
Դա չզգալն է` հոտ, համ, զգացողություն
Ուղղակի չլինելն է
Չապրելը
Գոյություն չունենալը
Իսկ մեզ հետաքրքիր է կյանքը
Մենք ուզում ենք ապրել
Մենք ընտրում ենք ապրելը
Գիտեք ինչով ենք տարբերվում ձեզնից
Մենք գնահատում ենք կյանքը, մենք դիմանում ենք ամենավերջին տանջանքներին էլ, բայց երբեք մեզ չենք նետում անդունդից` պահի ազդեցության տակ
Մենք մեզ երբեք մտածված չենք սպանում
Եթե ցավում է` ոռնում ենք ցավից
Եթե սիրում ենք` չենք թաքցնում, ամենավերջին ճյուղի կտորն էլ իմանում է այդ մասին
Մենք ձևացնել չգիտենք
Ու ոչ էլ ձգձգել գիտենք
Չգիտենք դիմացինին ծաղրել, կամ սիրաշահել, մեզ ծանոթ չէ հետին միտք արտահայտությունը
Ու մենք շուտով չենք լինելու, շատ շուտով
Մեզնից մնացել է ընդամենը 1300-ը ` բնական պայմաններում
Մի քիչ էլ...ու վերջ, կգա արդեն ձեզ ծանոթ ոչնչացումը, չլինելը, գոյություն չունենալը
Մենք բոլորս էլ ակնկալում ենք ձեզնից` մեր վաղեմի թշնամիներից օգնություն
Մենք էլ ունենք արժանապատվություն ու հպարտություն, բայց ստիպված ենք իրենց փաթաթել տերևների մեջ ու մի կողմ դնել, մոռանալ նախկին դեպքերն ու բախումները, ու ձեզնից ընդամենը մի գրողի տարած ստորագրություն խնդրել`մեր կյանքը փրկելու համար
Մեզ կապում է միայն մի բան` երկուսս էլ ապրում ենք, գիտենք, թե դա ինչ է
Ու ձեզնից խնդրում ենք մեր իրավունքը` ապրելու, կյանքի իրավունքը ~~~
Խնդրում ենք...չենք պահանջում կամ աղերսում, չենք հրամայում ու սպառնում, պարզապես խնդրում ենք
Հետ վերադարձրեք մեզ մեր բնական վիճակին, մեր իսկականին, մեր ազատությանը
Մարդի'կ


Հ.Գ. Ընդամենը մի քանի տարի առաջ, Կովկասյան հովազի` Հայաստանում գոյատևման հեռանկարները հուսադրող չէին: Այս շքեղ կատվազգին գրանցված է ԲՊՄՄ Կարմիր ցուցակում (միջազգային Կարմիր գիրք) «Վտանգված» կարգավիճակով, և վերջինիս քանակը վայրի բնության մեջ չի գերազանցում 1300-ը: Հայաստանի տարածքում Կովկասյան հովազի առավելագույնը 13 առանձնյակ է պահպանվել (ըստ ԲՊՄՄ տվ յալների): Միջազգային հանրության ուշադրությանն արժանանալուց հետո (երեք հոդված միայն «Թայմս» հայտնի պարբերականում) Կովկասյան հովազի պահպանման ծրագիրն այժմ հավակնում է մրցանակի` Գերմանիայի Նեյշնլ Գեոգրաֆիկ-ի կողմից (30,000 Եվրո): Հաղթելու դեպքում այս միջոցներն ամբողջությամբ կուղղվեն Կովկասյան հովազի ու վերջինիս կենսամիջավայրի համար անհրաժեշտ տարածքների ընդլայնմանն ու պահպանմանը Հայաստանում:  

Ամբողջ նյութն` այստեղ
Քվեարկում ենք` այստեղ
Հովազի մասին ֆիլմն` այստեղ 

Քվեարկությունը տևելու է մարտի 17-ից 31-ը
Օգնում ենք Կովկասյան հովազին: Չենք անտեսում խնդրանքը: Հենց հիմա: Քվեարկում ենք: Քվեարկելը տևում է երկու վայրկյան:


Հ.գ. Ու թող չդիպչի ձեզ մարդը~~~
Ամեն




( Բաժին` ) շարունակությունը

24.03.14

0 Մեկնաբանություն

Բանտարկյալը



Ժամանակն է պատմելու գլխավոր բանտարկյալի մասին: Ծանոթացեք` Վոլտերա: Սև աչքեր, նույնչափ սև մազեր ու անհայտ ուղղությամբ նայող տարօրինակ հայացք: Դա ես եմ: Այս ամբողջն իմ ձեռքի գործն է: Ես այդ ամենը ստեղծել եմ լրիվ մենակ, առանց որևէ մեկի օգնության: Օգնականներն ավելի ուշ են հայտնվել:

Ես երկակի կյանք եմ վարում: Իսկ այդ երկու կյանքերի տակ կան լիքը մանր-մունր ենթակյանքեր: Դրանց մասին հետո:

Առաջինում ես մարդ եմ` աչքերից, ձեռքերից ու երկարավուն ոտքերից կազմված մարդ, որը քնում է, հաց է ուտում ու երբեմն ծիծաղում է: Սովորում եմ հարյուրհազարավոր սովորական համալսարաններից մեկում, հագնում եմ սովորական մարդկային հագուստ, եթե չհաշվենք  երբեմն վրաս երևացող բազմապիսի գանգեր, սուր-սուր շղթաներ ու անծանոթ սիմվոլներ: Դրանցում ես ինձ շատ հանգիստ եմ զգում, որովհետև իմ իսկական կերպարով եմ լինում: Գնում եմ դասի, սովորում եմ դասերս, կամ չեմ սովորում դասերս, բայց դա կապ չունի: Փոխարենը զբաղվում եմ ինքնակրթությամբ: Հիմնականում ես սովորում եմ այն դասերը, որոնք ինքս եմ հանձնարարել: Տանել չեմ կարողանում ուրիշի կողմից հանձնարարված որևէ բան սովորել:
Համալսարանում բոլորի հետ շփվում եմ: Ավելի ճիշտ թվում է, թե շփվում եմ: Սովորական պատրանք է: Իրականում մենակ գնում եմ, մենակ էլ հետ եմ գալիս: Մենակ մտածում եմ ու որոշումներ կայացնում: Մենակ էլ ապրում եմ:
Հազարավոր բաներ կան, որոնք սիրում եմ ու ընդամենը մի քանի բան, որոնց տանել չեմ կարողանում: Ատում եմ ամբոխ: Չեմ սիրում չմտածողներին: Չեմ համակերպվում ոչ մի տեսակի դոգմայի հետ: Ու մեկ էլ տրորողներին չեմ սիրում: Բայց փոխարենը ինքս երբեմն տրորում եմ` ինչ պատահի:

Երաժշտությունից` ռոք ու մետալ, հիմնականում գոտիկ մետալ, դարկվեյվ, ֆոլկ, նեոֆոլկ, դեպրեսիվ ու պսիխո մետալ: Մեկ էլ դասական: Օպերայի հանդեպ հատուկ վերաբերմունք ունեմ: Մանավանդ` օպերան խառնված գոտիկային...ուտելու բան է ստացվում: Եթե խմբերի անունները նշեմ, բլոգսպոտի տերերն ինձ չեն ների` այդքան մեծ տարածք զբաղեցնելու համար: Ի դեպ երաժշտական խմբերի մասին առանձին գրառում ունեմ:
Միայն ասեմ, որ վեջերս  sopor aeternus խումբն է դարձել օդ ու ջրի պես: Հենց էդպես, լսում եմ իրենց, որ շնչեմ, հետո, երբ անջատում եմ, շունչս սկսում է կտրվել: Ֆանատիզմ չէ: Ուղղակի ամբողջ ներքին համակարգիս հետ բռնում է էդ խումբը, անգամ արյանս բաղադրության հետ է համապատասխանում:
Երաժշտության առումով ինձ համար բավականին բարդ է համախոհներ գտնելը: Հիմիկվա ռեպ ու հիպ հոպ լսողները վախեցած ու սարսափած դեմքերով են ընդունում երաժշտական ճաշակս: Այդ հարցում չափազանց եսասեր եմ: Չեմ սիրում սիրելի խմբերովս կիսվել որևէ մեկի հետ: Որովհետև եթե մի բան ինձ է պատկանում, ուրեմն այն իմն է, ու ոչ մեկի հետ կիսել պետք չի:

Գրականություն: Մի շաբաթ անգամ չեմ դիմանա առանց գիրք կարդալու: Կարդում եմ` ինչ ձեռքս ընկնում է:  Սիրածս հեղինակներից մի քանիսին թվեմ, մյուսները գրառումներովս պարզ կդառնան` Պո, Քնյութ Համսուն, Քամյու, Կաֆկա, Վահե Քաչա, Ռեմբո, Վոլտեր, Գոլդինգ, Թաբոր, Բրոդսկի,  Բրեդբերի, Սեփեհրի, մնացածին չեմ հիշում: Ամենասիրելի գործն այս պահի դրությամբ Համսունի 《Պանն》 է: Այդ գրքի մասին դեռ մի ամբողջ գրառում կանեմ:
Սիրում եմ, երբ գիրքն ազդում է վրաս, էնպես, որ մտնում է մաշկիս տակ, էնպես, որ ամեն անգամ դող է անցնում կարդացածը հիշելուց, ու էնպես, որ կարդալու ընթացքում զգում եմ, թե  հեղինակը ոնց է շնչում ուղիղ քթիս տակ, ոնց է գրիչն արագ-արագ թղթի վրայով տանում, հետո կատաղությամբ շպրտում գետնին ու պատռում թուղթը: Որևէ գործ կարդալուց պետք է անպայման զգալ հեղինակի ներկայությունը քո կողքին, ավելի շատ հեղինակին պետք է զգալ, քան իր ստեղծած հերոսներին:
Չեմ սիրում կարդալ սիրային գրքեր: Պետք է չափազանց ազդեցիկ լինեն, որ հաճույքով կարդամ: Մնացած դեպքերում մի կերպ եմ կարդում կամ չեմ կարդում:

Ընդհանրապես հետաքրքրվում եմ ամեն ինչով, ամեն տեսակի հարց ուղեղումս կա, ու բոլոր հարցերի բոլոր հնարավոր պատասխաններն էլ հետը: Ամենագլխավոր հետաքրքրություններս` արվեստ, երաժշտություն, գրականություն, փիլիսոփայություն, օկուլտիզմ, սիմվոլիզմ, մահագիտություն, կրոն, միստիցիզմ, միստիկան իր բոլոր մանրամասներով, ենթամշակույթներ` հիմնականում գոտիկան է կենսակերպս, բայց դրա մասին ավելի ուշ: Բացի էդ սիրում եմ ամեն տեսակի առեղծվածային, դետեկտիվ կամ արտառոց երևույթներ: Մանկուց էլ էդպիսինն էի: Հիմնականում շփվում էի տղաների հետ: Իրար հետ բարձրանում էինք մութ տանիքներ ու փորձում ինչ որ առեղծվածներ գտնել այնտեղ, կամ էլ փորձում էինք մարդկանց հետապնդել` վախեցնելու նպատակով: Ես ծարավի էի բոլոր տեսակի տարօրինակ երևոյթների ու ծարավս հագեցնելու համար ինչ ասես չէի անում: Անգամ վտանգավոր` կյանքի համար: Չնայած մինչև հիմա էլ այդպես է:

Ինձ համար գրելուց ավելի բարձր ու ավելի մեծ բավականություն պատճառող բան չկա: Էդ բառերի հետ խաղը, տառերն իրար կողք կողքի շարելու գործընթացը, ձեռքն ինքնիրեն շարժվելու պահը... չէ , ավելի հզոր զգացողություն չեմ պատկերացնում: Գրելու ընթացքում մոտս զառանցանքին նմանվող էյֆորիայի զգացողություն է ստեղծվում: Սկսում եմ տեղումս նստած թռվռալ, բարձր ծիծաղում եմ, երգում, եթե կողքս մարդ լինի այդ պահին, հնարավոր է, որ համբուրեմ` առանց տեսնելու, թե ով է: Վերջացնելուց հետո երկար ժամանակ զգացողությունը պահպանվում է: Հետո քունս տանում է ու քնում եմ: Արթնանալուց նոր վերջնական սթափվում եմ:

Ու մեկ էլ սարսափն եմ շատ սիրում: Չգիտեմ: Ուղղակի սիրում եմ: Ու չեմ վախենում: Հակառակը` անցնում է վախի զգացողությունը: Դա միակ ձևն է վախից ազատվելու համար: Ժամանակին վախենում էի մթությունից: Ավելի ուշ սկսեցի վախենալով սիրել: Հենց սիրեցի, վախն անցավ: Հիմա ես ու գիշերը հիանալի ընկերներ ենք:

Իմ երկրային կյանքում ես չեմ ձանձրանում, որովհետև գրքերս, իմ սիրելի խմբերը, աննոռմալ ու երբեք հանգիստ չունեցող մտքերս, թուղթն ու գրիչը լցնում են սովորական երկրային օրս ու ես մենակություն չեմ զգում:

Իմ երկրորդ կեսը` Վոլտերը, բնակվում է Բլրում: Բլուրն իրեն է պատկանում: Նա ինձ հիմնականում չի թույլատրում այնտեղ մտնել, որովհետև, իր խոսքերով, փչացնում եմ Բլրի խաղաղությունը` իմ երկրային արտաքինով ու ցանկություններովս:
Վոլտերն անտանելի մտածող ու անտանելի փակ երևույթ է: Մենք իրար հետ շատ հաճախ ենք կռվում: Բայց ես գիտեմ, որ հիմնականում ինքն է ճիշտը: Վոլտը կաղալով է քայլում ու կյանքում խճուճները չի սանրում, տենց գզգզված դուրս է գալիս փողոց, դրա համար էլ իրենից փախչում են, մոտ չեն գալիս: Վոլտին ամենամոտ եկածը ես եմ, մենակ ինձ է թույլ տալիս իր կլորի մեջ մտնել ու կպնել իրեն, էն էլ ոչ միշտ, հազարից մեկ: Վոլտից ամեն բան սպասելի է, ամեն ինչի ընդունակ է, շատ վախենալու տիպ է, ես էլ եմ վախենում իրենից, վախենալով եմ սիրում: Իսկ ինքը...(տո ինքն ինձ վաբշե սիրում ա): Սիրելուց էլ իր պես վայրենի է ու դաժան: Կծում է, ճանկռում, պոկում, տալիս ջարդում, վառում, խեղդում: Իրենից ինչքան հեռու, էդքան լավ: Սա ձեզ խորհուրդ:

Բանտային կյանքիս մասին ձեզ արդեն պատմել եմ: Հիմա ուզում եմ երազներիս մասին խոսել: Երազներն ինձ համար սովորական` քնելու ընթացքում օրվա ապրումները ներկայացնող երևույթներ չեն: Ես իմ երազներում իրոք ապրում եմ: Նախ դրանց ես կարողանում եմ կառավարել: Հիմնականում իմ երազները նախապես պլանավորում եմ քնելուց առաջ, իսկ քնելու ընթացքում` տեսնում եմ նախապես պլանավորածս: Հետո երազումս ես միաժամանակ և գործող անձ եմ, և հանդիսատես, և սցենարիստ, և ռեժիսոր ու կոմպոզիտոր: Ամենասուր ու ամենամիստիկ զգացողությունները ես երազներում եմ ունենում, կարոտս երազներիս հերոսներից եմ առնում, ամենահամով բաները երազներումս եմ ուտում ու խմում, ամենահրաշք ու ամենամութ տեղերը երազներումս եմ լինում, ամենաշատը վախենում եմ երազում ու ամենաուժեղը սիրում եմ երազում (Բլրակի սերը չհաշված ))), ամենապինդն ատում եմ քնած ժամանակ, ամենահամով համբույրները երազումս եմ ստանում ու ամենասիրուն երաժշտությունը երազներումս եմ լսում: Ինձ համար իմ ամենամղձավանջային երազը նախընտրելի է իրականության ամենահաճելի պահից: Եթե հնար լիներ, ես կուզեի մնալ իմ երազներում ու էլ հետ չգալ: Ու ես երազներիս խաթեր եմ քնում: Իրենք էլ արդարացնում են իրենց, կամ չեն արդարացնում:

Բացի գլխավոր կեսերիցս, լիքը մանր մունր ենթակեսեր ունեմ, որոնց մասին չեմ խոսի: Արժանի չեն:

Ու գումարած լրջությանս, ես չափից դուրս ցինիկ եմ:

Սիրում եմ սիրել, սիրում եմ նաև ատել: Էդ երկու զգացումներին էլ հավատարիմ եմ: Երկուսն էլ նույնչափ ուժեղ են ու պինդ:

Վրիժառու եմ:

Բայց վրեժ լուծելուց առաջ արդեն նախապես ներած եմ լինում: Ներելուց հետո եմ վրեժ լուծում: Զուտ պարտքի զգացողություն է:

Սիրում եմ մարդկանց փորձարկել, ամեն տեսակի հետ ծանոթանալ, ամեն մակարդակի ու շերտի մարդկանց ձեռքիս տակ ունենալ` լաբորատորիայիս համար:

Մարդկանց ու իրենց տեսակների մեծ հավաքածու ունեմ:

Սիրում եմ տասնմեկից տասնչորս տարեկան տղաներին, իրենց հանդեպ հատուկ զգացողություն ունեմ

Մենակ գարեջուր եմ խմում:

Չեմ ծխում (բայց փորձած կամ)

Ընկերություն եմ անում  ստվերիս հետ:

Իրեն ընդամենը մի անգամ եմ դավաճանել` Վոլտի ստվերի հետ

Ամեն արտառոց, հիստերիկ, ոչ նորմալ ու հիվանդ բան սիրում եմ

Ես տենցն եմ

Վոլտն ինձնից բեթար է

Եթե չգրեմ, մարդկանց կուտեմ

Դրա համար նախընտրել եմ խաղաղ տարբերակը: Համեմատաբար խաղաղ

Սիրում եմ լուսին

Արևի հետ միայն դիվանագիտական հարաբերություններ են, զուտ շահից դրդված

Հավատարիմ եմ

Կարոտում եմ

Բայց մոռանալ էլ գիտեմ

Բոլոր կեսերիս, ենթակեսերիս, կյանքերիս ու ենթակյանքերիս սիրում եմ ու ժամանակ եմ տրամադրում իրենց

Ակումբցի եմ

Սիրում եմ աշխարհագրություն ու աշխարհագրությանս դասախոսին

Ունեմ լիքը մուսաներ: Իրենք ամենուր են:

Շարունակելու եմ ապրելը

Վոլտիս հետ, Բլրակիս ու Բանտիս հետ

Ու մեկ էլ միշտ գրելու եմ

)))))



( Բաժին` ) շարունակությունը

17.03.14

0 Մեկնաբանություն

Քուն` ճաշից հետո

Գտել եմ դատարկությունը լցնելու հետաքրքիր ու արդյունավետ միջոց: Գտնում ենք մեզ հարազատ ու մեր հոգեվիճակին համապատասխանող նկարիչ: Նկարիչ ասելով հասկացեք իր նկարածները :Դ Գտնելուց հետո ժամերով նայում ենք նկարներին ու քթի տակ ծիծաղում, մտնում ենք կերպարների մեջ, երևակայությամբ շարժում ենք պատկերները, դրանք իրոք սկսում են կենդանանալ: Ժամանակին մեր տան պատերից մեկի վրա տղայի ու շան նկարը կարողանում էի շարժել, պատահական նայում էի վրան ու տղան աչքերը թարթում էր, շունը պոչն էր շարժում: Ես վախենում էի էդ նկարից, ամեն անգամ մոտով անցնելուց աչքերս փակում էի, բայց դա էլ չէր օգնում: Երևակայությանս մեջ ստեղծածն ինձ փակ աչքերով էլ էր նկատում: Իսկ հիմա ես կերազեի այդքան իրական շարժումներ հորինելը, կերազեի, որ պատի նկարն ինձ աչքով աներ:

Ես ատում եմ բոլոր տեսակի կենսագրական տվյալներն ու թվերը, բայց եթե չասեմ, որ Կոնստանտին Լուպանովը` նկարների հեղինակը, ծնվել է 1977 թվականին` Կրասնոդարում, գրառումս կիսատ կլինի: Դրա համար ստիպված ասում եմ:

Ինձ դուր է գալիս մարդկային գեղեցկությունը,-ասում է Կոնստանտինը,- յուրաքանչյուրն ունի իր ներքին գեղեցկությունն ու արտիստիզմը: Յուրաքանչյուրը տարածության մեջ յուրօրինակ ու որոշակի դիրքով ու պատկերով է արտահայտվում: Երբ սկսում եմ նկարել, ամենահետաքրքիրն այն է, թե վերջում ինչ է դուրս գալիս դրանից:

Դեմքերի շարժունությունը, կենդանությունը, ստվերները, գույների խաղն ու թափթփվածությունը...չէ, ես մասնագիտական տերմիններին առանձնապես չեմ տիրապետում, կներեք, որ իմ բառերով եմ բացատրում, բայց գույները շատ անփույթ են ու ցրված: Ու դա սիրունացնում է նույնքան անփույթ ու բնական դեմքերը: Իսկ թեմատիկան~~~ Սովորական  ու կենդանի մարդիկ են` լցրած անսովոր կերպարների մեջ ու սովորական միջավայր է` տարօրինակ ու յուրահատուկ քողով պատված: Ու հետո չափից շատ պայծառ են ու աչք ծակող, գրավում են քեզ, կանչում են իրենց մոտ, կոչ են անում միանալ իրենց խաղին ու զվարթությանը: Մենք էլ չենք մերժում իրենց, չէ՞, սուսուփուս միանում ենք, թե չէ մեր երևակայությունը կնեղանա մեզնից ու նույն վայրկյանին նկարների շարժումը կկանգնի:

Մի խոսքով վայելեք, թե չէ որ սկսեմ խոսել, նկարներին հերթ չի հասնի :))))































( Բաժին` , , ) շարունակությունը

բարեկամ ուրվականներ :)

համեցեք իմ բանտախուց

բա՞ն եք փնտրում. անկողնու տակ նայեք

մերոնցից

մերոնցից
И снова звук металла меня с ума сводит...

սև արկղեր