04.06.16

0 Մեկնաբանություն

Ծովանկար

Միայն մի բան էր պակասում: Այն էլ վերջում նկատեց:
***
Բոբիկ ոտքերով տղան մեկ տարի է ինչ գուլպայագործ էր դարձել: Սպիտակ, բորբոսնած կառույցն ամեն առավոտ մի քանի կիլոգրամով թեթևանում էր: Տղան էր թեթևացնում: Իրեն ոչ ոք չէր վճարում այդ գործի համար: Պարզապես չէր կարող կառույցն այդպես լիքը թողնել ու առանց այդ էլ անհանգիստ գլուխը բարձին դնել: Թարթիչների փակվելուց հետո շրջապատող ծովի լացուկոծը նույնիսկ ակնարկի ձևով չէր հասնում քնած տղային: Իսկ ողջ գիշեր պտտվող պայծառ լույսին վաղուց էր սովորել: Երազներում այդ լույսը փողոցային լապտերի տեսք էր ստանում, ու տղան ամրապնդում էր քունը: Եթե հանկարծ մթնում էր, տղան գիտեր, որ կառույցում է անսարքությունը, ոչ թե իր երազների փողոցներում: Արթնանում էր ու շտապում վերև` փարոսի լույսն ու իր երազների լապտերները կարգավորելու համար:
Երեկոյան կառույցն արդեն լցված էր լինում: Հյուրերը երբեք չէին ուշանում: Նրանք բոլորն էլ պատրաստված էին գալիս: Հո փարոսի փոքրիկ բնակչի՞ց չէին խնդրելու մի փունջ պարանն ու աթոռը: Առանց այդ էլ տղային նեղություն էին տալիս իրենց մարմինները նվեր թողնելով իրեն, որ առավոտյան գա ու ծովը նետելու արարողությունը կատարի: Ու այդպես անվերջ:
Միշտ չէր, որ տղան մարմինները պարանից իջեցնելու ու ծովը նետելու արարողության գլխավոր պատասխանատուն էր: Առաջին անգամ պատահաբար էր նկատել մեկին` փարոսի փոքրիկ սրահի առաստաղից ճոճվելուց: Ինչ էլ զվարճանք է գտել իր համար` անցել էր տղայի մտքով: Ինձ ասեր, խաղալիք պարանս կտայի, սրտի ուզածի չափ կճոճվեր:
Հետո հասկացել էր, որ դա զվարճանք չի, պարանն էլ` իսկական է, տղան չգիտեր, որ իսկական պարանի մեջ արյուն կա ու իսկական պարանով խաղացողների շունչը չի կտրվում, ընդհակառակը, նրանք շնչել անգամ չեն ուզում իսկական պարանով խաղալուց հետո: Տղան առաջին անգամ դժվարությամբ էր ծովը նետել անշունչ մարմինը: Նետելուց պարանը փաթաթվել էր փարոսին ու անշունչը մնացել էր ծովի կես ճամփին:
Առաստաղից ճոճվողը պատահականություն է` մտածել էր տղան: Բայց պատահականությունն այնքան էր կրկնվել, որ կորցրել էր իր նշանակությունը: Հաջորդ երեքը որոշել էին փարոսի ոլորուն աստիճաններից կախվել, մյուս հինգը` կրկին փոքրիկ սրահում, իսկ հաջորդներն արդեն որտեղ պատահի, որտեղ որ հնարավոր էր իսկական պարանով խաղալ:
Ինչքան մեծանում էր կախված մարմինների թիվը, այդքան տղայի` այդ մարմինները ծովը նետելու ընթացքն էր դառնում սովորություն: Ավելի ուշ նաև` առօրյա, հետո՝ ներքին պարտականություն: Վերջում երևի դա տղայի մոտ կարիքի կվերածվեր, իսկ մարմինների բացակայության դեպքում տղան իր տեղը չէր գտնի:
Դա երեկոյան էր պատահում: Տղան դիմավորում էր եկվորներին, թեթևակի ուսերին դիպչում ու ասում.
- Ձերը ութերորդ աստիճանն է, զգույշ կլինեք
Մյուսներին`
- Վերևի խցիկը երեկվանից ազատ է, ներս անցեք
Երեք տասնյակ մարմին նետելուց հետո տղան ևս մի սովորություն ձեռք բերեց: Նետելուց առաջ մարմինը մերկացնում էր, իսկ հագուստներից գուլպաներ պատրաստում, որ հաջորդին մեկ զույգ գուլպա նվիրի ու ասի, թե կարգն է այդպես, բոբիկ ոտքերով ներս չեմ թողնի:
Գուլպաները չէին էլ կարող միանման լինել: Նա բաժանում էր կանացի ու տղամարդկային գուլպաներն իրարից: Առաջինը կնոջ ներքնազգեստից, շրջազգեստից ու թաշկինակներից էր կարում, մյուսը պատրաստում էր կոպիտ տաբատներով, վերնաշապիկներով, նույնիսկ` փողկապներով: Նրանք պատվավոր մարդիկ էին` հագուստից կարելի էր ենթադրել: Թե ինչ էին փնտրում առաստաղից կախված` չէր էլ հասկանում տղան:
Ամեն անգամ գուլպաները հանձնելուց` հարցնում էր.
- Կանացի՞ն տամ, չորրորդ շարքից պուտավորն է
Կամ էլ.
- Վարդագույն փողկապն իր ջինսե տաբատի հետ եմ միացրել, բարով հագնեք
Ծովի մակերեսին գուլպաներով ոտքերն ու մերկ մարմինները տղայի աչքն էին շոյում, կարելի էր անվերջ նայել այդ տեսարանին, եթե հաջորդներին դիմավորելը չլիներ:
Պարաններից ճոճվողների, հետևաբար` հագուստների անվերջությունը հանգեցնում էր նաև գուլպաների չվերջանալուն ու տղայի երևակայությունն օրեցօր աճում էր: Գուլպաների հաշվին ծովն աստիճանաբար գունագեղ էր դառնում` ամեն անգամ փոխելով տեսարանը. ֆիլմի պես: Տղան ֆիլմ էր նկարում, հետո վայելում այն:
Բայց տղան չգիտեր, որ ծովը նետած մարմինները շրջապտույտի մեջ չեն մտնում ու իրենք չեն, որ նորից վերադառնում են փարոս ու մի զույգ գուլպան շալակած ներս մտնում, որ առավոտյան էլի ծովը նետվեն: Տղան չէր ենթադրում, որ մի օր իր ֆիլմը վերջանալու էր, որ դերասաններն ամեն անգամ նշված ժամին չէին գալու ու իր առաջ կանգնեն:
Մի գիշեր էլ` փողոցային լապտերների անսարքությունից հետո, տղան արթնացավ ու վազեց վերևի խցիկը: Արդեն չորս օր է` հյուրերը չկային: Կառույցը թեթևության մեջ լող էր տալիս, ֆիլմը միապաղաղ ծովի էր վերածվել, գուլպաներ կարելու համար էլ հագուստ չկար: Պտտվող լույսը հանգել էր: Աստիճանները բարձրանալուց հետո ոտքերի տակ իր նախկին հյուրերից մեկի թողած խաղալիքը նկատեց: Նույնիսկ չհիշեց, թե վերջին անգամ ով էր իր կանգնած տեղում կախվել: Բարձրացրեց խաղալիք ձևացող պարանն ու որոշեց իրեն առաջին անգամ թույլ տալ իր ֆիլմում խաղալ: Վերևի խցիկն իսկական բեմ էր ծովի համար: Տղան գիտեր, որ դա անելու համար հարկավոր էր նաև իրեն ծով նետողը: Փարոսին չէր կարող այդ գործը հանձնարարել: Ինքը էլ չէր հասցնի: Այն միտքը, որ ինքը ծովի մեջ չի լինելու, վախեցնում էր: Բայց երկար ժամանակ երևակայության հետ գործ ունեցողի մտքում փարոսի լույսից էլ պայծառ միտք փայլատակեց. առանց ճոճվելու էլ կարող էր խաղալ: Մոտեցավ ու կարգի բերեց պտտվող լույսը, ոտքերն արդեն իսկական դարձած պարանով պինդ կապեց ու ցած նետվելու պահին է, որ գլխի ընկավ, թե ինչն էր պակասում իրեն` ֆիլմը կատարյալ դարձնելու համար:
Գուլպաների շքերթին սովոր ծովը բոբիկ ոտքերը չգնահատեց, նույնիսկ ուշադրություն չդարձրեց թեթև ճողփյունին:
Բայց տղան չէր մեղավորը: Ո՞վ մոտեցավ իրեն ու մի քանի զույգ գուլպաներ ձեռքին՝ ասաց.
- Սևի կողքինը վերցրեք: Տղամարդկային է:

( Բաժին` , , , ) ամբողջը

29.01.16

0 Մեկնաբանություն

Տվեք ինձ ձեր աղետները



Պատմեք ինձ ձեր աղետների մասին, մարդիկ: Ես ոչինչ այլևս չեմ պահանջի ձեզնից: Ես կթաքնվեմ ծառի հետևում, արմատների մեջ, այնպես, որ չերևամ, ես կծածկեմ դեմքս դեղնավուն կտորով: Ինձ հետ կիսեք ձեր աղետները: Դրանք ինձնից ու սենյակիս պատերից բացի ոչ ոք չի տեսնի: Ես դրանք մեխերով ու ասեղներով լցված զարդատուփում կպահեմ, որ ոչ ոք կարիք չունենա բացելու ու տեսնելու, թե ներսում ինչ կա:
Դուք ինձ ասեք ձեր աղետների տեղը: Ես կգնամ ու կգտնեմ իրենց, առանց աղերսանքները հաշվի առնելու մազերից քարշ կտամ իմ տարածք ու կկողպեմ: Ես նրանց սովամահ կանեմ: Ես կխեղդեմ նրանց բարձով: Ես ձեր աղետների հարցերը  կլուծեմ, միայն թե ասեք ինձ նրանց տեղը, մարդիկ:
Դեն նետեք անհանգստությունը, հոգնությունն ու ցրտահարված լինելու զգացումը: Դատարկ ձեռքերով, բաց ուսերով նստեք իմ սենյակում:  Ես ձեր աչքին չեմ երևա: Պատի անկյունից լուռ կլսեմ ձեր պատմությունը: Հետո կիջնեմ  ներքև, եթե կարիք լինի: Կամ ընդհանրապես կչքվեմ սենյակից: Ինձ ձեր աղետներն են հարկավոր, ձեր պատմություններն այդ աղետների մասին: Ես խոցելի ու թույլ պատմություններից կախում ունեմ, ինձ հարկավոր են ձեր ցավերը: Պատմեք ինձ ձեր աղետների մասին, մարդիկ:
Իսկ հետո ես կպատմեմ իմը: Կասեմ, թե երբ է եղել իմ վերջին ջրհեղեղը, ինչի պատճառով,  քանի զոհ եմ ունեցել: Մանրամասներով: Ջրի ամեն մի կաթիլի պատմության պես երկար:
Բայց մինչ այդ դուք ինձ տվեք ձեր երկրաշարժների ու հրաբուխների ցուցակը, նկարագրեք ձեր նախավերջին ցունամին, վերջին երաշտը, ամենաառաջին ձնաբուքը: Խոսեք ինձ հետ ձեր աղետներից, մարդիկ
Միգուցե դրանից հետո այլևս վնասված չզգաք ու մոռանաք զոհերի աննկարագրելի քանակի մասին
Ուղղակի մի քանի րոպեով: Հենեք ծնկներիս ձեր գլուխը, ձեռքերիս մեջ դրեք ձեր քերծվածքները, բաց երակները, արյունոտ հիշողությունները: Ինձ տվեք ձեր աղետները, մարդիկ: Անվերադարձ տվեք:
( Բաժին` , , ) ամբողջը

21.01.16

2 Մեկնաբանություն

Փոխարինելի


Մահը մի ոտքի վրա կանգնելուց հոգնեց, ձեռքի մանգաղն էլ չկարողացավ հետը քարշ տալ, շորերը պատռվեցին երկար քայլելուց, ծարավեց ու որոշեց մարդկանցից ջուր խնդրել: Հանեց սև թիկնոցը, սև վերնաշապիկն ու տաբատը, մերկ վազեց մայրուղով, որ խղճահարություն առաջացնի: Մահվանը գտան սառած ու կուչ եկած մի աննկատ պանդոկի դիմաց, ներս տարան, պանդոկում աշխատող չաղլիկ տիկինը մահվանը կարմիր պուտիկներով զգեստ հագցրեց, մազերը սանրեց, իր կիսատ օծանելիքից մի փոքր ցանեց վրան ու մահն ուշքի եկավ: Մահվանը դուր եկավ պանդոկն ու իր տեսքը, մահը ձևացրեց, թե չի հիշում իր ով լինելը, մահը ձևացրեց, թե վախենում է մենակ մնալուց, մահը ուրացավ ինքն իրեն, ասաց, որ մահվանից վախենում է: Մահը տեղավորվեց մարդկանց աշխարհում ու իրեն լավ զգաց այնտեղ: Մի անգամ էլ մահն իմ ձեռքն ընկավ, ես նրան տուն տարա, իմ անկողինն իր հետ կիսեցի, միասին ճաշեցինք,  պուտիկավոր զգեստը լվացի, իրեն էլ լողացրի ու հեքիաթ պատմեցի, որ քնի: Մահվանը դուր եկավ հեքիաթն ու վերջնականապես որոշեց մնալ ինձ մոտ: Բայց երկար չէր կարող թաքնվել, առանց մահվան մարդիկ չէին կարող,մարդկանց մահը հարկավոր էր, մահը պետք է մի օր վերադառնար իր մշտական աշխատանքին: Բայց նա չէր ուզում, մահը ուրացել էր ինքն իրեն, մահը փախել էր ինքն իրենից: Երկար մտածելուց հետո մահը երկու օրով անհետացավ, երբ վերադարձավ, ձեռքին իր մանգաղն էր ու սև հագուստները: Մահն առանց բացատրություն տալու վրայիցս հանեց շորերս, հագցրեց իր սև հագուստները, մանգաղը ձեռքս տվեց ու ասաց` գնա, գործս շարունակիր: Ես քո տեղը կապրեմ:
( Բաժին` , , ) ամբողջը

08.01.16

0 Մեկնաբանություն

Ֆիլմերի շարք



Քանի որ վերջերս ( մի տարուց ավել ) մոտս ֆիլմերի սով է սկսվել ու անընդհատ նայում եմ ու չեմ կշտանում, որոշեցի ֆիլմային մարտահրավերի հարցերին պատասխանել: Չնայած նրան, որ ամեն մի հարցին պետք է մի գրառում տրամադրեի, էդպես չեմ անի ու մի գրառման մեջ միանգամից բոլոր հարցերին կպատասխանեմ: Կարող եք միանալ


Ֆիլմ, որ ստիպված էիր նայել- Անիմե էր՝ Perfect blue: Ստիպված եմ նայել, որովհետև հանձնարարել էին ու չէի կարող չնայել, բայց համարյա զոռով եմ նայել: Գլխավոր հերոսուհին անընդհատ վանում էր ու ջղայնացնում
( Բաժին` ) ամբողջը

31.12.15

2 Մեկնաբանություն

Տարվա ամփոփում


Առաջին անգամ որոշել եմ տարին երկար գրառումով ամփոփել: Երկու տարի շարունակ ուզել եմ, բայց չեմ արել: Հիմա սխալս ուղղում եմ: Գրառումս  երկար է լինելու, որովհետև ինչքան կարողանամ` մանրանալու եմ: Վերջում հարցերի կպատասխանեմ: Գնացինք

Հունվար:
Տարին խայտառակ վատ սկսվեց ու մեղքն իմն էր: Մի հատ մեծ ու երբեք իմ կողմից չներված սխալով: Թեթև վրիպում էր, երկար չմտածելու արդյունք, բայց դարձավ մի ամբողջ տարվա բեռ: Չեմ հիշում ոչ մի ուրիշ տարի, որ էդքան վատ սկսվեր: Լիքը սենտիմենտալություն ու քննություններ:
Լավ ֆիլմերի ամիս էր` Eternal sunshine of a spotless mind, Oldboy, Melancholy
Գրքերից Լոլիտան եմ հիշում ու Գեյմանի Կորալինան


Փետրվար:
Մի հատ սիրուն relationship պրծավ ու սկսվեց մի անտանելի փուլ: Շատ հավես դասական համերգի գնացինք: Տանը լույսերն անջատում էի ու իմ սովորության չհամաձայն պարում: Վինդրոզի համերգը: Հիշում եմ, որ գրքի օրը հավես անցավ` ընկերներով էինք ու իմ ֆռֆռալու տարերքը բռնել էր, չնայած մյուսները հեչ հավեսս չունեին ու տուն էին ուզում:  Current 93-ի ամիս էր: Հետևաբար` դեպրեսիվ: Ֆիլմերից` Դոննի Դարկոն:

Մարտ:
Ավելուկի համերգով սկսվեց: Իրեն ուզում էի մոտենալ գրկել, բայց չարեցի, մտածեցի` մյուս անգամ էլի առիթ կլինի: Գնալով նոր սկսված փուլը խորացավ ու լրիվ հաստատեց իր երկար մնալը: Իրար հետևից Աննայի հարցազրույցներն էի կարդում: Լատիներեն սկսեցի սովորել, բայց կարճ տևեց: Ապարներ, միներալներ ու լիքը ուրիշ` նախկինում անհասկանալի բաներ: Սկսեցի քիմիա սիրել: Էլի կարճ տևեց: Լեհական ֆիլմերի փառատոնին գնացինք: Էդտեղ առաջին անգամ վերջապես Լիզին տեսա: Half life-ը նորից սկզբից մինչև վերջ խաղացի: Նոր մտերմություն սկսվեց: Լրիվ անսպասելի:  Լավ ֆիլմերի ամիս էր էլի` Fight club, Awakening, Chloe, Eyes wide shut, Case 39, Free fall

Ապրիլ:
Կիսինի համերգին գնացինք Դավի ու Արևի հետ, բեմի վրա էինք նստել: Մի աղջիկ մեզ նկատողություն արեց խոսելու համար:  Deenjes էի լսում օրեր շարունակ: Սպիվակովի համերգը: I spit in your graves ֆիլմը նայեցի: Կարամազովը կարդացի ու սիրահարվեցի հեղինակին: Ինձ նմանեցրին մառախլապատ փշատերև ու լուռ անտառի` ուրվականներով լցված: Սոադի համերգն էր, որին ես տենց էլ չգնացի:

Մայիս:
Սկսվեց անտանելի փուլի էլ ավելի անտանելի շրջան: Ֆեյսբուքից ջնջվեցի ու հետ եկա մեկ էլ վեց ամիս հետո: Ակումբում սկսեցի ակտիվանալ: Մենակության, մեկուսացման շրջանի առաջին ամիսն էր: Անգլի ժամին էվթանազիան քննարկեցինք: Ռուբիի հետ վերջապես լողի գնացինք: Հելիումը գրեցի: Զաքարի հետ մտերմացա ու շատ տարօրինակ բաներ իմացա իրենից: Իրար հետևից Հեմինգուեյ կարդացի: Սաթի հետ մատենադարանում արգելված դռներով մտանք ու լիքը հավես սենյակներ մտանք: Ուրվականներ բռնելու օր էր: Բյորքի տարերքը սկսվեց մոտս: Լարսի ֆիլմերն իրար հետևից նայեցի:

Հունիս, հուլիս, օգոստոս:
Իմ ամենամեկուսացված, ամենապռոգռեսիվ ամառն էր: Ոչ մեկի հետ չէի շփվում, գնալով գիշատիչ էի դառնում: Աշխարհի չափ ֆիլմեր նայեցի ու գրքեր կարդացի: Աստվածաշունչը սկսեցի կարդալ` մանրակրկիտ նշումներ անելով, բայց կիսատ թողեցի: Սկսեցի անգլերեն պարապել ու կիսատ չթողեցի, լիքը նոր սիմվոլների մասին կարդացի: Անաթեմայի համերգն էր, որը տենց էլ կուլ չտվեցի: Ինձ նվեր-պատմվածք ուղարկեցին: Ամառվա վերջում դատարկված էի լրիվ: Փուլի վերջին շրջանը սկսվեց ու շատ շուտ էլ ավարտվեց: Դասերին տենց էլ չտրամադրվեցի

Աշուն:
Չեմ ուզում ամիսներն առանձին ասել, որովհետև աշունն ինձ համար շատ միատարր անցավ, իրար հետ կապված օրերով: Երկրորդ կեսերից ես նվեր-հրաշամանուկ ստացա, ում հետ սկսեցինք լիքը պլաններ կազմել ու աշխարհի չափ խոսել: Նորից վերականգնեցի թղթային նամակներ գրելու սովորությունս: Տատանումների եղանակ էր: Կառմեն ու Աիդա օպերաներին գնացինք: Լիքը սև ու զզվելի օրեր եղան, բայց դրանք էլ կարողացա հաղթահարել: Հին սերերից մեկին տեսա ու բոլոր հին զգացողությունները նորից վերապրեցի: Դասերի առումով անհաջող ամիսներ էին, լիքը կոնֆլիկտներ դասախոսների հետ, անարդարություններ, մրցակցություն ու էդպես շարունակ: Սկզբում ամեն օր գրում էի, հետո դա էլ թողեցի: Լավ գրքերից` To kill a mockingbird-ն ու Naive super-ը: Լիքը անիմեներ նայեցի, ավելի ճիշտ նայել տվեցին, լավ ֆիլմերից` Lost highway,  Heathers, Babel, Sin city, XXY, The seasoning house ու Դոլանից մի քանի ֆիլմ:

Դեկտեմբեր:
Շատ արագ անցավ,  երևի վերջը միշտ էդպես է լինում: Մի տարի տևած փուլը համարյա առանց հետքեր թողնելու ավարտվեց: Ինքնագնահատականս էլի կարգավորվեց: Մարդկանց աշխարհ հետ եկա, բայց ավելի սառեցի: Կատու նվեր ստացա: Նվեր-հրաշամանուկին կորցրի: Բայց իմ ցանկությամբ ու առանց ափսոսանքի:


1.Ի՞նչ ես արել 2015-ին, որ նախկինում չես արել:
Ահավոր շատ կարդացել եմ ու ֆիլմեր եմ նայել: Նորմալ ու առանց վախենալու հեծանիվ եմ քշել:

2.Նոր տարվա որոշումներիդ հավատարի՞մ ես մնացել և արդյոք ավելի շատ որոշումներ կկայացնես հաջորդ տարի:
Ոչ մի որոշումի էլ հավատարիմ չեմ մնացել, նույնիսկ ինքս իմ օրենքներին հավատարիմ չեմ մնացել: Թողել եմ, որ անսպասելի բաներ լինեն: Հաջորդ տարվա համար աշխարհի չափ որոշումներ ունեմ

3.Քո մտերիմներից մեկը երեխա ունեցե՞լ է:
Չգիտեմ, մարդկանցից կտրված տարի էր

4.Քո մտերիմներից որևէ մեկը մահացե՞լ է:
Ոչ

5.Ո՞ր երկրներն ես այցելել:
Գլխիս ու երազներիս մեջ` լիքը երկրներ, իրականում` ոչ մի

6.Ի՞նչ կուզենայիր ունենալ 2016-ին, որ պակասում էր 2015-ին:
Ներդաշնակ օրեր, քինդլ ու գրասեղան

7.2015-ի ի՞նչ ամսաթիվ միշտ կմնա քո հիշողության մեջ և ինչու՞:
Նոյեմբերի քսանվեցը

8.Ո՞րն էր քո ամենամեծ ձեռքբերումը 2015-ին:
Նորից վերականգնվելը

9.Ո՞րն էր քո ամենամեծ անհաջողությունը:
Լատիներեն սկսելն ու միանգամից կիսատ թողնելը

10.Ի՞նչ հիվանդություն ես ունեցել:
Ոչ մի լուրջ բան

11.Ո՞րն էր քո գնած ամենալավ բանը:
Բանը չէ, այլ բաները` լիքը գրքեր

12.Ու՞մ վարքը կուզեիր գովել:
Ոչ մեկին չեմ առանձնացնի

13.Ու՞մ վարքը քեզ դեպրեսեց:
Լիքը մարդկանց, հիմնականում ընկերներիս, դե մեկ էլ հրաշամանուկի

14.Ի՞նչ ես արել փողերիդ մեծ մասը:
Լիքը գիրք եմ առել ու շաուրմա կերել, մեկ էլ ահավոր շատ նվերներ եմ առել

15.Ի՞նչն ամենաշատը քեզ ոգևորեց:
Որ շատ հավես խմբեր եկան Հայաստան

16.Ո՞ր երգը քեզ միշտ 2015-ը կհիշեցնի:
Sopor-ի Under his light-ը

17.Ի՞նչ կուզեիր ավելի շատ անել:
Ինքս ինձնով զբաղվել,  ամեն ինչ հասցնել

18.Ի՞նչ կուզեիր ավելի քիչ անել:
Էս տարվա պես ապրել

19.Սիրահարվե՞լ ես 2015-ին:
Ըհն, ցավոք

20.Ո՞րն էր քո կարդացած ամենալավ գիրքը:
To kill a mockingbird-ը

21.Ո՞րն էր քո ամենամեծ երաժշտական հայտնագործությունը:
Բյորքը ^_^

22.Ի՞նչ էիր ուզում և ստացար:
Վերականգնում

23.Ի՞նչ էիր ուզում և չստացար:
Անձնական կյանք

24.Ո՞րն էր քո սիրելի ֆիլմն այս տարի:
Երևի Բաբելոնը

25.Ի՞նչն էր պակասում, որ տարիդ ավելի շատ բավարարեր քեզ:
Խելամտությունը

26.Ի՞նչը քեզ ողջամիտ պահեց:
Դեպրեսիաներիս անվերջությունը ու իմ քիչ թե շատ հեռատեսությունը

27.Ո՞վ էր ամենալավ մարդը, որի հետ ծանոթացար:
Հրաշամանուկը

28.Պատմիր 2015-ի ամենաարժեքավոր դասդ:
Մյուս անգամ նման էշություններ չանել, ամեն մի գործողություն անելուց առաջ մի քանի անգամ վերլուծել, նոր անել,  էլ ոչ մի անգամ էդքան շատ առաջին քայլ չանել

29.Գրիր որևէ երգի բառեր, որոնք ամփոփում են քո 2015-ը
In my room
Where every night is the same
I play a dangerous game
I keep pretending she’s late
And I sit and I wait


Ինչ սպասելիքներ ունեմ տարվանի՞ց, լիքը, շատ լիքը: Ու մեկ էլ աշխարհի չափ պլաններ ունեմ: Գրելս կվերականգնեմ, ավելի շատ ինքնակատարելագործմամբ կզբաղվեմ, քան ինքնաքայքայմամբ, երգացանկս կթարմացնեմ: Հոդվածս նորմալ կգրեմ: Դասերն էլ ավելի գունավոր ու ոգևորված կսկսեմ: Հուսամ 2016-ը իմ տարին կլինի, ոչ մեկ ձեռքիցս իմ տարին չի խլի ու օգտագործի: Բլրակս նորից կթարմացնեմ, վաղուց չեմ եղել էդտեղ: Դե բլոգումս էլ հաճախ կերևամ: Ուզում եմ, որ էս տարին շատ ներդաշնակ, խաղաղ ու առանց ներքին կռիվների լինի, բայց միևնույն ժամանակ` գերհագեցած: Մի խոսքով մեռածներից հարություն առած Վոլտերան ամփոփեց իր տարին: Ես հույսս միշտ իր վրա եմ դնում:
Ես արդեն պատրաստ եմ իմ տարվան ^^  ինչքան հնարավոր է մոտիվացնող առարկաներով
( Բաժին` , ) ամբողջը

04.07.15

0 Մեկնաբանություն

Բյորկ/Bjork


Վերջին շրջանում մոտս երաժշտական ճգնաժամ էր սկսվել, ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ կառանտին: Փակվել էի իմ մշտական արկղում ու դրսից ոչ մի նորություն չէի կարողանում ընդունել: Անընդհատ նույն խմբերը, նույն տոնայնությունները, նույն ձայնի երանգը, դողը: Մի պահից սկսած էդ վիճակը անտանելի ձանձրալի է դառնում: Բայց նորությունը չուշացավ, ինքն իր ոտքով եկավ իմ արկղ մտավ: Դրա համար առաջինը շնորհակալ եմ Լարս ֆոն Թրիերին՝ Dancer in the dark ֆանտաստիկ ուժեղ ֆիլմի համար (ֆիլմի ու ռեժիսորի մասին հետո առանձին գրառում կանեմ, դա լրիվ ուրիշ թեմա է): Հենց էդ ֆիլմի գլխավոր հերոսի՝ Սելմայի դերում խաղում է իսլանդուհի Բյորկը՝ երգչուհի, կոմպոզիտոր, երգերի հեղինակ ու մի յուրահատուկ դեմք: Ֆիլմը իրականում մյուզիքլ է ու երգերը հենց Բյորկն է կատարում՝ իրեն բնորոշ մանկական յուրահատուկ ձայնով: Նկատել եմ, որ ձայնը մեծ ազդեցություն կարող է ունենալ վրաս, այսինքն որևէ կատարողի իրոք սիրելու համար պետք է ձայնը սիրեմ առաջինը, իսկ եթե սիրեցի, վերջ :)) էդ ձայնը դառնում է իմ կյանքի մի մասը:
14 տարեկանում Բյորկը կազմակերպում է  Spit and Snot փանք խումբը: Իր առաջին քայլերն անում է ալտերնատիվ-ռոք խմբում՝ the Sugarcubes-ում: Դրանից հետո անցնում է ինքնագլուխ գործունեության :Դ Թողարկում է մի քանի ալբոմ, սինգլներ, տեսահոլովակներ: 2000 թ. թողարկվում է Selmasongs ալբոմը, որն ամբողջությամբ պարունակում է Խավարում պարողը ֆիլմի երգերը: Ֆիլմում դրանք մի փոքր փոփոխված են՝ տեքստերը, նույնիսկ երաժշտությունը:



Ալբոմները՝



Բյորկին ինչքան ուզում եմ մի ընդհանուր ժանրում խցկել, չի ստացվում: Վիկին ասում է՝ էքսպերիմենտալ, ալտերնատիվ ռոք, թրիփ-հոփ, փոստ փանք ու էլի մի քանի բան: Բյորկը շատ տարբեր է ամեն անգամ, ժանրային առումով դժվար է կոնկրետ սահմանափակում տալը: Յուրաքանչյուր երգում ինքն ուրիշ է, ուրիշ կերպ է կատարում, ու միակ ընդհանրությունը երևի թե ձայնն է, որը հնարավոր չի խառնել կամ տեղը չբերել: Ու ինչքան էլ տարօրինակ է, բայց Բյորկից սիրում եմ ընդամենը մի 10-15 երգ, մնացածը զուտ անհատական նախընտրությունների ու մի քիչ էլ անձնական պահերի պատճառով չեմ հավանում (որ շատ գաղտնի չհնչի, ես պարզապես ֆիզիկապես վատ եմ զգում ուրախ/մաժոր տոնայնություններով երգերից, կարճ ասած եթե երգն իր մեջ գոնե մի փոքր մռայլոտ պահեր չի ունենում, չեմ կարողանում լսել): Չնայած էդ ամենին, ինձ էդ մի քանի երգն էլ բավական է, որ Բյորկին մի առանձնահատուկ կերպով սիրեմ: Ինքը դարձել է մի տեսակ կանացի իդեալ: Իմ երաժշտական ցուցակում բացակայում են  սեռային իդեալները: Հենց էդ բացը լրացրեց Բյորկը: Բացի այդ վերջին շրջանում ինձ պակասում էր էդ այլընտրանքայինը, միանման խմբերի կողքին Բյորկին կապտականաչ գույնով կառանձնացնեմ: Բյորկն ինձ մոտ մի քանի քարացած պահեր կոտրեց ու ես դրա համար շատ շնորհակալ եմ իրեն:


Ամենաշատը սիրեցի Biophilia ու Medulla ալբոմները, դե իսկ Selmasongs-ը չեմ ասում, որովհետև դրանք ամենասիրելի երգերն են իրենից: Սկզբում միայն դրանք էի կարողանում լսել, հետո ընթացքում՝ մյուսներն էլ շատ լսելու արդյունքում զգացի, որ ահավոր ձգում է ինքը ու աստիճանաբար ամենասիրելիների ցուցակում հայտնվում:
Մի բան էլ, որ սկզբում Բյորկին չէի կարողանում առանձին ընդունել, մի տեսակ օտար էր, ինձ համար ինքը միայն Սելման էր ու վերջ: Հետո իհարկե էդ պահն էլ անցավ: )))
Բյորկին ես շատ ճիշտ ժամանակին գտա, երբ որ իրար վրա Լարսի ֆիլմերն էի նայում ու ինձ պետք էր ինքն իրոք:

Ու վերջում մի քանի յուրահատուկ կատարումներ Բյորկից: Վայելեք.

Lilith
Scatterheart
Dark Matter
Bachelorette
Joga
Thunderbolt
Hunter
I have seen it all
New world
Oceania


( Բաժին` , , ) ամբողջը

17.06.15

0 Մեկնաբանություն

ինձ քո մառախուղները պետք չեն


ինձ պետք չեն փրփուրներ` բռնվելու համար, քեզ պահիր դրանք
ես նախընտրում եմ հաստաբուն ծառից կախվել
քեզ պահիր քո մառախուղները
ինձ պետք են պարզ, հասկանալի, երևացող ճամփաներ
տար ու վառիր քո պարանը, աթոռը, կոշիկներիդ կապերը
ես նախընտրում եմ սովորական դռնից դուրս գալ
ինձ պետք չեն քո սովորեցրած գաղտնի մուտքերն ու ելքերը
ինձ նշաններ պետք չեն, ինձ բառեր են հարկավոր` պարզ, անշփոթ
իմ վրայից վերցրու քո ճառագայթները, ուրիշի ուղղությամբ շողա
ձեռքերդ հեռացրու աչքերիցս, ես մթության մեջ ինքս ինձ պետք չեմ
ու մի հազա իմ ներկայությամբ,  այն դեպքում,  երբ իրականում փռշտալ ես ուզում
փակ ու կոմպլեքսավորված արկղ, պարկդ գլխիցս հանիր
թող շնչեմ իմ օդը
ինձ քո մառախուղները պետք չեն
ես պարզ, հասկանալի ու երևացող ճամփաներ եմ ուզում



( Բաժին` , , ) ամբողջը

16.06.15

1 Մեկնաբանություն

հնարովի

- Ի՞նչը ստիպեց Ձեզ այդքան ուժեղ գտնվել
- ուղղակի ես մեռնել չէի ուզում
- այդ պահին մտածու՞մ էիք Ձեր ընկերների մասին
- չէ, միայն իմ
- և թքա՞ծ ունեիք` կվառվեն, թե չէ
- այո, ամբողջապես թքած ունեի
- իսկ ինչպե՞ս կբացատրեք, որ Ձեր վերջին ուժերով արձակեցիք նրանց կապերը
- իմաստ չէր ունենա, եթե իրենք մեռնեին
- դա արդեն նշանակում է, որ թքած չունեիք
- չէ, դա չի նշանակում
- գիտակցու՞մ եք, որ երեսուներկու հոգու եք փրկել մահվանից, գումարած նաև ինքներդ ձեզ
- այո
- համարու՞մ եք Ձեզ մարդասպան
- ոչ
- ինչու՞
- սպանածս մարդ չի եղել
- ի՞նչ փոխվեց Ձեր կյանքում
- էլ չեմ վախենում մարդկանցից
- իսկ ցավո՞տ է այդ ամենը հիշելը
- երբ դանակով պատռեցին փորս ու վրան սպիրտ լցրին, հասկացա, որ երբեք ցավին ծանոթ չեմ եղել մինչև այդ
- ի՞նչ զգացիք, երբ սպանեցիք նրան
- հանգստություն
- ի՞նչ կփոխեիք, եթե կարողանայիք ժամանակը հետ տալ
- ոչինչ չէի փոխի, նույնությամբ կսպանեի նրան
- պատրա՞ստ եք ևս մեկ անգամ սպանելուն
- այո, միանշանակ պատրաստ եմ
- իսկ որտեղի՞ց Ձեզ ֆիզիկական այդքան մեծ ուժ
- տեղում ձեռք բերեցի
- կրակել գիտեի՞ք
- ոչ, երբեք չէի փորձել մինչ այդ
- բայց դուք շատ հմուտ էիք
- պայմանները ստիպեցին, ժամանակ չկար
- սառելու՞ եք մարդկանց հանդեպ
- արդեն սառել եմ
- ի՞նչ կավելացնեք
- երբ որ սպանեցի նրան, ինձ թվաց` էլ երբեք չեմ կարողանալու ժպտալ
- սխա՞լ դուրս եկաք
- այո (ժպտում է)
:
( Բաժին` , , ) ամբողջը

15.06.15

0 Մեկնաբանություն

Helium



Նախաբանից առաջ: Նախապատրաստում

Ակումբցիների համար այդ քարանձավը չափազանց ցուրտ էր ու քարքարոտ: Նրանք սովոր էին բազմել այգիների, փաբերի կամ պարզապես ասֆալտի հարթ մակերևույթներին:
Իրականում նրանք մի հսկայական բազմություն էին կազմում` զինվոր մրջույնների պես, հայտնվել էին քարանձավում շատ պատահական: Չէին տրորում իրար, չնայած որ տարածքը շարժվելու համար նեղ էր, նստելու համար` թաց, միմյանց երեսին նայելու ու ժպտալու համար` մութ, բայց ոչ այնքան մութ, որ երկու ակումբցի կարողանային մյուսներից թաքուն շոյել իրար: Նրանք բոլորը կանգած էին, ձգել էին ոտքերը, իսկ ձեռքերը դրել էին գրպանները ( նույնիսկ նրանք, ովքեր գրպաններ չունեին): Եթե քարանձավի ամենավերևի անկյունից դիտեիք, կտեսնեիք միմյանց միախառնված մազերի տեսականի` կարճ ու կոկիկ, երկար ու ոլորուն, երկար ու արդուկած, խուճուճ ու բրդե: Բոլորի մազերն իրար էին սերտաճել, ու եթե հնարավոր լիներ ճեղքել նրանց արանքն ու բարձրանալ վեր, կարելի էր պառկել, հենվել կամ փռվել մազերի մեջ: Ու նրանք նույնիսկ չէին էլ զգա, որ իրենց գլխավերևում խռմփացնում են ու աջուձախ շարժվում: Այդ օրն ակումբցիների բազմաթիվ գլուխներ միավորվել էին ու վերածվել մի ամբողջական գլխի. դա մի յուրահատուկ ու ծանր համադրություն էր: Մենք այդ արարածի անունը պայմանականորեն Հելիում կդնենք: Ու հետագայում, խոսելով ակումբցիների մասին, կդիմենք Հելիումի օգնությանը` որպես հավաքական մի կերպարի:
( Բաժին` , , , ) ամբողջը

07.03.15

0 Մեկնաբանություն

Գլխի ծառ




Ձախ քթանցքից անգույն հեղուկն առանց դադարի հոսում է: Դրան էլ գումարած քրտինքի կաթիլները, որոնք մտնում են մարմնի մեջ ու տաքացնում: Միակ պատկերը, որը կարողանում է առանց ավելորդ ջանքերի ու ճշգրտությամբ ընկալել, սարդոստայնն է` դիմացի պատին տարիներով մեխված: Փակում է աչքերը` ցանցը ծալվում է ու գնդի վերածվում, բացում է թե չէ` ընդարձակվում է պատով մեկ: Պատի միակ փորված անցքից դուրս են թափվում սարդերը` տարբեր չափսերի, տարբեր տեսակների: Աչքերը ջրոտվել են, թարթիչներն իրար միացել,  դա դժվարեցնում է աչքն ամբողջությամբ բացելը:

Երեք հարկանի տան բարձրության մտքեր են հավաքվել գլխում` առանձին բառերի, կոչականների ու նշանների տեսքով: Հազիվ է փորձում դրանցից նախադասություններ կազմել, երբ գլուխը շարժելուն պես կորցնում է դասավորությունն ու ստիպված նորից սկսում:

Գլխի կենտրոնից հսկայական ծառ է աճել ու դեռ շարունակում է վեր բարձրանալը, արմատները կպել են մազերին ու աճելուն համընթաց քաշում են, բայց չեն կարողանում պոկել: Եթե կարողանա այդ պահին մտաբերել, թե ինչ տեսք ունի գլխին հենված ծառը, միգուցե ստացվի խանգարել ծառի աճն ու գլխից պոկի մազերի մեջ խրված արմատները: Այդ ժամանակ երևի սարդոստայնն էլ չվերածվի գնդի, իսկ պատի անցքից դուրս վազվզողները սուսուփուս հետ ներս մտնեն:

Ձեռքերը սրբելով սեփական մաշկի վրա` ձգվեց դեպի կողքին դրված ծանոթ առարկան, մի քանի անգամ շոշափեց ու մոտեցրեց ականջին: Գլխում ինչ-որ մեկը սկսեց խոսել.
-Հա՞
-Էլ ոչ մի հա: Արի
-Ի՞նչ ես ուզում, որ անեմ
-Արի: Ու հետդ մկրատ բեր
-Հետո, հետո: Թող ինչքան պետքն է բարձրանա, նոր
-Ասում եմ սեղմում է, մտցնում է անկողնու մեջ, ճյուղերն արդեն աչքերս փակել են, խցկվում եմ ներս, սեղմում է: Մկրատ բեր

Գլխի ձայնն ընդհատվում է: Ձեռքերով փորձում է աչքերն ազատել, ատամները սեղմվում են իրար, անկողինը սկսում է պտտվել ու ցնցվել, բայց սարդոստայնի ցանցը չի շարժվում տեղից: Փոխարենը պակասում են թելիկները, աստիճանաբար մաքրվում են պատից, անցքը փակվում է: Սարդերից մեկը չի հասցնում փախնել ժամանակին ու մի ոտքով մնում է անցքի մեջ:

Ջրոտված աչքերից հեղուկը շարունակում է հոսել, դրան գումարած վզից կաթացող քրտինքը: Գլխի մեջ հնչող ձայնը վերջին անգամ հեգնում է.
-Քո ձեռքով աճեցրած ծառը գլխիդ վրա է: Գլխիդ վրա~: Շուտով արդեն մեջ: Էլ ու՞մ պիտի խնդրես, որ գա ու կտրի: Վեր կաց, ինքդ էլ կտրիր
-Վրաս բեռ է դրած: Անկողինը ճնշում է
-Վեր կաց ու պոկիր
-Ներս է մտցնում: Քարանում եմ
-Վեր կաց ու կտրիր: Պոկիր գլխիցդ
-Ասում եմ սեղմում է: Մկրատ բեր
-Ինքդ վերցրու: Կողքդ դրած է

... 













( Բաժին` , , ) ամբողջը

01.03.15

1 Մեկնաբանություն

քո լույսի տակ




Քո լույսի տակ
Ոնց որ արևի շողքը
Ձմեռվա մաշկին հենված
Էդ ներքևներում
Միջատներից էլ խորը
Ծվծվոցի ու իր խլանալու միջև ընկած տարածքում
Կսպասես ինձ, չէ՞

Մեկ էլ ցուրտ սիրող
Գարնան ծաղկից կհարցնես
Թե ինչ բան ա հույսը
Ինչ վախենալու~
Ոնց ասեմ քեզ զգացածս
Եթե էդ քո ներքևներում
Խլացնում ես ամեն տեսակ
Թկթկոցներ ու կտկտոցներ
Իսկ բառերդ արմատներ են գցում
Իրար հակառակ

Նվիրածդ ձմեռվա մաշկից վերցրի
Առանց մուտք գործելու
Քո էդ տեղը
Ուր դու վեր ես ածվում ոտնահետքի`
Մի քանի րոպե տևողության
Ու չես հայտնվում մինչև իմ գալն
Ու քեզ քաղելը

Կանաչ լույսին անծանոթ
Բառերս թարս արձագանքող
Մամռոտած քո էդ ներքևներում
Տենց էլ չսպասեցիր ինձ`
Մինչև սառած ծաղիկ դառնալս

Չհասցրի անգամ համն առնել
Ձմեռվա մաշկից վերցրած
Քո նվիրածի
( Բաժին` , ) ամբողջը

13.01.15

0 Մեկնաբանություն

Ջրափոսը, իր ցեխոտ ջուրը, առնետներս, երկնքի անհասկանալի գույնն ու դու


Երկնքի գույնն այսօր անհասկանալի մուգ է: Վազում եմ նեղ ու դատարկ փողոցով: Պատահական ընկնում եմ ջրափոսն ու խեղդվում: Գալիս ես դու ու ինձ հանում ջրափոսից: Բայց ես խեղդված եմ: Ու նույնիսկ չեմ շնչում: Փողոցում առնետներն են վազվզում` պտտվելով ջրափոսի շուրջը: Դու չես թողնում, որ նրանք ինձ տրորեն: Բայց դա հնարավոր չէ, որովհետեւ առնետներն արդեն վաղուց է, ինչ տրորում են ինձ:
- Չքվեք,-գոռում ես, ու երկինքը սևանում է: Դու մաքրում ես ջրափոսը, լվանում ես ցեխն ու սրբում թաց գետինը: Առնետները քեզ չեն լսում, շարունակում են տրորել ինձ` մինչ դու գործովդ ես զբաղված: Երկնքի գույնն էլի անհասկանալի է դառնում: Վերցնում ես ինձ ու հետդ տանում, առնետներիս էլ հետևիցդ քարշ  տալիս: Ջրափոսի տեղը դատարկ է հիմա, գետինը ցեխոտ ու թաց չէ: Բայց երկինքը տրտմում է: Նոր ու էլ ավելի հորդ անձրև է  ուղարկում ներքև: Ջրափոսը լցվում է նորից: Դու ստիպված հետ ես վերադառնում, որ էլի ջրափոսը մաքրես, լվանաս ու չորացնես: Առնետներին էլ հետդ ես բերում, ու իրենք սկսում են էլի ինձ տրորել: Մոտենում ես ջրափոսին ու ինձ խեղդված գտնում այնտեղ: Ձեռքդ ինձ ես մեկնում ու դեպի խորքը սեղմում: Ես սուզվում եմ ներս`  հետս տանելով ջրափոսին, իր ցեխոտ ջուրը, առնետներիս, երկնքի անհասկանալի գույնն ու քեզ:
( Բաժին` , ) ամբողջը

ընդհանուր բանտակազմի մասին

բարեկամ ուրվականներ :)

համեցեք իմ բանտախուց

բա՞ն եք փնտրում. անկողնու տակ նայեք

մերոնցից

մերոնցից
И снова звук металла меня с ума сводит...

սև արկղեր