15/04/2017

Ինչ պատահեց, երբ ոչ ոք չխոսեց Կեվինի մասին

Երբ ֆիլմում սկսեցին եղունգները կրծել ու առանձնացվածը դնել սեղանին, ես այլևս չդիմացա ու ձեռքս ինքնաբերաբար անջատեց ֆիլմը: Հետո ուղեղս փորձեց ինքնամաքրվել հենց նոր նայած տեսարաններից ու ես ինքս ինձ խոստացա, որ այլևս երբեք չեմ փորձի վերանայել այն:
 ***
Էս ֆիլմը երբեք չնայեք, լսու՞մ եք, երբեք, երբեք։ - իր բլոգում գրեց Մարիօն

***

- լսի դու նայե՞լ էիր չէ՞ we need to talk about Kevin կինոն
- Մի երկու տարի առաջ դրեցի որ նայեմ, մինչև էն եղունգները կրծելու պահը ու անջատեցի
արժի՞ նայեմ դա հիմա, թե՞ էլի կանջատեմ
- Լսի ինչքան ժամանակ ա նայել եմ. Մեռնելս գալիս ա. Հիշում վատանում եմ: Էդ ինչ ծավն  լավն ա էդ անտերը
- կնայեմ անպայման, զգում եմ որ ահավոր դեպրես բան ա
- հա, մեռնելիք ա, ափսոս ոչ մեկը չի նայել
- որ նայեմ կասեմ քեզ՝ մենակ չզգաս
 
***
Ես նայեցի էդ ֆիլմը, Մար, ու եղունգներրը կրծելու հատվածն էլ նայեցի, ու դրանից հետոն էլ, ամբողջը նայեցի: Հիմա մտածում եմ՝ ինչի՞, ինչի՞ ոչ ոք էդպես էլ չխոսեց Կեվինի մասին: Ոչ ոք չնստեց ու զրույց չսկսեց Կեվինի մասին: Ու չգիտեմ ինչի՝ ուզում եմ ինքս ինձ հույս տալ, որ Կեվինը հրեշ էր, որովհետև իր մասին էդպես էլ չխոսեցին:


Ես շարունակում եմ մտքիս մեջ Կեվինից ներողություն խնդրել իր մասին չխոսվածի համար
ու Կեվինի պատասխանն իմ ներողությանը.

իմ մեջ


Ոնց եմ կարողանում առաջ քայլել,
երբ ցեխով լցված տակառը,
կեղտի կաթիլները, որ անձրև են ձևանում,
արյունարբու փոքրիկ գնդերը, որ միայն մարմնովս չսահմանափակվեցին,
թարթիչներիս մեջ ապրող կույր հրեշները,
հառաչել ձևացող գնացքը,
խոռոչները՝ տերևների մեջ ու լույսի բացակայությամբ սնվող,
բահը, որ մասնատված մարմնի համար էին պահել,
ու նույն մասնատված մարմինը՝ առանց արյան,
իսկ ցողունի միջինը արնագույն էր
քաղցած ձայները, քաղցելու մասին երգերը, քաղցի հիմնը
կողքիս են
իմ մեջ: իմ մեջ

ու ոնց է ստացվում ետ չնայելը, երբ
ծծումբը՝ երկնքից
անձրևորդերի բազմությունը հողի տակից
մեկ էլ ծովը, որ ջրվեժի չափ կատաղի է
շրջանաձև հերթերը, որ ուղղությունը փոխել չկարողացան
ճանապարհը, որ հասավ մինչև երկրի միջուկն ու կանգ առավ
որովհետև վախեցավ այրվելուց
հիշողություն ունեցող փոշեհատիկները
երազներում փախչողը, ում հետապնդեցին մինչև իրականության փողոցներին հասնելը
հարձակումները մյուս մայրցամաքներից
ու հազարավոր վայրի թռչուններ, որոնք այնքան հեշտությամբ կոտրվեցին
ճանճերի կողմից հոշոտված սարդոստայնը
ու սարդերը, որ հույսը երկնքի վրա դրեցին
թիկունքումս են
իմ մեջ: իմ մեջ



12/04/2017

կառույցներ, որ ապրում են ենթագիտակցությանս մեջ, որ ինձ երբեք հանգիստ չեն տալիս

Իսկ դուք տեսե՞լ եք Leonard Koscianski-ի այլաշխարհային կառույցները: Էս տները, եկեղեցիները, ճանապարհներն ու փարոսը, դեղին լույսերը ոնց որ ինչ-որ մեկի ենթագիտակցությունից պոկված լինեն ու իրենց առանձին գոյությունը շարունակելիս լինեն էս նկարներում: Բուսականության մեջ խցկված տնակները բերանբացություն են անում, որ էստեղ ապրելը խաղաղ ա, որ էստեղ մարդիկ անհոգ են, որովհետև կառույցները պաշտպանում են իրենց: Ու մեկ էլ էս տարածքները սահմանափակ են, շատ փոքր ավանի չափ, երևի էնքան մոտ են իրար, որ իրարից ամենահեռու գտնվող տների լույսերը հասնում են միմյանց ու, երևի մի քիչ էլ, լուսավորում: 






Խավարից հետո՝ լույս

Էս բոլոր սիրուն պոստեռները Post Tenebras Lux  ֆիլմինն են, որը պատմում ա Խուանի ու Նատալիայի՝ բոհեմական կյանքից փախուստի ու բնության մեջ մխիթարություն գտնելու մասին: Ու թե ոնց իրենք չեն կարողանում ազատվել խավարից, թե ոնց ա բնությունը հետապնդում իրենց, թե ոնց ա կարմիր լույս արձակող, պոզերով կերպարանքը ճամպրուկը ձեռքին մտնում իրենց տուն, շատ դանդաղ քայլերով, ու թե ոնց ա որոշում տեղավորվել իրենց տանը: Ֆիլմում անտառային լռության ձայներ կան, ընկնող ծառեր կան, լիքը մերկ մարմիններ կան ու մի տեսարան կա, որը ցույց ա տալիս, թե ոնց ա հնարավոր ցանկության դեպքում գլուխը պոկել մարմնից ու վերջ դնել խավարին:





Ֆիլմում լուսավոր երեխեք կան, լիքը հույսեր ունեցող պատանիներ, ծով կա ֆիլմում, Դոստոևսկու ու Տոլստոյի մասին զրույց կա ֆիլմում: Լիքը խավար ու խավարից հետո լույս կա ֆիլմում:

Մուտքը

19/03/2017

Vivienne Mort


<<Դժվարությամբ եմ կիսվում>> շարքից. 
ամեն դեպքում կիսվում եմ ուկրաինական քաղցր ու էպիկ երաժշտությամբ: Տեսեք ալբոմների քավըրներն ինչ սիրուն են, այ կրկնակի սիրուն ա Դանիելա Զայուշկինայի ձայնը ու մի քառակի անգամ էլ՝ երգերի բովանդակությունը: 


25/01/2017

***

Երեկ իմացա, որ Էլն է մահացել: Քույրն էր զանգահարել, էն բորբոսնած ձայնովը, որ տարիներ առաջ ինձ մեղադրում էր Էլի հիվանդության մեջ: Եթե գլխավոր պատճառն էլ չես, ուրեմն հաստատ մասնակցություն ես ունեցել՝ ասում էր: Էդ ժամանակ չէի հասկանում, թե ինչն է սարսափելի քրոջ ձայնում, քաղցր ու փտած ձայն էր, ասենք մի քանի ամսով ժամկետն անց քաղցրավենիքի պես: Բայց երեկ գտա ճիշտ բառը՝ բորբոս: Հեռախոսը հենց վերցրի, վրա տվեց անմիջապես՝ տխուր լուր է, թե չէ, համենայն դեպս հաստատ անբարենպաստ քեզ ու թվացյալ խղճիդ համար, Էլը մեռավ էսօր, շունչը փչեց աչքիս առաջ: Չգաս թաղմանը, երեսդ չտեսնեմ էնտեղ: Կասկածում էի, բայց հիմա վստահ եմ, որ անգիր արած տեքստ էր: Անբարենպաստ, թվացյալ խիղճ: Էդ քոլեջը կիսատ թողած, երկու անգամ աբորտ արած մսակտորին որտեղից նման բառապաշար: Տվել է մեկին, որ գրի: Էլը չկա, իսկ ես իր քրոջ մասին եմ մտածում, էն էլ ինչ նողկալի բաներ: Բայց հիմա էլ հո չե՞մ սգալու, սև հագնեմ, ռեքվիեմ միացնեմ լսելու: Էլը երբ կա՞ր որ, հիմա էլ մեռել է: Ե՞րբ մեռած չէր: Ուղղակի հիմա պաշտոնապես էլ չկա, տեսականորեն: Այսինքն հաշվից դուրս է, գնաց-միացավ ներքևներին: Վերջ, էլ իր մասին ներկա ժամանակով չեն խոսելու, կասեն՝ էր, արեց, անում էր, անելիս էր, երբ էսպես-էնպես: Ներկան կսահմանափակվի Էլը չկա-ով: Էլը մեռած է կամ Էլը հիմա ներքևում մի տեղ է, Էլը հողում է կամ Էլը հողն ինքն է արդեն:
Ինչի՞ չեմ կարողանում հարկ եղածի չափ տառապել, մազերս պոկել չեմ ուզում, գլուխս պատին հարվածել՝ առավել ևս: Չեմ ուզում եղունգներով ճանկռել ձեռքերս, չեմ ուզում, բայց պիտի ուզեի ախր, պարտավոր եմ ուզել: Մի քանի տարի առաջ Էլի մի քիչ կոպիտ խոսքից արդեն ուզում էի ճանկռել դեմքս, իսկ հիմա Էլը չկա, ու ես ինձ վնասել չեմ ուզում: Չեմ էլ վնասելու: Հիմա կիջնեմ զբոսնելու, Նևռոզին էլ հետս կիջեցնեմ: Էդ կասկածելի անվանումով արարածը հարևանիցս է մնացել: Ո՞նց եկավ էդ աշուն, խնդրեց մի քանի օր հետևեմ կենդանուն, ասեց՝ Նևռոզիկին, վատացա, որ լսեցի անունը: Գիտեի, որ տարօրինակն է, շատ էին խոսում իր մասին, բայց Նևռո՞զ, էն էլ էդ անմեղ փափկամազիկի՞ն: Մի խոսքով մի տարի է՝ հարևանս չկա: Իսկ Նևռոզը հետս է, դե կապվեցի, գիտեք էլի: Հիմա որ գա, կասեմ՝ սատկել է կամ էլ կասեմ՝ սա իր ձագն է, պատուհանը բաց էր, թռավ ծառի վրա մայրիկը ու կորավ:
Բայց ախր Էլն է մեռել, շունչը փչել՝ կասեր էն բորբոսաձայնը: Գոնե լաց լինեմ մի քիչ, թեկուզ ուրիշ պատրվակով, գոնե մի օր աչքերս պիտի թաց լինեն, ախր Էլը..


16/01/2017

Պեդրո Ալմոդովար


Անցած շաբաթը Պեդրո Ալմոդովարի տրամադրության տակ էր: Իսպանացի ռեժիսորի սեռական կողմնորոշման մասին ամենավերջում եմ իմացել՝ իր մասին մանրամասն կարդալուց հետո, բայց ֆիլմերը դիտելու ընթացքում ենթադրում էի:
Ալմոդովարը (ով ասել ա՝ ոնց ուզում եք ազգանունս կարդացեք) կանանց սիրահար է (չնայած իր սեռական կողմնորոշմանը): Կինն իր համար ոգեշնչման աղբյուր է, գլխավոր ու հիմնական թեմա, իր ֆիլմերը կանանցով են լցված, տղամարդիկ իր ֆիլմերում ֆոնային դեր են կատարում, մեկ-մեկ լրացնում են կանանց կամ ուղղակի հերթական դետալ են: Ալմոդովարը լավ վերջաբանների սիրահար է, նույնիսկ գլխավոր հերոսների մահվան պարագայում ֆիլմը հեփի էնդ է նշում: Ալմոդովարի հերոսները, ովքեր դժվար կացության մեջ են, ում հետ դժբախտություններ են պատահել, չափազանց շուտ են վերականգնվում ու հաղթահարում դժվարությունը, ու էդ ամենը գիտե՞ք ինչի շնորհիվ՝ Կոմֆորտ զոնայի. հանգամանքների բերումով դժբախտ կանայք այլ կանանց հետ միասին (ծանոթ-անծանոթ՝ կապ չունի) կոմֆորտ զոնա են ստեղծում, որտեղ տղամարդիկ տեղ չունեն, իրենք իրենց մխիթարում են, միասին ուտում են, ծիծաղում են ու իրար երջանկացնում:
Ալմոդովարի ֆիլմերում ամեն ինչը կանացի էությանն է ձգտում, նույնիսկ տղամարդիկ ձգտում են կանանց նմանվել, էլ չասեմ իր ֆիլմերում տրանսվեստիտների խտության չափը:

12/01/2017

Տարօրինակ սերունդ

Գրառում ենք անում ու գրառման կեսի վրա գիծ ենք քաշում
փոքրատառ ենք գրում: նույնիսկ վերջակետից հետո
Խուսափում ենք աղմկոտ տեղերից
Կոմեդիաներ չենք սիրում
Քանզի դեպրեսիվ արվեստի կողմնակիցներն ենք
Խոցելի մարդկանց սիրում ենք պաշտպանել
Փոխարենը ամենավատը մեզ ենք պաշտպանել կարողանում
Սուիցիդ, քաղցր սուիցիդ
Մի բաժին շոկոլադի օգնությամբ տրամադրություններս բարձրացնող նիհիլիստներ ենք
Ցածր ինքնագնահատական ունենք
Բայց թաքուն ամբիցիոզ էլ ենք
Նեֆորմալ կրթություն, առա՜ջ
Էվթանազիա, առա՜ջ
Գրքերի, նկարների, ֆիլմերի ամենաթույն վերլուծաբաններս
Բայց մենք նաև խոցելի պուպուշներ ենք, սիրե՛ք մեզ 
Էլ գոյություն չունեն սենտիմենտալ ու ռոմանտիկ բառերը, դրանց փոխարեն՝ ղզիկ, ղզիկություն, ղզիկոտ, ղզիկանալ
Վախենում ենք 5 հոգուց ավել մարդկանցով լցված տարածք դուրս գալ, փոխարենը մեր բլոգներում ենք մենախոսում
Աննկարագրելի կիրք ենք զգում մեր սիրած գրողների, դերասանների ու ռեժիսորների հանդեպ: Նույնիսկ՝ մեռածների
Կատվապաշտներ ենք
Մեզ հեռու տարեք լացող, գոռացող երեխեքի մոտից 
Անկայուն
Լիքը հնարավորություններ ունեցող
Վերականգնվելու, դժվարությունները հաղթահարելու բոլոր տարբերակները գրպաններումս դրած
Բայց մեկ ա՝
Եթե ինքնասպանություն չէ, ուրեմն գոնե ինքնակործանում, ինքնաքայքայում, լավ գոնե մի հատ փոքր ու չարագուշակ անե՞ծք էլ չուղարկենք մեր կողմը
Ու ամեն ինչի հետ մեկտեղ՝ մենք նաև ծեր ենք, շատ-շատ ծեր: Համարյա մեռած: Հեսա-հեսա ու հոգեվարքի ժամն էլ կխփի:

Մի անգամ առաջարկել էի՝ մեր էս անհույս, դեպրեսիվ, լացկան ու սուիցիդալ սերնդին մեկը երկու մատով բռնի, գցի հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսն ու դուռը վրաներս շխկացնի: Նոր իմանանք

Ու վախենամ դրանից հետո էլ չիմանանք:

11/01/2017

Երազապատում. սրտխառնոց

- Երազումս Սարտրն էր եկել
 - Էլի՞ դա, հիմա՞ ինչ էր անում
- Չգիտեմ ոնց էր հայտնվել ինձ մոտ: Ինձ ասեցին՝ Սարտրն է եկել, վազեցի մոտը: Կոլոտ, ակնոցավոր մարդ էր, ոնց որ տաքություն ունենար կամ ուղղակի ինքն էր տաք
- Սարտրն ու տաքը, է՞լ ինչ անհամատեղելի բան ես տեսել, շարունակիր
- Անգլերեն էի խոսում հետը, ասեցի, որ իր Ճանճերն ու Սրտխառնոցն եմ սիրում: Ճանճերի մասին խոսելիս քմծիծաղ տվեց, ինձ թվաց չի սիրում իր էդ գործը: Կարծեմ հարցրեց՝ դրա ի՞նչն ես հավանել, ես էլ ասեցի՝ մեռելներին, փտումը, բացի էդ մութ գործեր եմ սիրում: Հետո անցանք Սրտխառնոցին: Մի քիչ ժպտաց, ոնց հասկացա՝ իր սիրածն է: Չափազանցված ասեցի գժվում եմ կտրուկ վերջաբանի ու Ռոկանտենի անսպասելի որոշման համար: Էդ ընթացքն է, որ քեզ բերում-հասցնում է էն համոզմունքին, որ.. գրել: Ուղղակի պիտի գրել, գիրք գրել, որ գրել ու վերջ: Այ սենց լուրջ տոնով խոսում էի հետը ու իրեն իր գրածն էի բացատրում: Անընդհատ հարցեր տալ էի ուզում, բայց ժամանակ չկար: Շտապում էր: Ուզում էի Հեսսեից հարցնել
- Հեսսեի՞ց ինչի պիտի տեղյակ լիներ
- Կիմանար էլի մի բան, ուղղակի ուզում էի հարցնել՝ սիրում ե՞ս իրեն, թե նյարդերիդ վրա ազդում է
- Ոնց որ քո նյարդերի վրա է ազդում
- Չէ հա, հո չասեցիր: Նոր մի բան մտքովս անցավ՝ ուզում էի, որ Սարտրը խանդի: Հենց էդ է: Գտա: Դրա համար Հեսսեի թեման էր գլխումս պտտվում:
- Հետո՞ բա
- Հետո գնալուց գրկեցի
- Ուրիշ բան թե չէ կարայիր անել
- Եսիմ, կարայի ստորագրություն խնդրել կամ խնդրեի հետս նկարվեր: Չէ, ես գրկեցի: Ու գիտե՞ս ինչ արեց
- Ապտա՞կ
- Գիժ ե՞ս: Չէ, թևս կծեց: Էնքան ուժեղ, որ քիչ էր մնում զարթնեի: 
- Ու հետո սրտխառնո՞ց
- Ըհն, հավես Սրտխառնոց

31/12/2016

Տարվա ամփոփում (2016)


Սրա ժամանակն էլ եկավ: Ու ոնց որ միշտ՝ վերջին պահին, արագ-արագ պիտի տարիս խցկեմ մի գրառման մեջ: Որ էսպես մտածում եմ, թե ոնց կվերնագրեի 2016-ը, երկու բառ է անցնում մտքովս՝ հաջողակ ու ստաբիլ:
Հա, հաստատ՝ հաջողակ ու ստաբիլ 2016
Մինչդեռ՝ թաց ու անհույս 2015
Միստիկ 2014 և այլն: Տարին վերնագրելը հավես բան է:

Ինձ դուր եկավ էն, որ 2016-ը իմ պլանավորածի պես ստացվեց, 2016-ի տրամադրությունս՝ կայուն, օրերս՝ վազքի մեջ, կյանքս՝ անզգացմունք ու միշտ <<վռազ>>: Շատ եմ սիրում իմ անվերջանալի զբաղվածությունը, որ նույնիսկ ժամանակ չեմ ունենում էնպիսի մանրուքների վրա վատնել, ինչպիսին, ասենք, տառապանքն ա: 

Ամբողջ էներգիաս ու եռանդս ներդրել էի դասերի վրա, համալսարանս դարձել էր իմ հիմնական բնակավայրը: Լիքը-լիքը հաջողություններ դասերի մեջ, լիքը հավես օրեր կուրսեցիներիս հետ, ցինիկություններ, աստիճանների վրա փորներս բռնել էինք ու առաջ շարժվել չէինք կարողանում, դրան գումարած՝ մեզ լրջի տեղ էինք դրել ամբողջ տարին: Ու հավես-հավես օրեր:
Ու էդ օրերից ամենան, 2016-ի ամենաընտիր օրը՝ Սեպտեմբերի 27-ը, Տուրիզմի միջազգային օրը, դա հեչ, հավեսը մեր կազմակերպած միջոցառումն էր: Դրանից առաջ լիքը անքուն օրեր ու արդյունքում՝ իրեն լրիվ արդարացրած թույն, հավերժ հիշելու օր.


Կախվածություններից համարյա ազատված տարի էր: Համարյայի համար ինձ չեմ մեղադրում: Մեկը կար: Մի հատ փոքր, իռացիոնալ ու քիչ ցավոտ կախվածություն: Չեմ ուզում էդ մասին խոսել, աչք եմ փակում դրա վրա: 
Մեկ էլ էն, որ 2014 թվականից հետս քարշ տված, քառակուսի տուփում տարիներով փոշոտվող կախվածությունից ազատվեցի՝ ուրա՞խ եմ, տխու՞ր եմ: Կարևոր չի: Կախվածությունից ազատվելուց լավ բան չկա:  

04/11/2016

Փոքր քաղաքներում

Փոքր քաղաքներում մահվան մասին լուրերը փաթաթվում են լվացքի պարաններին ու օդի մեջ կախված մնում

Փոքր քաղաքներում իրար հետ շշուկով են խոսում, որ չարթնացնեն անկողնում տեղավորված մահվանը

Փոքր քաղաքներում մեռնողները քեզ հարազատ են տարածության օրենքներով

Փոքր քաղաքներում մեռնողների վերջին հպումը մաշկիդ վրա ես զգում

Փոքր քաղաքներում մեռնողի աչքերը փակողը վերևի հարևանդ է
Դիահերձողը՝ հարազատ քույրդ

Փոքր քաղաքներում մեռնողների ոսկորները բարձրաձայն են փտում

Փոքր քաղաքներում մեռնողների շարքերը շրջանաձև են
Ու տասնվեցերորդ տեղը միշտ քոնն է

Փոքր քաղաքներում մահը ոտքդ տրորելով է շտապում դեպի մեռնողը
Շտապելիս էլ հասցնում է անգամ քեզ ձեռքով անել

Փոքր քաղաքներում մահը ճանաչում է բոլորիս դիմագծերն ու ոտնաձայները
Մեր գրպանների պարունակությունը

Փոքր քաղաքներում մահը մեր կողքին կանգնած մտածում է ինքն իր մասին
Ձմռանը մեզ պես մուշտակ է հագնում
Արևին նայելիս աչքերը կկոցում է
Ու մեզ հետ միասին վախենում վերելակի դռներից

Փոքր քաղաքներում մահը միշտ կողքի բակում է
Ու պատերի հետ գնդակ է խաղում

Փոքր քաղաքներում հաջորդ ճանապարհը քո բակ է տանում

Փոքր քաղաքներում ամենուր մահվան սիրելի վայրերն են տարածվում
Մահն էլ ամենամարդամոտն է բոլորից

Փոքր քաղաքներում մահվան հերթականությունն ամենաճշգրիտն է
Ու մահն էլ մինչև մեզ մոտենալը անցորդներին գրկել է հասցնում
Իրենց հետ վերջին նորություններն ու դժբախտ պատահարները քննարկում
Ու նոր է միայն տեղ հասնում

Փոքր քաղաքներում մեզ մահվանից բաժանող սահմանագիծը
ոչ ոք տեսնել չկարողացավ
 

15/10/2016

Պատյան

Երեկ գիշերվա կեսին զգացի, թե ոնց է փողոցի շարքային գողերից մեկը տուն ներխուժել: Ալարեցի տեղերիցս վեր կենալ ու միջամտել գործին: Սուսուփուս ինչ-որ պետքն է կատարել էր ու առանց հետք թողնելու հեռացել: Լուսադեմին արթնացա, մանրակրկիտ ստուգեցի ողջ սենյակը, առանց որևէ ծակուծուկ բաց թողնելու: Ուզում էի պարզել, թե ինչ է հետը տարել, թե սենյակիս որ մի հատվածին է ուշադրություն դարձրել գիշերային այցելուս: Ու այդպես էլ ոչինչ գողացված ու իր տեղից դուրս տարված չգտա: Ամեն ինչ իր սովորական տեղում էր՝ սեղանիս թղթերի վրա դրված կես բաժակ սոդայաջուրը, որ ամեն առավոտ ստամոքսիս համար էի խմում, կրծոտած խնձորը, դեղնած ու մահամերձ մուկը պատի անկյունից, ճռռացող աթոռակս. ողջն իրենց տեղում էին: Ուրախացա ու շարունակեցի նույն կյանքով ապրել՝ ինչպես նախկինում: Ստամոքսիս ցավն էր անգամ վերացել: Ու երբ մի անգամ բժշկին այցելեցի ու խնդրեցի մի լավ ստուգել՝ ոտքից գլուխ, ինձ պառկեցրեց, ստուգելու ընթացքում երկար-բարակ մտածեց, հետո ժպտաց, ծիծաղեց, լաց եղավ, անգամ՝ հեկեկաց. ամեն ինչ արեց՝ բացի ինձ բացատրություն տալուց:
Հետո հարցրի՝ բժիշկ, ստուգեցի՞ք, ի՞նչ պարզվեց
Մի պահ նայեց բաճկոնիս կիսակար կոճակին ու խորը շունչ քաշելով՝ ասաց.
- Ես այնտեղ ոչինչ չգտա ստուգելու համար: