04.07.15

0 Մեկնաբանություն

Բյորկ/Bjork


Վերջին շրջանում մոտս երաժշտական ճգնաժամ էր սկսվել, ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ կառանտին: Փակվել էի իմ մշտական արկղում ու դրսից ոչ մի նորություն չէի կարողանում ընդունել: Անընդհատ նույն խմբերը, նույն տոնայնությունները, նույն ձայնի երանգը, դողը: Մի պահից սկսած էդ վիճակը անտանելի ձանձրալի է դառնում: Բայց նորությունը չուշացավ, ինքն իր ոտքով եկավ իմ արկղ մտավ: Դրա համար առաջինը շնորհակալ եմ Լարս ֆոն Թրիերին՝ Dancer in the dark ֆանտաստիկ ուժեղ ֆիլմի համար (ֆիլմի ու ռեժիսորի մասին հետո առանձին գրառում կանեմ, դա լրիվ ուրիշ թեմա է): Հենց էդ ֆիլմի գլխավոր հերոսի՝ Սելմայի դերում խաղում է իսլանդուհի Բյորկը՝ երգչուհի, կոմպոզիտոր, երգերի հեղինակ ու մի յուրահատուկ դեմք: Ֆիլմը իրականում մյուզիքլ է ու երգերը հենց Բյորկն է կատարում՝ իրեն բնորոշ մանկական յուրահատուկ ձայնով: Նկատել եմ, որ ձայնը մեծ ազդեցություն կարող է ունենալ վրաս, այսինքն որևէ կատարողի իրոք սիրելու համար պետք է ձայնը սիրեմ առաջինը, իսկ եթե սիրեցի, վերջ :)) էդ ձայնը դառնում է իմ կյանքի մի մասը:
14 տարեկանում Բյորկը կազմակերպում է  Spit and Snot փանք խումբը: Իր առաջին քայլերն անում է ալտերնատիվ-ռոք խմբում՝ the Sugarcubes-ում: Դրանից հետո անցնում է ինքնագլուխ գործունեության :Դ Թողարկում է մի քանի ալբոմ, սինգլներ, տեսահոլովակներ: 2000 թ. թողարկվում է Selmasongs ալբոմը, որն ամբողջությամբ պարունակում է Խավարում պարողը ֆիլմի երգերը: Ֆիլմում դրանք մի փոքր փոփոխված են՝ տեքստերը, նույնիսկ երաժշտությունը:



Ալբոմները՝



Բյորկին ինչքան ուզում եմ մի ընդհանուր ժանրում խցկել, չի ստացվում: Վիկին ասում է՝ էքսպերիմենտալ, ալտերնատիվ ռոք, թրիփ-հոփ, փոստ փանք ու էլի մի քանի բան: Բյորկը շատ տարբեր է ամեն անգամ, ժանրային առումով դժվար է կոնկրետ սահմանափակում տալը: Յուրաքանչյուր երգում ինքն ուրիշ է, ուրիշ կերպ է կատարում, ու միակ ընդհանրությունը երևի թե ձայնն է, որը հնարավոր չի խառնել կամ տեղը չբերել: Ու ինչքան էլ տարօրինակ է, բայց Բյորկից սիրում եմ ընդամենը մի 10-15 երգ, մնացածը զուտ անհատական նախընտրությունների ու մի քիչ էլ անձնական պահերի պատճառով չեմ հավանում (որ շատ գաղտնի չհնչի, ես պարզապես ֆիզիկապես վատ եմ զգում ուրախ/մաժոր տոնայնություններով երգերից, կարճ ասած եթե երգն իր մեջ գոնե մի փոքր մռայլոտ պահեր չի ունենում, չեմ կարողանում լսել): Չնայած էդ ամենին, ինձ էդ մի քանի երգն էլ բավական է, որ Բյորկին մի առանձնահատուկ կերպով սիրեմ: Ինքը դարձել է մի տեսակ կանացի իդեալ: Իմ երաժշտական ցուցակում բացակայում են  սեռային իդեալները: Հենց էդ բացը լրացրեց Բյորկը: Բացի այդ վերջին շրջանում ինձ պակասում էր էդ այլընտրանքայինը, միանման խմբերի կողքին Բյորկին կապտականաչ գույնով կառանձնացնեմ: Բյորկն ինձ մոտ մի քանի քարացած պահեր կոտրեց ու ես դրա համար շատ շնորհակալ եմ իրեն:


Ամենաշատը սիրեցի Biophilia ու Medulla ալբոմները, դե իսկ Selmasongs-ը չեմ ասում, որովհետև դրանք ամենասիրելի երգերն են իրենից: Սկզբում միայն դրանք էի կարողանում լսել, հետո ընթացքում՝ մյուսներն էլ շատ լսելու արդյունքում զգացի, որ ահավոր ձգում է ինքը ու աստիճանաբար ամենասիրելիների ցուցակում հայտնվում:
Մի բան էլ, որ սկզբում Բյորկին չէի կարողանում առանձին ընդունել, մի տեսակ օտար էր, ինձ համար ինքը միայն Սելման էր ու վերջ: Հետո իհարկե էդ պահն էլ անցավ: )))
Բյորկին ես շատ ճիշտ ժամանակին գտա, երբ որ իրար վրա Լարսի ֆիլմերն էի նայում ու ինձ պետք էր ինքն իրոք:

Ու վերջում մի քանի յուրահատուկ կատարումներ Բյորկից: Վայելեք.

Lilith
Scatterheart
Dark Matter
Bachelorette
Joga
Thunderbolt
Hunter
I have seen it all
New world
Oceania


( Բաժին` , , ) ամբողջը

17.06.15

0 Մեկնաբանություն

ինձ քո մառախուղները պետք չեն


ինձ պետք չեն փրփուրներ` բռնվելու համար, քեզ պահիր դրանք
ես նախընտրում եմ հաստաբուն ծառից կախվել
քեզ պահիր քո մառախուղները
ինձ պետք են պարզ, հասկանալի, երևացող ճամփաներ
տար ու վառիր քո պարանը, աթոռը, կոշիկներիդ կապերը
ես նախընտրում եմ սովորական դռնից դուրս գալ
ինձ պետք չեն քո սովորեցրած գաղտնի մուտքերն ու ելքերը
ինձ նշաններ պետք չեն, ինձ բառեր են հարկավոր` պարզ, անշփոթ
իմ վրայից վերցրու քո ճառագայթները, ուրիշի ուղղությամբ շողա
ձեռքերդ հեռացրու աչքերիցս, ես մթության մեջ ինքս ինձ պետք չեմ
ու մի հազա իմ ներկայությամբ,  այն դեպքում,  երբ իրականում փռշտալ ես ուզում
փակ ու կոմպլեքսավորված արկղ, պարկդ գլխիցս հանիր
թող շնչեմ իմ օդը
ինձ քո մառախուղները պետք չեն
ես պարզ, հասկանալի ու երևացող ճամփաներ եմ ուզում



( Բաժին` , , ) ամբողջը

16.06.15

1 Մեկնաբանություն

հնարովի

- Ի՞նչը ստիպեց Ձեզ այդքան ուժեղ գտնվել
- ուղղակի ես մեռնել չէի ուզում
- այդ պահին մտածու՞մ էիք Ձեր ընկերների մասին
- չէ, միայն իմ
- և թքա՞ծ ունեիք` կվառվեն, թե չէ
- այո, ամբողջապես թքած ունեի
- իսկ ինչպե՞ս կբացատրեք, որ Ձեր վերջին ուժերով արձակեցիք նրանց կապերը
- իմաստ չէր ունենա, եթե իրենք մեռնեին
- դա արդեն նշանակում է, որ թքած չունեիք
- չէ, դա չի նշանակում
- գիտակցու՞մ եք, որ երեսուներկու հոգու եք փրկել մահվանից, գումարած նաև ինքներդ ձեզ
- այո
- համարու՞մ եք Ձեզ մարդասպան
- ոչ
- ինչու՞
- սպանածս մարդ չի եղել
- ի՞նչ փոխվեց Ձեր կյանքում
- էլ չեմ վախենում մարդկանցից
- իսկ ցավո՞տ է այդ ամենը հիշելը
- երբ դանակով պատռեցին փորս ու վրան սպիրտ լցրին, հասկացա, որ երբեք ցավին ծանոթ չեմ եղել մինչև այդ
- ի՞նչ զգացիք, երբ սպանեցիք նրան
- հանգստություն
- ի՞նչ կփոխեիք, եթե կարողանայիք ժամանակը հետ տալ
- ոչինչ չէի փոխի, նույնությամբ կսպանեի նրան
- պատրա՞ստ եք ևս մեկ անգամ սպանելուն
- այո, միանշանակ պատրաստ եմ
- իսկ որտեղի՞ց Ձեզ ֆիզիկական այդքան մեծ ուժ
- տեղում ձեռք բերեցի
- կրակել գիտեի՞ք
- ոչ, երբեք չէի փորձել մինչ այդ
- բայց դուք շատ հմուտ էիք
- պայմանները ստիպեցին, ժամանակ չկար
- սառելու՞ եք մարդկանց հանդեպ
- արդեն սառել եմ
- ի՞նչ կավելացնեք
- երբ որ սպանեցի նրան, ինձ թվաց` էլ երբեք չեմ կարողանալու ժպտալ
- սխա՞լ դուրս եկաք
- այո (ժպտում է)
:
( Բաժին` , , ) ամբողջը

15.06.15

0 Մեկնաբանություն

Helium



Նախաբանից առաջ: Նախապատրաստում

Ակումբցիների համար այդ քարանձավը չափազանց ցուրտ էր ու քարքարոտ: Նրանք սովոր էին բազմել այգիների, փաբերի կամ պարզապես ասֆալտի հարթ մակերևույթներին:
Իրականում նրանք մի հսկայական բազմություն էին կազմում` զինվոր մրջույնների պես, հայտնվել էին քարանձավում շատ պատահական: Չէին տրորում իրար, չնայած որ տարածքը շարժվելու համար նեղ էր, նստելու համար` թաց, միմյանց երեսին նայելու ու ժպտալու համար` մութ, բայց ոչ այնքան մութ, որ երկու ակումբցի կարողանային մյուսներից թաքուն շոյել իրար: Նրանք բոլորը կանգած էին, ձգել էին ոտքերը, իսկ ձեռքերը դրել էին գրպանները ( նույնիսկ նրանք, ովքեր գրպաններ չունեին): Եթե քարանձավի ամենավերևի անկյունից դիտեիք, կտեսնեիք միմյանց միախառնված մազերի տեսականի` կարճ ու կոկիկ, երկար ու ոլորուն, երկար ու արդուկած, խուճուճ ու բրդե: Բոլորի մազերն իրար էին սերտաճել, ու եթե հնարավոր լիներ ճեղքել նրանց արանքն ու բարձրանալ վեր, կարելի էր պառկել, հենվել կամ փռվել մազերի մեջ: Ու նրանք նույնիսկ չէին էլ զգա, որ իրենց գլխավերևում խռմփացնում են ու աջուձախ շարժվում: Այդ օրն ակումբցիների բազմաթիվ գլուխներ միավորվել էին ու վերածվել մի ամբողջական գլխի. դա մի յուրահատուկ ու ծանր համադրություն էր: Մենք այդ արարածի անունը պայմանականորեն Հելիում կդնենք: Ու հետագայում, խոսելով ակումբցիների մասին, կդիմենք Հելիումի օգնությանը` որպես հավաքական մի կերպարի:
( Բաժին` , , , ) ամբողջը

07.03.15

0 Մեկնաբանություն

Գլխի ծառ




Ձախ քթանցքից անգույն հեղուկն առանց դադարի հոսում է: Դրան էլ գումարած քրտինքի կաթիլները, որոնք մտնում են մարմնի մեջ ու տաքացնում: Միակ պատկերը, որը կարողանում է առանց ավելորդ ջանքերի ու ճշգրտությամբ ընկալել, սարդոստայնն է` դիմացի պատին տարիներով մեխված: Փակում է աչքերը` ցանցը ծալվում է ու գնդի վերածվում, բացում է թե չէ` ընդարձակվում է պատով մեկ: Պատի միակ փորված անցքից դուրս են թափվում սարդերը` տարբեր չափսերի, տարբեր տեսակների: Աչքերը ջրոտվել են, թարթիչներն իրար միացել,  դա դժվարեցնում է աչքն ամբողջությամբ բացելը:

Երեք հարկանի տան բարձրության մտքեր են հավաքվել գլխում` առանձին բառերի, կոչականների ու նշանների տեսքով: Հազիվ է փորձում դրանցից նախադասություններ կազմել, երբ գլուխը շարժելուն պես կորցնում է դասավորությունն ու ստիպված նորից սկսում:

Գլխի կենտրոնից հսկայական ծառ է աճել ու դեռ շարունակում է վեր բարձրանալը, արմատները կպել են մազերին ու աճելուն համընթաց քաշում են, բայց չեն կարողանում պոկել: Եթե կարողանա այդ պահին մտաբերել, թե ինչ տեսք ունի գլխին հենված ծառը, միգուցե ստացվի խանգարել ծառի աճն ու գլխից պոկի մազերի մեջ խրված արմատները: Այդ ժամանակ երևի սարդոստայնն էլ չվերածվի գնդի, իսկ պատի անցքից դուրս վազվզողները սուսուփուս հետ ներս մտնեն:

Ձեռքերը սրբելով սեփական մաշկի վրա` ձգվեց դեպի կողքին դրված ծանոթ առարկան, մի քանի անգամ շոշափեց ու մոտեցրեց ականջին: Գլխում ինչ-որ մեկը սկսեց խոսել.
-Հա՞
-Էլ ոչ մի հա: Արի
-Ի՞նչ ես ուզում, որ անեմ
-Արի: Ու հետդ մկրատ բեր
-Հետո, հետո: Թող ինչքան պետքն է բարձրանա, նոր
-Ասում եմ սեղմում է, մտցնում է անկողնու մեջ, ճյուղերն արդեն աչքերս փակել են, խցկվում եմ ներս, սեղմում է: Մկրատ բեր

Գլխի ձայնն ընդհատվում է: Ձեռքերով փորձում է աչքերն ազատել, ատամները սեղմվում են իրար, անկողինը սկսում է պտտվել ու ցնցվել, բայց սարդոստայնի ցանցը չի շարժվում տեղից: Փոխարենը պակասում են թելիկները, աստիճանաբար մաքրվում են պատից, անցքը փակվում է: Սարդերից մեկը չի հասցնում փախնել ժամանակին ու մի ոտքով մնում է անցքի մեջ:

Ջրոտված աչքերից հեղուկը շարունակում է հոսել, դրան գումարած վզից կաթացող քրտինքը: Գլխի մեջ հնչող ձայնը վերջին անգամ հեգնում է.
-Քո ձեռքով աճեցրած ծառը գլխիդ վրա է: Գլխիդ վրա~: Շուտով արդեն մեջ: Էլ ու՞մ պիտի խնդրես, որ գա ու կտրի: Վեր կաց, ինքդ էլ կտրիր
-Վրաս բեռ է դրած: Անկողինը ճնշում է
-Վեր կաց ու պոկիր
-Ներս է մտցնում: Քարանում եմ
-Վեր կաց ու կտրիր: Պոկիր գլխիցդ
-Ասում եմ սեղմում է: Մկրատ բեր
-Ինքդ վերցրու: Կողքդ դրած է

... 













( Բաժին` , , ) ամբողջը

01.03.15

1 Մեկնաբանություն

քո լույսի տակ




Քո լույսի տակ
Ոնց որ արևի շողքը
Ձմեռվա մաշկին հենված
Էդ ներքևներում
Միջատներից էլ խորը
Ծվծվոցի ու իր խլանալու միջև ընկած տարածքում
Կսպասես ինձ, չէ՞

Մեկ էլ ցուրտ սիրող
Գարնան ծաղկից կհարցնես
Թե ինչ բան ա հույսը
Ինչ վախենալու~
Ոնց ասեմ քեզ զգացածս
Եթե էդ քո ներքևներում
Խլացնում ես ամեն տեսակ
Թկթկոցներ ու կտկտոցներ
Իսկ բառերդ արմատներ են գցում
Իրար հակառակ

Նվիրածդ ձմեռվա մաշկից վերցրի
Առանց մուտք գործելու
Քո էդ տեղը
Ուր դու վեր ես ածվում ոտնահետքի`
Մի քանի րոպե տևողության
Ու չես հայտնվում մինչև իմ գալն
Ու քեզ քաղելը

Կանաչ լույսին անծանոթ
Բառերս թարս արձագանքող
Մամռոտած քո էդ ներքևներում
Տենց էլ չսպասեցիր ինձ`
Մինչև սառած ծաղիկ դառնալս

Չհասցրի անգամ համն առնել
Ձմեռվա մաշկից վերցրած
Քո նվիրածի
( Բաժին` , ) ամբողջը

13.01.15

0 Մեկնաբանություն

Ջրափոսը, իր ցեխոտ ջուրը, առնետներս, երկնքի անհասկանալի գույնն ու դու


Երկնքի գույնն այսօր անհասկանալի մուգ է: Վազում եմ նեղ ու դատարկ փողոցով: Պատահական ընկնում եմ ջրափոսն ու խեղդվում: Գալիս ես դու ու ինձ հանում ջրափոսից: Բայց ես խեղդված եմ: Ու նույնիսկ չեմ շնչում: Փողոցում առնետներն են վազվզում` պտտվելով ջրափոսի շուրջը: Դու չես թողնում, որ նրանք ինձ տրորեն: Բայց դա հնարավոր չէ, որովհետեւ առնետներն արդեն վաղուց է, ինչ տրորում են ինձ:
- Չքվեք,-գոռում ես, ու երկինքը սևանում է: Դու մաքրում ես ջրափոսը, լվանում ես ցեխն ու սրբում թաց գետինը: Առնետները քեզ չեն լսում, շարունակում են տրորել ինձ` մինչ դու գործովդ ես զբաղված: Երկնքի գույնն էլի անհասկանալի է դառնում: Վերցնում ես ինձ ու հետդ տանում, առնետներիս էլ հետևիցդ քարշ  տալիս: Ջրափոսի տեղը դատարկ է հիմա, գետինը ցեխոտ ու թաց չէ: Բայց երկինքը տրտմում է: Նոր ու էլ ավելի հորդ անձրև է  ուղարկում ներքև: Ջրափոսը լցվում է նորից: Դու ստիպված հետ ես վերադառնում, որ էլի ջրափոսը մաքրես, լվանաս ու չորացնես: Առնետներին էլ հետդ ես բերում, ու իրենք սկսում են էլի ինձ տրորել: Մոտենում ես ջրափոսին ու ինձ խեղդված գտնում այնտեղ: Ձեռքդ ինձ ես մեկնում ու դեպի խորքը սեղմում: Ես սուզվում եմ ներս`  հետս տանելով ջրափոսին, իր ցեխոտ ջուրը, առնետներիս, երկնքի անհասկանալի գույնն ու քեզ:
( Բաժին` , ) ամբողջը

28.10.14

0 Մեկնաբանություն

ինձ համար իմ հիվանդությունը կարևոր է (Ավելուկ)


Ավելուկին վերջերս եմ բացահայտել:  Լրիվ ալտեր աշխարհից է ինքը` գունավոր ու սյուռ:  Իր գրած տեքստերն են` մեկը մյուսից կենդանի ու սիրուն, մի պատկերը մյուսից ընտիր, ձայնը` ինքն իր հնարած աշխարհից ու հանգստացնող, կախվածության մեջ գցող: Ավելուկը համ էլ նկարում է: Նկարածներն էլ իր պես ցնդած են ու երևակայական: Ավելուկին ես շատ սիրեցի, որովհետև չի պնդում ինքն իրեն, յուրահատուկ մատուցելու ձև ունի` չեզոք ու հաշտվողական տոնով, ինքն իրեն սիրում է ու ամեն վայրկյան հակասում, թարս պատկերներ ստեղծելու հավես ձև ունի, ու մեկ էլ իր երգերից ուրցով թեյի ու դեղի տուփերի հոտ է գալիս, մազերից էլ երևի ավելուկի :)

վայելեք )))
( Բաժին` , , , , ) ամբողջը

26.10.14

0 Մեկնաբանություն

տիեզերագործ

Նվիրեք ինձ
Մեկին
Ով դուրս է
Ինքն իր գլխից,
Իր հիշողություններից
Ով չի ներառում ինքն իրեն իր մեջ
Ով դուրս է իր դեմքից
Ու չունի պարունակություն
Չունի սեռ ու տարիք
Չունի կենսագրություն
Ով դեռ ոչ մի անգամ չի լսել և ոչ մեկին
Ով երբեք ոչինչ չի սկսել ու մինչև վերջ չի հասցրել
Ով չունի ընկալում,
Ոչինչ չի տեսնում
Ոչնչի ընդունակ չէ
Ոչինչ չի սիրում
Ոչմեկին չի խղճում
Ու երբեք, երբեք
Ցավ չի զգացել
Ասեք ինձ տեղը նրա,
Ով տեղավորված չէ
Ինչ որ մի տեղ
Ու դուրս է
Մթնոլորտից
Մոլորակներից ու արբանյակներից
Տեղավորված չէ ոչ մի տեսակի
Տիեզերքում
Ով նույնիսկ տեղավորված չէ
Ինքն իր ներսում
Ով չունի պատեր կամ եզրագծեր
Չունի բովանդակություն,
Հստակություն
Անտեսանելի է
Անհոտ, անհամ, չներծծվող
Անդեմ է
Չունի տևողություն
Չունի պայմանականություն
Չի շարժվում
Բայց ոչ էլ քարացած է
Չի աճում ու չի շնչում
դուրս է ժամանակից
Տարածության մեջ տեղ չի զբաղեցնում
Չունի զանգված, կշիռ, չափ
Ոչմիբանի հետ փոխկապակցված չէ
Ոչնչից կախված չէ
Ու ոչ էլ ինչ որ բան է իրենից կախված
Միակ բանը որն ունի
Դատարկությունն է
Անկշիռ,  անտեսանելի ու անսահման
Ինձ տվեք նրան
Ու իր տարածվող դատարկությունը
Եվ ես կլցնեմ իրեն` նոր բովանդակությամբ
Ու իրենից
Մի նոր ու ամբողջական
տիեզերք կգործեմ:
( Բաժին` , ) ամբողջը

20.09.14

0 Մեկնաբանություն

Ինքնաստեղծ



Երկնքում Յոթգլխանի արև ծնվեց: Երկրորդ ու երրորդ գլխիկների արանքում հայնտվեցիր դու` կանաչ ու ցանցառ պուտիկավորդ: Դու ստիպեցիր արևին սիրել իր սեփական բծերը, հետո գողացար դրանք ու դեմքիդ պեպեններ խզբզեցիր` անկանոն ու առանց ուղղության: Քեզ տրված էր որոշելու գիսաստղի ու իր պոչի հաշտեցման պահը, ու դու օգնեցիր, որ այդ պահը շուտ գա: Մինչև արևի շրջանակից դուրս նետվելդ հասցրեցիր փոխել նրա հեռավորությունը մեզնից ու քեզ երջանիկ զգալով` վերածվեցիր տաքության գնդի` պայթյունավտանգ ու անփոխարինելի:

Նվիրվում է Թամարային
( Բաժին` , , ) ամբողջը

16.09.14

0 Մեկնաբանություն

Յանա Բրայք


Կան նկարիչներ, որոնց նկարներն ուզում ես գրկել, կերպարներին` շոյել ու կմճթել, իսկ պատկերված միջավայրն ուղղակի շնչել:
Էլի սյուրռեալիզմ:
Միակ միջոցն է թթված տրամադրությունից ազատվելու համար:

Յանա Բրայք
Էս լատվուհին միշտ երազել է կատաղած ջրերի, փոթորիկների, ցունամիների ու ջրային բռնի հոսանքների մասին: Լրիվ մի խելքի ենք~: Դրա համար էլ կերպարները կարծես ջրից փախած լինեն:

Սյուրռեալիստները սիրում են ցավն արտահայտել երեխաների միջոցով: Երևի թե նրա համար, որ ցավն ու տագնապն ավելի խոցելի է երևում հենց տարիքով փոքրերի մոտ:
Ջուրը համ կյանքի սիմվոլ է, համ կատաղության ու ավերածությունների, և ծնող է, և մարդասպան, ավելի ճիշտ` կենդանասպան:

Դեմքերը սփրթնած են, աչքերը` մեծ ու կլորավուն, հիմնականում հիվանդագին ձևով չափազանցված: Բնության հետ միաձուլում կա, ֆիզիկական կապ: Կերպարների`միմյանց հանդեպ կապվածություն ու սեր կա: Իրենք համերաշխ են, համակերպված ու փակ` արտաքին աշխարհի համար:

Ցավ էլ կա, բայց լուսավոր է: Բնական ցավ է` իրենցից ու բնությունից ծնված: Ցավին բնորոշ մուտանտացում չկա: Ցավոտ ցավ չէ, այլ բթացած ու ձուլված իրենց բնությանը:
Եթե համեմատեմ Ռեյ Կեսարի “օրիորդների” հետ, ապա լրիվ հակապատկեր կստացվի: Ռեյի մոտ անբնական ու սպանող ցավ է, կերպարների մեջ ատելություն ու վրեժի զգացում կա` իրենք իրենց ու շրջապատի հանդեպ, գույները հիվանդագին են ու վանող:
Յանայի որոշ նկարներում կա բացահայտ կենակցում բնության ու կենդանիների հետ, բայց փոխադարձաբար: Բայց էնպես է ստեղծված նկարի մթնոլորտը, որ քեզ չի թվում դա ինչ որ ոչ նորմալ ու շեղված երևույթ, այլ բնական ու ընդունելի` և բնության, և կերպարների կողմից:

Դա էլ բնության հետ միաձուլման մի ուրիշ ընկալում է, որը բավականին սիրուն ու  անմեղ ձևով է մատուցվում:

Վայելեք:

( Բաժին` , , , , ) ամբողջը
0 Մեկնաբանություն

Թաթեր

Դա ցեխը չէր լպրծուն ու թաց:
Անձրևի չլմփո’ցը չէր ամեն վայրկյան վեր թռցնում ու ստիպում արագացնել քայլերը:
Ու ոչ էլ սղլիկ ու անհարթ գետինն էր, որ ցավեցնում էր ոտքերը:
-Պայմանավորվեցինք: Ով շուտ վերջացնի` կստանա իր բաժինը:
Հինգ զույգ ձեռքեր անցան գործի: Արգելված էր իրար երեսի նայելը: Աչքերը պարտադիր փակ` ասել էր իրենցից ամենաբոյովն ու մորուքավորը: Չէր կարելի ավելորդ շարժումներ անել, նայել կողքիններին կամ սեփական գործին:
Սպիտակ բեղավորն ամենաշատն էր ուզում հասնել ցանկալի արդյունքի: Ցեխոտ կոշիկների կարիքն ինքն ամենաշատն էր զգում: Հոգնել էր  ոտքերի ու սուր քարերի անմիջական հպումից, զզվել էր ջրի ու ցեխի միաձուլումից առաջացած ճպճպոցից, իսկ խոնավությունն արդեն ոչ մի կերպ չէր կարող հանդուրժել: Հարկավոր էր, որ նա ամենաուշադիրը լինի, չկորցնի պահը, չխախտի կանոններն ու ժամանակին հասցնի:
Բայց ո՞վ չէր հոգնել փողոցային սառը հատակից:
Հինգ զույգ ոտքեր իրար չէին զիջում դողալու ու սրթսրթալու իրենց հմտությամբ:
Մի քանի կոշտացած ձեռքեր շարժվում էին մեծ բավականությամբ:
Իրենցից ավելի խորամանկները դիմում էին մտքի օգնությանը:
Չէ՞ որ արգելված չէր երևակայությամբ աշխատել:
Կարևորը ցանկալի արդյունքն էր` հնարավորինս շուտ ու արագ:
Փողոցի կենտրոնում դրված էր ցեխից պլպլացող մի զույգ երանություն` սև ու մաշված:
Շուրջբոլորը հավաքվել էին հինգ սառածները:
Հինգ անկուշտ ցանկություն` ինչքան հնարավոր է շուտ վերջացնել: Ոտքերը թմրել էին, կոշտուկները սպասել չունեն, համբերությունը վաղուց արդեն բաժակի մեջ սառույցի կտորի էր վերածվել: Շարժվել էր պետք, պետք էր աշխատեցնել ամբողջ միտքն ու երևակայությունը,  հասնել էր պետք կենտրոնում դրված ցանկալի պլպլանին:
Ոչ մեկն էլ հստակ չէր հիշում, թե իրենցից ով առաջարկեց նման միտք: Կոշիկը չէին կարող կիսել հինգ մասի, բայց ոչ էլ կարելի էր թողնել աղբանոցում նետված: Կոշիկը պետք է պատկաներ մեկին: Հինգ զույգ ոտքից գոնե մի զույգը պետք է զգար տաքություն, գոնե մեկնումեկը նրանցից չպետք է սառեր վերջնական: Իսկ երկար մտածելու ժամանակ չունեին: Պետք է ընտրեին կոշիկը ստանալու ամենահարմար եղանակը: Ամենաարագն ու տղամարդկայինը:
Ձգձգվում էր:
Ինչ-որ մեկը անջատել էր նրանց` ժամանակին կուտակած բոլոր կեղտոտ ու արգելված պատկերներն ու տեսարանները: Բոլորի մտքում միայն մի շարժում էր երևում` ոտքեր, քայլող ոտքեր ու կոշիկ: Տաք կոշիկ: Չսառած ոտքեր:
-Տղերք, հերիք է` այդ հինգից մեկի ուժասպառ ձայնն էր:
Պատասխան չկար: Չէր կարելի բացել աչքերն ու կողքերը նայել: Չէ՞ որ պայմանավորվել էին: Պետք էր ավարտին հասցնել` ինչ գնով էլ որ լինի:
Փողոցի անկյունում լսվեց կանացի անզուսպ ծիծաղ: Ծիծաղն անցավ հինգ սառցակալած ականջով ու լցվեց կենտրոնում դրված մուգ ու ցեխոտ կոշիկի մեջ:
Կարելի էր օգտվել ծիծաղից, դա էլ արգելված չէր: Բայց տաք ու կոշիկով պատված ոտքերը ծիծաղն արձագանքում էին որպես մանկական խաղահրապարակից եկած ձայն: Ոչինչ չէր ստիպում նրանց ընկալել ծիծաղն այն վիճակով, որը պետք էր արդյունքի հասնելու համար:
Այս մեկն էլ ձախողվեց: Պետք էր այլ տարբերակ գտնել:
Հինգ զույգ լսողություն փորձ արեց որսալ շրջակայքի ձայները: Ոչ մի ցանկալի ձայն: Բոլոր ձայները լցվում էին կոշիկի մեջ ու հակառակ ազդեցությունը թողնում հինգ ձանձրացած ու հոգնած մրցակիցների վրա:
Ձեռքերն արդեն թմրել էին: Շարժվել չէին կարողանում: Տղերք հերիք է գոռացողը պառկած էր տաք ավազին ու վայելում էր տաք ջրի մեջ դրված ոտքերը: Աչքերը փակ չէր էլ զգում, թե ոնց է սառը ցեխը մտնում մաշկի մեջ ու ներծծվում ամբողջ մարմնում:
Փողոցում մի շուն էր ձայնը գլուխը գցել:
Իսկ ո՞վ կհամարձակվեր օգտվել այդ անմեղ արարածի արձակած ձայնից:
Բոլորն էլ համարձակվեցին: Բայց հաչոցը տաք գարնան ու մեղուների տեսք ընդունելով անցավ այդ հինգի կողքով` թեթևակի դիպչելով ուսերին ու նորից լցվելով ցեխոտ կոշիկի մեջ:
Հիմա էլ ոչինչ չէր կարող ստիպել նրանց ստանալ ցանկալի իրը:
Իսկ շան հաչոցն ավելի ու ավելի էր մոտենում` նմանվելով մի սատկած բզեզի` ծաղկից ծաղիկ թռչելուն:
Քրտինքի տասնյակ կաթիլներ հոսում էին հինգ սառույց դարձած մարմիններով` ամեն մի կաթիլը յուղի պես ծանր: Կարծես ձյութով պատված լինեին: Շնչառությունն ավելի էր անկանոն դառնում: Լսվում էին ոտնաձայներ, կանացի ծիծաղն ավելի ու ավելի էր մանկական խաղահրապարակ հիշեցնում, իսկ շունը…..մի գլուխ բզզում էր ու կոշիկներ հագած ծաղիկներով վազվզում:
Մի ուժասպառ  էլ պառկեց տաք ավազին ու ցեխի բաժին դարձավ:
Մնացին երեքը:
Կարող էին սառել հենց այդ դիրքում  քարացած` կենտրոնում թողնելով երբեք իրենց չպատկանող կոշիկը:
Իսկ շունն արդեն հոտոտում էր մաշված իրը: Լեզվով փորում էր ներսում եղած մեղուներին: Թաց մռութով ներս էր խցկվում կոշիկի մեջ ու մանկական ծիծաղը սուր ատամներով դուրս հանում այնտեղից:
Խաղահրապարակը վերացավ տեսադաշտից ու երեք զույգ աչքեր թրթռալով բացվեցին: Դադարեց ձեռքերի շարժումը: Կարողացան ընկալել միայն հեռվից երևացող շանը` բերանում այդքան սպասված տաքությունն ու երանությունը:
Հենց այստեղ էր, որ ականջներին հասավ կանացի փռթկոցն ու տեսան գետնին փռված երկու սառածներին:
Անձրևի չլմփոց:
Շնչակտուր վազք ` հասնելու շանն ու խլելու նրանից իրենց միակ փրկությանը:
Վազելու պահին էր, որ վերակենդանացան  բոլոր այն  պատկերներն ու մոռանալով իրենց տարերքի մասին` փռվեցին ցեխոտ փողոցի կենտրոնում` ականջները սրած կանացի փսփսոցներին ու թպրտալով ցանկությունից:
Շունը փախչում էր` բերանում պահելով դատարկված կոշիկը:
Կարծես թե նրա հետևից էին ընկել բոլոր մեղուներն ու սատկած բզեզները, որոնց ինքը լեզվով դուրս էր հանել այն տեղից, որտեղ պետք է լինեին այն հինգից մեկնումեկի սառած ու մերկ ոտքերը:
Ու այդ ցեխը չէր լպրծուն ու թաց:
Անձրևի չլմփո’ցը չէր ամեն վայրկյան վեր թռցնում ու ստիպում արագացնել վազքը
Ու ոչ էլ սղլիկ ու անհարթ գետինն էր, որ ցավեցնում էր թաթերը…..
( Բաժին` , ) ամբողջը

15.09.14

0 Մեկնաբանություն

Խլրտոցը ապրել բառի



Եղեւնուտի ետեւում՝ ձյուն,
Ձյուն, ագռավների երամ,
Ճանապարհ, այսինքն օտարություն։
Քամի, երգ, ճամփորդ եւ քնելու մի փոքր ցանկություն։
Բաղեղի ճյուղ, եւ հասնել, եւ բակ։
Ես, եւ տրտում, եւ այս թաց ապակին։
Գրում եմ, եւ տարածություն։
Գրում եմ, եւ երկու պատ, եւ մի քանի ճնճղուկ։
Մեկը տրտում է,
Մեկը հյուսում է,
Մեկը հաշվում է,
Մեկը՝ երգում։
Կյանք, այսինքը մի սարյակ թռավ։
Ինչի՞ց ես տրտմել,
Քիչ չեն ուրախությունները, օրինակ այս արեւը,
Վաղը չէ մյուս օրվա մանուկը,
Այն շաբաթվա աղավնին։
Մեկը մահացավ երեկ գիշեր,
Եվ դեռ լավն է հացը ցորենի,
Եվ դեռ ջուրը հոսում է ներքեւ, ձիերը խմում են։
Կաթիլքը՝ ընթացքում,
Ձյունը՝ լռության ուսերին,
Եվ ժամանակը՝ յասամանի ողնաշարին։

Սոհրաբ Սեփեհրի (իրանական պոեզիա)

( Բաժին` ) ամբողջը

ընդհանուր բանտակազմի մասին

բարեկամ ուրվականներ :)

համեցեք իմ բանտախուց

բա՞ն եք փնտրում. անկողնու տակ նայեք

մերոնցից

մերոնցից
И снова звук металла меня с ума сводит...

սև արկղեր