Skip to main content

Posts

տղան, որ

Տղան, որ գիտեր ու չէր ուզում օգնել տղան, որ մոտավոր պատկերացնում էր, թե որտեղ է ելքը բայց չէր ասում, որ չծաղրեինք իրեն տղան, որ չէր հասկանում ու լռում էր տղան, որ տեղից խոսեց ու մատնեց իրեն տղան, ում ձեռք չէր տալիս իրերին իրենց անունով կոչելը տղան, որ զգում էր վտանգը, բայց մոռացավ մեզ զգուշացնել տղան, որ հիմար ձևանալով ստացավ իրեն հասանելիքն ու խաղը լքեց տղան, ով խաղի մեջ չէր հենց սկզբից տղան, որ ձևացավ, թե ծաղրածու է ու պարտությունը թեթև տարավ տղան, ում չներեցին բայց ափսոսանք հայտնեցին վերջում տղան, որ գիտեր ու մինչև վերջ լռեց տղան, որ չգիտեր ճանապարհը որովհետև երբեք ռիսկ չէր արել հարցնել տղան, որ պարտավոր չէր բայց արեց տղան, ով պիտի աներ այդպես ու տղան, որ չարեց տղան, որ թաքնվում էր խավարում տղան, որ մահվան ընկերն էր ու տղան, որ հենց խավարն ինքն էր։ Նրանք բոլորը Այդ գիշեր հավաքվել էին տանիքումս ու ինձ փրկելու գծագիրն էին կազմում մինչ ես մեռնում էի առաջին հարկում։

Կապույտ հրաշալիքը՝ Տատս

Կապույտը բարձրադիր լճերի, անամպ երկնքի, երեկ գիշեր տեսածս երազի ու մեկ էլ տատիս աչքերի գույնն է: Բայց կապույտն ամենից առատաձեռն գտնվել է հենց տատիս աչքերի հարցում ու այդ գույնի ողջ նրբությամբ ու երանգներով արդեն քանի տարի է բնակություն է հաստատել այնտեղ: Երբ ուզում եմ ինձ պատկերացնել կապույտ լճակում, նայում եմ տատիս աչքերի մեջ, երբ ուզում եմ դուրս գալ կապույտ լճակից ու կապույտ առաստաղով տնակում հանգիստ առնել, էլի նայում եմ տատիս աչքերի մեջ: Այնտեղ ամփոփված է ինձ անհրաժեշտ իրերով ու երևույթներով լցված մի ամբողջ կապույտ աշխարհ:
- Տատ, Վերբերի գիրքը վերջացրի՞ր - Դեռ կարդում եմ, երկու պատմվածք է մնացել
Երբ տանը կրակոցների ու շփոթված քննիչների ձայներ են լսվում, ուրեմն տատս ֆիլմ է նայում, երբ հեռախոսի զանգը նույնիսկ չորրորդ անգամից արհամարհվում է, ուրեմն տատս ֆիլմի մեջ է ու քննիչների հետ միասին փորձում է սպանությունը բացահայտել: Երբեմն իրենցից շուտ է գտնում մարդասպանին, երբեմն մինչև վերջ էլ չի կարողանում հավատալ, որ իր վստահելի հերոսը կարող էր սերիական մարդասպան դուրս գալ վերջում: Եթե նույն…

շների օրեր

Շներից փրկվելու օրն էր:
երախը բաց ու լեզվի վրա՝ կարմիր պուտեր
հարցնում էր մեզ՝ չե՞ք ուզի խոզի թարմ միս
պապանձվել էիր, որովհետև մինչև վերջ էլ չհասկացար
խոզ՝ եղբորդ հետ էր, թե ցեխի մեջ պար եկողների
եթե եղբորդ, ապա արյանդ կաթիլներն իր ներսում ունեցողի՞
թե քեզ բակում պաշտպան կանգնածի
իսկ եթե պար եկողների, ապա շարժումները՝
կոկիկ ու պատրաստվա՞ծ,
թե՞ ցեխից ոգեշնչված ու ցեխի արդյունք հանդիսացող:
Սոված չեմ՝ պատասխանդ էր


Շներից վախենալու օրն էր:
հաչոցը՝ տանիքում ու մայրական տանդ
հաչոցը՝ լուսամուտիցդ ու դեպի քո լուսամուտ նայող
հաչոցը՝ դրսից ու ներսումդ լսվողն էլ՝ իր հերթին
քաղցած է շունը՝ ասում էիր
մահ է լինելու՝ ասում էինք
սովից մեռնում է՝ հույս էիր տալիս քեզ
մահվան ձեռագիրն է՝ հուսախաբ էինք անում


Շների ձեռքն ընկնելու օրն էր:
ձեռքիդ մի բաժակ գինի կար ու թմրություն աչքերումդ
հիացած էիր ու ներսդ եռում էր
հայացքդ անցավ սեղանին դրված ուրախությունների վրայով
ու միջից ընտրեց ամենակեղծն ու տևողությամբ տկարը
վերցրեցիր այն ու ներս տարար
հետ տեղը դիր՝ գոռում էինք
սսկվեք՝ պատասխանում էիր
չիմացար, թե ինչ …

սնուցում

ծորում է հետո սողալով ներս է մտնում. Ամեն գիշեր վարդագույն ծամոններ են դիպչում երազներիդ հոգնել ես տեղանքներից քամին աչքերիդ հետ է խաղում՝ ամենավատ իմաստով նոր են քո մեջ լցվող կասկածները քեզնից դուրս եկած ոչինչ իրականում քեզ չի լքում դու ներսում ես մնում ոնց որ աղը՝ փակ լճերում արյունդ եռում է, որովհետև ուրիշ տարբերակ չունի ասել են՝ կեռաս ով՝ չգիտես ինչի համար՝ նորից չգիտես ու տատանումներդ անոմալիաների մասին են պատմում քեզնից էլ չկա քո բոլոր մասինիկները լուծված են ընդամենը մի պահ գոյություն ունեցող հեղուկում դու միշտ պատրաստ ես երկու րոպե հետո մեռնելուն ու էլ ոչ մի անդունդ ուժ չունի քեզ կուլ տալու համար

մխիթարություն

Անցորդ ես, անծանոթ աշխարհից: Երեկ պատահաբար տեսա, որ ծովի ալիքներին այլ կերպ էիր նայում. մի տեսակ ծովից հայացքդ անմիջապես երկինք էր սահում: Տեղացիները երբեք այդքան համեստ հայացքով չէին դիտի հորիզոնը: Իսկ երկնքին ընդհանրապես չէին նայի, միայն, որ կողքի կանգնածին եղանակի մասին հուշեն: Իսկ դու, անցորդ, մտածում էիր, թե ջուրը քեզ չի հասկանում: Ձեռքդ անգամ դողում էր ծովին դիպչելիս: Ասում ես` ինձ այստեղ չեն հասկանում, այստեղ ծով կա ու մի աշխարհ երկինք` գլխավերևումդ: Այստեղ, ասում ես, ալիքների լեզուն հասկանում են, ու բողոքում ես, որ մի քանի ժամ շարունակ սոված ու ծարավ թափառել ես ափով մեկ, բայց ջուրն այդպես էլ չի հասկացել, որ ցավի տեր ես, որովհետև ջուրը չի հասկացել քո լեզուն: Գիտես չէ, նրանք, ովքեր հասկանում են իրար, զրկվում են միմյանց տարբերությունը զգալու հաճույքից, դիմացինի յուրահատկությունը դադարում է ընկալվել, իսկ ծովը հասկանում էր, որ դու օտար ես և ուրիշ: Նա քեզ դիտում էր: Եթե քո փոխարեն, ասենք, Պարոն Հ.ն լիներ, ծովի հետ կսկսեր մի գլուխ բլբլալ ու ոչինչ չէր ստացվի: Երբ երկուսն, ովքեր իրա…

2017- of stability and eternity

Ողջ լինելու/ ողջ մնալու տարի էր 2017-ը
Կայունության ու մինի-դեպրեսիայի տարի էր
Ինքնաբացահայտումների տարի էր
Նոր մարդկանց տարի էր
Կոմֆորտ Զոնան բազում անգամներ լքելու տարի էր
ամեն դեպքում 2017-ը կհամարեմ իմ տարին, որովհետև ամեն ինչ իմ շուրջն էր պտտվում, տիեզերքը աչքը չէր կտրում ինձնից՝ համ լավ, համ էլ վատ իմաստով: Էս տարի տիեզերական սպանության փորձ եղավ ինձ վրա, բայց դրա տակից էլ կարողացա դուրս գալ

հաջողության պատառիկներից.

Մռութ կուրսայինս ու իր պաշտպանությունը



Մռութ ներկայացումս ու իր կրկնությունը մեկ ուրիշ համալսարանում (ավանդույթ դարձած սեպտեմբերի 27-ը)





Շատ կասկածելի դիրքով

Էս տարի համեմատաբար շատ եմ ճանապարհորդել

Բացասական մարդիկ շատ էին էս տարվա մեջ, մեկը՝ ես

Ընկերական շրջապատս մեծ փոփոխության ենթարկվեց էս տարի

Սարսափելի հոկտեմբերի 10 տեղի ունեցավ էս տարի

Մելոմանությունս խորացավ

Սիրահարվեցի

Կանաչ աչքերի տարի էր

Երաժշտական՝

ձյաձ Oxxxymiron-ը
Emily Wells-ը
Океан Ельзи-ին՝ նորովի
Сплин-ն ու նորից Բյորքը
բա Vivienne Mort-ը

Guilty Pleasure-ներ՝ անհամեմատ շատ, որի համար ներողություն եմ խ…

Ռոբը

Վոլտերայի, ivy-ի ու LisBeth-ի համատեղ պատմվածքը
Ռոբն ընկերներիցս ամենահնամաշ հագուստ կրողն է ու առավոտյան ամենաուշը արթնացողը։ Ռոբի մազերն ամենաշատն են թափվում, իսկ ձայնն ամենախռպոտն է։ Մեր ընկերական շրջապատում Ռոբն էլի մի շարք գերադրական հատկանիշներով է առանձնանում (օրինակ` ամենաքչակերը, ամենահնչեղ ծիծաղն ունեցողը), բայց եթե անգամ բոլոր այդ ամենաները իրար գումարենք ու մի ամբողջական պատկեր ստանանք, միևնույն է, դա չի կարող համեմատվել Ռոբի ամենատարօրինակ սովորության հետ. Ռոբը վախեցնել է սիրում։ Եթե գիշեր է, Ռոբը հաստատ անկողնուց դուրս մի տեղ է ու զբաղված է բոլորիս սրտաճաք անող ձայներ արձակելով։ Եթե նույնիսկ անկողնու մեջ է, ուրեմն իր մութ գործն արդեն արել է ու գիշերը մեզ հաստատ անքնություն է սպասվում` ժամանակ առ ժամանակ շրխկոցով փակվող պատուհանի կամ վարագույրի վրա գլխիվայր կախված անթև տիկնիկների տեսքով։ Ռոբը միստիկան գիշերվան է բաժին հանում, որովհետև լավ գիտի` ցերեկվա լույսի տակ անթև տիկնիկն ուղղակի մանկական չարաճճիության արդյունք է, իսկ ուժգին փակվող պատուհանը` քամուն ենթար…

մայիսյան

Հունիսն իրեն առաջ է գցել արդեն, բայց սիրտս ուզում ա մայիսը ենթարկել կինո/գրքա/երաժշտա/անձնա ամփոփման:
Էս կիսամյակի դասերը շատ թռուցիկ անցան: Ուշքն ու միտքս կուրսայինն էր ու դրա հաջող հանձնումը: Մի տեսակ շատ վաղուցվանից էի տրամադրվել էդ օրվան, ու անսպասելի պահեր չեղան: Ամեն ինչ իր հունով անցավ: Կարևորը գրասեղանիս վրայից պոկեցի Cluster-♡ գրությունը: Դա արել էի, որ իբր սիրահարվեմ կուրսայինիս թեմային:

Կինոներից.
կորեական նոր ալիքի տակ մնացած

Վրեժի մասին տրիլոգիան ավարտին հասցրի: Սրա ռեժիսորը անտանելի լավն ա: Ֆիլմերը մեկը մեկից "դնես պաչես" են: Բա ինչքան սիրուն տրամաբանական կառուցվածք ունեն:


Ապակի կինո Stoker-ը: Ուրեմն էս Միա Վասիկովսկան մի կյանքի կտոր ա իրականում: Մի տեսակ հետաքրքիր ու իզոլացված ագրեսիա ունի, ու չես հասկանում՝ երեխա է, թե մեծ մարդ:



Լավ գրքի շատ վատ էկրանավորումը


Էս ֆիլմից մի շատ ընտիր երգ եմ պեղել



Մի հատ պարտադիր 10/10 կինո 

Հետ վերադարձ Տարկովսկուն

Զուգահեռ

Վատ բան եղավ,- ասում է: Նայում է ներքև՝ իբրև հայելի է հատակը, իբրև հասարակ խոռոչ չէ էլի՝ ջրով լցված, մի քիչ քամուց, մի քիչ էլ ոտքերի դողից շարժվող: Կանգնել է ջրափոսի կողքին ու ձեռքերին չի համարձակվում նայել: Կիսատ եղունգներով, նյարդային հարվածներն առաջին իրենց վրա վերցնող նույն ձեռքերն էին, որ մի ժամանակ դրանց վրա անվերջ կարող էր նայել: Մի հատվածից մյուսը, ոնց որ կարդալիս լիներ, յուրաքանչյուր մատին էլ՝ առանձին րոպե էր տրամադրում: Եղունգներին խուսափում էր նայել, մի քիչ ամաչելուց, մի քիչ էլ՝ հետաքրքրասիրության պակասից: Ու հիմա կանգնած ներքև է նայում ու մտքի մեջ հատ առ հատ կրկնում թե՝ վատ բան եղավ, սա չպիտի լիներ: Ձեռքերի մեջ մարմի՞ն էր պահել, ինչ է: Հեռվից եթե նայեիր, կթվար՝ պարկ է վերև պահել, ասես աստվածներին աղքատիկ նվեր է մատուցում ու ամոթից գլուխը կախել է, որ նայի հատակի փոսին, մեջը՝ ջուր: Մի պահ հիշեց, որ փոքր տարիքում ջրափոսը իր ամենամեծ խոչընդոտն էր՝ ուղարկված երկնքից: Համենայն դեպս այդպես էր կարծում: Ու լիքը բառեր հիշեց, որ միանգամից, կտրուկ շարժումով իջան ու ծանրացրին մարմինը. …

Ինչ պատահեց, երբ ոչ ոք չխոսեց Կեվինի մասին

Երբ ֆիլմում սկսեցին եղունգները կրծել ու առանձնացվածը դնել սեղանին, ես այլևս չդիմացա ու ձեռքս ինքնաբերաբար անջատեց ֆիլմը: Հետո ուղեղս փորձեց ինքնամաքրվել հենց նոր նայած տեսարաններից ու ես ինքս ինձ խոստացա, որ այլևս երբեք չեմ փորձի վերանայել այն:
 ***
Էս ֆիլմը երբեք չնայեք, լսու՞մ եք, երբեք, երբեք։ - իր բլոգում գրեց Մարիօն

***

- լսի դու նայե՞լ էիր չէ՞ we need to talk about Kevin կինոն - Մի երկու տարի առաջ դրեցի որ նայեմ, մինչև էն եղունգները կրծելու պահը ու անջատեցի արժի՞ նայեմ դա հիմա, թե՞ էլի կանջատեմ - Լսի ինչքան ժամանակ ա նայել եմ. Մեռնելս գալիս ա. Հիշում վատանում եմ: Էդ ինչ ծավն  լավն ա էդ անտերը - կնայեմ անպայման, զգում եմ որ ահավոր դեպրես բան ա - հա, մեռնելիք ա, ափսոս ոչ մեկը չի նայել - որ նայեմ կասեմ քեզ՝ մենակ չզգաս *** Ես նայեցի էդ ֆիլմը, Մար, ու եղունգներրը կրծելու հատվածն էլ նայեցի, ու դրանից հետոն էլ, ամբողջը նայեցի: Հիմա մտածում եմ՝ ինչի՞, ինչի՞ ոչ ոք էդպես էլ չխոսեց Կեվինի մասին: Ոչ ոք չնստեց ու զրույց չսկսեց Կեվինի մասին: Ու չգիտեմ ինչի՝ ուզում եմ ինքս ինձ հույս տալ, որ Կեվինը հրեշ…

իմ մեջ

Ոնց եմ կարողանում առաջ քայլել,
երբ ցեխով լցված տակառը,
կեղտի կաթիլները, որ անձրև են ձևանում,
արյունարբու փոքրիկ գնդերը, որ միայն մարմնովս չսահմանափակվեցին,
թարթիչներիս մեջ ապրող կույր հրեշները,
հառաչել ձևացող գնացքը,
խոռոչները՝ տերևների մեջ ու լույսի բացակայությամբ սնվող,
բահը, որ մասնատված մարմնի համար էին պահել,
ու նույն մասնատված մարմինը՝ առանց արյան,
իսկ ցողունի միջինը արնագույն էր
քաղցած ձայները, քաղցելու մասին երգերը, քաղցի հիմնը
կողքիս են
իմ մեջ: իմ մեջ

ու ոնց է ստացվում ետ չնայելը, երբ
ծծումբը՝ երկնքից
անձրևորդերի բազմությունը հողի տակից
մեկ էլ ծովը, որ ջրվեժի չափ կատաղի է
շրջանաձև հերթերը, որ ուղղությունը փոխել չկարողացան
ճանապարհը, որ հասավ մինչև երկրի միջուկն ու կանգ առավ
որովհետև վախեցավ այրվելուց
հիշողություն ունեցող փոշեհատիկները
երազներում փախչողը, ում հետապնդեցին մինչև իրականության փողոցներին հասնելը
հարձակումները մյուս մայրցամաքներից
ու հազարավոր վայրի թռչուններ, որոնք այնքան հեշտությամբ կոտրվեցին
ճանճերի կողմից հոշոտված սարդոստայնը
ու սարդերը, որ հույսը երկնքի վրա դրեցին
թիկունքումս ե…

կառույցներ, որ ապրում են ենթագիտակցությանս մեջ, որ ինձ երբեք հանգիստ չեն տալիս

Իսկ դուք տեսե՞լ եք Leonard Koscianski-ի այլաշխարհային կառույցները: Էս տները, եկեղեցիները, ճանապարհներն ու փարոսը, դեղին լույսերը ոնց որ ինչ-որ մեկի ենթագիտակցությունից պոկված լինեն ու իրենց առանձին գոյությունը շարունակելիս լինեն էս նկարներում: Բուսականության մեջ խցկված տնակները բերանբացություն են անում, որ էստեղ ապրելը խաղաղ ա, որ էստեղ մարդիկ անհոգ են, որովհետև կառույցները պաշտպանում են իրենց: Ու մեկ էլ էս տարածքները սահմանափակ են, շատ փոքր ավանի չափ, երևի էնքան մոտ են իրար, որ իրարից ամենահեռու գտնվող տների լույսերը հասնում են միմյանց ու, երևի մի քիչ էլ, լուսավորում: