Skip to main content

Posts

մայիսյան

Հունիսն իրեն առաջ է գցել արդեն, բայց սիրտս ուզում ա մայիսը ենթարկել կինո/գրքա/երաժշտա/անձնա ամփոփման:
Էս կիսամյակի դասերը շատ թռուցիկ անցան: Ուշքն ու միտքս կուրսայինն էր ու դրա հաջող հանձնումը: Մի տեսակ շատ վաղուցվանից էի տրամադրվել էդ օրվան, ու անսպասելի պահեր չեղան: Ամեն ինչ իր հունով անցավ: Կարևորը գրասեղանիս վրայից պոկեցի Cluster-♡ գրությունը: Դա արել էի, որ իբր սիրահարվեմ կուրսայինիս թեմային:

Կինոներից.
կորեական նոր ալիքի տակ մնացած

Վրեժի մասին տրիլոգիան ավարտին հասցրի: Սրա ռեժիսորը անտանելի լավն ա: Ֆիլմերը մեկը մեկից "դնես պաչես" են: Բա ինչքան սիրուն տրամաբանական կառուցվածք ունեն:


Ապակի կինո Stoker-ը: Ուրեմն էս Միա Վասիկովսկան մի կյանքի կտոր ա իրականում: Մի տեսակ հետաքրքիր ու իզոլացված ագրեսիա ունի, ու չես հասկանում՝ երեխա է, թե մեծ մարդ:



Լավ գրքի շատ վատ էկրանավորումը


Էս ֆիլմից մի շատ ընտիր երգ եմ պեղել



Մի հատ պարտադիր 10/10 կինո 

Հետ վերադարձ Տարկովսկուն

Զուգահեռ

Վատ բան եղավ,- ասում է: Նայում է ներքև՝ իբրև հայելի է հատակը, իբրև հասարակ խոռոչ չէ էլի՝ ջրով լցված, մի քիչ քամուց, մի քիչ էլ ոտքերի դողից շարժվող: Կանգնել է ջրափոսի կողքին ու ձեռքերին չի համարձակվում նայել: Կիսատ եղունգներով, նյարդային հարվածներն առաջին իրենց վրա վերցնող նույն ձեռքերն էին, որ մի ժամանակ դրանց վրա անվերջ կարող էր նայել: Մի հատվածից մյուսը, ոնց որ կարդալիս լիներ, յուրաքանչյուր մատին էլ՝ առանձին րոպե էր տրամադրում: Եղունգներին խուսափում էր նայել, մի քիչ ամաչելուց, մի քիչ էլ՝ հետաքրքրասիրության պակասից: Ու հիմա կանգնած ներքև է նայում ու մտքի մեջ հատ առ հատ կրկնում թե՝ վատ բան եղավ, սա չպիտի լիներ: Ձեռքերի մեջ մարմի՞ն էր պահել, ինչ է: Հեռվից եթե նայեիր, կթվար՝ պարկ է վերև պահել, ասես աստվածներին աղքատիկ նվեր է մատուցում ու ամոթից գլուխը կախել է, որ նայի հատակի փոսին, մեջը՝ ջուր: Մի պահ հիշեց, որ փոքր տարիքում ջրափոսը իր ամենամեծ խոչընդոտն էր՝ ուղարկված երկնքից: Համենայն դեպս այդպես էր կարծում: Ու լիքը բառեր հիշեց, որ միանգամից, կտրուկ շարժումով իջան ու ծանրացրին մարմինը. …

Ինչ պատահեց, երբ ոչ ոք չխոսեց Կեվինի մասին

Երբ ֆիլմում սկսեցին եղունգները կրծել ու առանձնացվածը դնել սեղանին, ես այլևս չդիմացա ու ձեռքս ինքնաբերաբար անջատեց ֆիլմը: Հետո ուղեղս փորձեց ինքնամաքրվել հենց նոր նայած տեսարաններից ու ես ինքս ինձ խոստացա, որ այլևս երբեք չեմ փորձի վերանայել այն:
 ***
Էս ֆիլմը երբեք չնայեք, լսու՞մ եք, երբեք, երբեք։ - իր բլոգում գրեց Մարիօն

***

- լսի դու նայե՞լ էիր չէ՞ we need to talk about Kevin կինոն - Մի երկու տարի առաջ դրեցի որ նայեմ, մինչև էն եղունգները կրծելու պահը ու անջատեցի արժի՞ նայեմ դա հիմա, թե՞ էլի կանջատեմ - Լսի ինչքան ժամանակ ա նայել եմ. Մեռնելս գալիս ա. Հիշում վատանում եմ: Էդ ինչ ծավն  լավն ա էդ անտերը - կնայեմ անպայման, զգում եմ որ ահավոր դեպրես բան ա - հա, մեռնելիք ա, ափսոս ոչ մեկը չի նայել - որ նայեմ կասեմ քեզ՝ մենակ չզգաս *** Ես նայեցի էդ ֆիլմը, Մար, ու եղունգներրը կրծելու հատվածն էլ նայեցի, ու դրանից հետոն էլ, ամբողջը նայեցի: Հիմա մտածում եմ՝ ինչի՞, ինչի՞ ոչ ոք էդպես էլ չխոսեց Կեվինի մասին: Ոչ ոք չնստեց ու զրույց չսկսեց Կեվինի մասին: Ու չգիտեմ ինչի՝ ուզում եմ ինքս ինձ հույս տալ, որ Կեվինը հրեշ…

իմ մեջ

Ոնց եմ կարողանում առաջ քայլել,
երբ ցեխով լցված տակառը,
կեղտի կաթիլները, որ անձրև են ձևանում,
արյունարբու փոքրիկ գնդերը, որ միայն մարմնովս չսահմանափակվեցին,
թարթիչներիս մեջ ապրող կույր հրեշները,
հառաչել ձևացող գնացքը,
խոռոչները՝ տերևների մեջ ու լույսի բացակայությամբ սնվող,
բահը, որ մասնատված մարմնի համար էին պահել,
ու նույն մասնատված մարմինը՝ առանց արյան,
իսկ ցողունի միջինը արնագույն էր
քաղցած ձայները, քաղցելու մասին երգերը, քաղցի հիմնը
կողքիս են
իմ մեջ: իմ մեջ

ու ոնց է ստացվում ետ չնայելը, երբ
ծծումբը՝ երկնքից
անձրևորդերի բազմությունը հողի տակից
մեկ էլ ծովը, որ ջրվեժի չափ կատաղի է
շրջանաձև հերթերը, որ ուղղությունը փոխել չկարողացան
ճանապարհը, որ հասավ մինչև երկրի միջուկն ու կանգ առավ
որովհետև վախեցավ այրվելուց
հիշողություն ունեցող փոշեհատիկները
երազներում փախչողը, ում հետապնդեցին մինչև իրականության փողոցներին հասնելը
հարձակումները մյուս մայրցամաքներից
ու հազարավոր վայրի թռչուններ, որոնք այնքան հեշտությամբ կոտրվեցին
ճանճերի կողմից հոշոտված սարդոստայնը
ու սարդերը, որ հույսը երկնքի վրա դրեցին
թիկունքումս ե…

կառույցներ, որ ապրում են ենթագիտակցությանս մեջ, որ ինձ երբեք հանգիստ չեն տալիս

Իսկ դուք տեսե՞լ եք Leonard Koscianski-ի այլաշխարհային կառույցները: Էս տները, եկեղեցիները, ճանապարհներն ու փարոսը, դեղին լույսերը ոնց որ ինչ-որ մեկի ենթագիտակցությունից պոկված լինեն ու իրենց առանձին գոյությունը շարունակելիս լինեն էս նկարներում: Բուսականության մեջ խցկված տնակները բերանբացություն են անում, որ էստեղ ապրելը խաղաղ ա, որ էստեղ մարդիկ անհոգ են, որովհետև կառույցները պաշտպանում են իրենց: Ու մեկ էլ էս տարածքները սահմանափակ են, շատ փոքր ավանի չափ, երևի էնքան մոտ են իրար, որ իրարից ամենահեռու գտնվող տների լույսերը հասնում են միմյանց ու, երևի մի քիչ էլ, լուսավորում: 






Խավարից հետո՝ լույս

Էս բոլոր սիրուն պոստեռները Post Tenebras Lux  ֆիլմինն են, որը պատմում ա Խուանի ու Նատալիայի՝ բոհեմական կյանքից փախուստի ու բնության մեջ մխիթարություն գտնելու մասին: Ու թե ոնց իրենք չեն կարողանում ազատվել խավարից, թե ոնց ա բնությունը հետապնդում իրենց, թե ոնց ա կարմիր լույս արձակող, պոզերով կերպարանքը ճամպրուկը ձեռքին մտնում իրենց տուն, շատ դանդաղ քայլերով, ու թե ոնց ա որոշում տեղավորվել իրենց տանը: Ֆիլմում անտառային լռության ձայներ կան, ընկնող ծառեր կան, լիքը մերկ մարմիններ կան ու մի տեսարան կա, որը ցույց ա տալիս, թե ոնց ա հնարավոր ցանկության դեպքում գլուխը պոկել մարմնից ու վերջ դնել խավարին:





Ֆիլմում լուսավոր երեխեք կան, լիքը հույսեր ունեցող պատանիներ, ծով կա ֆիլմում, Դոստոևսկու ու Տոլստոյի մասին զրույց կա ֆիլմում: Լիքը խավար ու խավարից հետո լույս կա ֆիլմում:


Vivienne Mort

<<Դժվարությամբ եմ կիսվում>> շարքից.  ամեն դեպքում կիսվում եմ ուկրաինական քաղցր ու էպիկ երաժշտությամբ: Տեսեք ալբոմների քավըրներն ինչ սիրուն են, այ կրկնակի սիրուն ա Դանիելա Զայուշկինայի ձայնը ու մի քառակի անգամ էլ՝ երգերի բովանդակությունը: 

***

Երեկ իմացա, որ Էլն է մահացել: Քույրն էր զանգահարել, էն բորբոսնած ձայնովը, որ տարիներ առաջ ինձ մեղադրում էր Էլի հիվանդության մեջ: Եթե գլխավոր պատճառն էլ չես, ուրեմն հաստատ մասնակցություն ես ունեցել՝ ասում էր: Էդ ժամանակ չէի հասկանում, թե ինչն է սարսափելի քրոջ ձայնում, քաղցր ու փտած ձայն էր, ասենք մի քանի ամսով ժամկետն անց քաղցրավենիքի պես: Բայց երեկ գտա ճիշտ բառը՝ բորբոս: Հեռախոսը հենց վերցրի, վրա տվեց անմիջապես՝ տխուր լուր է, թե չէ, համենայն դեպս հաստատ անբարենպաստ քեզ ու թվացյալ խղճիդ համար, Էլը մեռավ էսօր, շունչը փչեց աչքիս առաջ: Չգաս թաղմանը, երեսդ չտեսնեմ էնտեղ: Կասկածում էի, բայց հիմա վստահ եմ, որ անգիր արած տեքստ էր: Անբարենպաստ, թվացյալ խիղճ: Էդ քոլեջը կիսատ թողած, երկու անգամ աբորտ արած մսակտորին որտեղից նման բառապաշար: Տվել է մեկին, որ գրի: Էլը չկա, իսկ ես իր քրոջ մասին եմ մտածում, էն էլ ինչ նողկալի բաներ: Բայց հիմա էլ հո չե՞մ սգալու, սև հագնեմ, ռեքվիեմ միացնեմ լսելու: Էլը երբ կա՞ր որ, հիմա էլ մեռել է: Ե՞րբ մեռած չէր: Ուղղակի հիմա պաշտոնապես էլ չկա, տեսականորեն:…

Պեդրո Ալմոդովար

Անցած շաբաթը Պեդրո Ալմոդովարի տրամադրության տակ էր: Իսպանացի ռեժիսորի սեռական կողմնորոշման մասին ամենավերջում եմ իմացել՝ իր մասին մանրամասն կարդալուց հետո, բայց ֆիլմերը դիտելու ընթացքում ենթադրում էի:
Ալմոդովարը (ով ասել ա՝ ոնց ուզում եք ազգանունս կարդացեք) կանանց սիրահար է (չնայած իր սեռական կողմնորոշմանը): Կինն իր համար ոգեշնչման աղբյուր է, գլխավոր ու հիմնական թեմա, իր ֆիլմերը կանանցով են լցված, տղամարդիկ իր ֆիլմերում ֆոնային դեր են կատարում, մեկ-մեկ լրացնում են կանանց կամ ուղղակի հերթական դետալ են: Ալմոդովարը լավ վերջաբանների սիրահար է, նույնիսկ գլխավոր հերոսների մահվան պարագայում ֆիլմը հեփի էնդ է նշում: Ալմոդովարի հերոսները, ովքեր դժվար կացության մեջ են, ում հետ դժբախտություններ են պատահել, չափազանց շուտ են վերականգնվում ու հաղթահարում դժվարությունը, ու էդ ամենը գիտե՞ք ինչի շնորհիվ՝ Կոմֆորտ զոնայի. հանգամանքների բերումով դժբախտ կանայք այլ կանանց հետ միասին (ծանոթ-անծանոթ՝ կապ չունի) կոմֆորտ զոնա են ստեղծում, որտեղ տղամարդիկ տեղ չունեն, իրենք իրենց մխիթարում են, միասին ուտում են, ծի…

Տարօրինակ սերունդ

Գրառում ենք անում ու գրառման կեսի վրա գիծ ենք քաշում
փոքրատառ ենք գրում: նույնիսկ վերջակետից հետո
Խուսափում ենք աղմկոտ տեղերից
Կոմեդիաներ չենք սիրում
Քանզի դեպրեսիվ արվեստի կողմնակիցներն ենք
Խոցելի մարդկանց սիրում ենք պաշտպանել
Փոխարենը ամենավատը մեզ ենք պաշտպանել կարողանում
Սուիցիդ, քաղցր սուիցիդ
Մի բաժին շոկոլադի օգնությամբ տրամադրություններս բարձրացնող նիհիլիստներ ենք
Ցածր ինքնագնահատական ունենք
Բայց թաքուն ամբիցիոզ էլ ենք
Նեֆորմալ կրթություն, առա՜ջ
Էվթանազիա, առա՜ջ
Գրքերի, նկարների, ֆիլմերի ամենաթույն վերլուծաբաններս
Բայց մենք նաև խոցելի պուպուշներ ենք, սիրե՛ք մեզ 
Էլ գոյություն չունեն սենտիմենտալ ու ռոմանտիկ բառերը, դրանց փոխարեն՝ ղզիկ, ղզիկություն, ղզիկոտ, ղզիկանալ
Վախենում ենք 5 հոգուց ավել մարդկանցով լցված տարածք դուրս գալ, փոխարենը մեր բլոգներում ենք մենախոսում
Աննկարագրելի կիրք ենք զգում մեր սիրած գրողների, դերասանների ու ռեժիսորների հանդեպ: Նույնիսկ՝ մեռածների
Կատվապաշտներ ենք
Մեզ հեռու տարեք լացող, գոռացող երեխեքի մոտից 
Անկայուն
Լիքը հնարավորություններ ունեցող
Վերականգնվելու, դժվարությունները…

Երազապատում. սրտխառնոց

- Երազումս Սարտրն էր եկել
 - Էլի՞ դա, հիմա՞ ինչ էր անում
- Չգիտեմ ոնց էր հայտնվել ինձ մոտ: Ինձ ասեցին՝ Սարտրն է եկել, վազեցի մոտը: Կոլոտ, ակնոցավոր մարդ էր, ոնց որ տաքություն ունենար կամ ուղղակի ինքն էր տաք
- Սարտրն ու տաքը, է՞լ ինչ անհամատեղելի բան ես տեսել, շարունակիր
- Անգլերեն էի խոսում հետը, ասեցի, որ իր Ճանճերն ու Սրտխառնոցն եմ սիրում: Ճանճերի մասին խոսելիս քմծիծաղ տվեց, ինձ թվաց չի սիրում իր էդ գործը: Կարծեմ հարցրեց՝ դրա ի՞նչն ես հավանել, ես էլ ասեցի՝ մեռելներին, փտումը, բացի էդ մութ գործեր եմ սիրում: Հետո անցանք Սրտխառնոցին: Մի քիչ ժպտաց, ոնց հասկացա՝ իր սիրածն է: Չափազանցված ասեցի գժվում եմ կտրուկ վերջաբանի ու Ռոկանտենի անսպասելի որոշման համար: Էդ ընթացքն է, որ քեզ բերում-հասցնում է էն համոզմունքին, որ.. գրել: Ուղղակի պիտի գրել, գիրք գրել, որ գրել ու վերջ: Այ սենց լուրջ տոնով խոսում էի հետը ու իրեն իր գրածն էի բացատրում: Անընդհատ հարցեր տալ էի ուզում, բայց ժամանակ չկար: Շտապում էր: Ուզում էի Հեսսեից հարցնել
- Հեսսեի՞ց ինչի պիտի տեղյակ լիներ
- Կիմանար էլի մի բան, ուղղակի ուզում էի հ…

Մի քիչ հանգիստ արվեստանոցում

Իլյուստրացիաների հեղինակ՝ Diana Cojocaru