07.03.15

0 Մեկնաբանություն

Գլխի ծառ




Ձախ քթանցքից անգույն հեղուկն առանց դադարի հոսում է: Դրան էլ գումարած քրտինքի կաթիլները, որոնք մտնում են մարմնի մեջ ու տաքացնում: Միակ պատկերը, որը կարողանում է առանց ավելորդ ջանքերի ու ճշգրտությամբ ընկալել, սարդոստայնն է` դիմացի պատին տարիներով մեխված: Փակում է աչքերը` ցանցը ծալվում է ու գնդի վերածվում, բացում է թե չէ` ընդարձակվում է պատով մեկ: Պատի միակ փորված անցքից դուրս են թափվում սարդերը` տարբեր չափսերի, տարբեր տեսակների: Աչքերը ջրոտվել են, թարթիչներն իրար միացել,  դա դժվարեցնում է աչքն ամբողջությամբ բացելը:

Երեք հարկանի տան բարձրության մտքեր են հավաքվել գլխում` առանձին բառերի, կոչականների ու նշանների տեսքով: Հազիվ է փորձում դրանցից նախադասություններ կազմել, երբ գլուխը շարժելուն պես կորցնում է դասավորությունն ու ստիպված նորից սկսում:

Գլխի կենտրոնից հսկայական ծառ է աճել ու դեռ շարունակում է վեր բարձրանալը, արմատները կպել են մազերին ու աճելուն համընթաց քաշում են, բայց չեն կարողանում պոկել: Եթե կարողանա այդ պահին մտաբերել, թե ինչ տեսք ունի գլխին հենված ծառը, միգուցե ստացվի խանգարել ծառի աճն ու գլխից պոկի մազերի մեջ խրված արմատները: Այդ ժամանակ երևի սարդոստայնն էլ չվերածվի գնդի, իսկ պատի անցքից դուրս վազվզողները սուսուփուս հետ ներս մտնեն:

Ձեռքերը սրբելով սեփական մաշկի վրա` ձգվեց դեպի կողքին դրված ծանոթ առարկան, մի քանի անգամ շոշափեց ու մոտեցրեց ականջին: Գլխում ինչ-որ մեկը սկսեց խոսել.
-Հա՞
-Էլ ոչ մի հա: Արի
-Ի՞նչ ես ուզում, որ անեմ
-Արի: Ու հետդ մկրատ բեր
-Հետո, հետո: Թող ինչքան պետքն է բարձրանա, նոր
-Ասում եմ սեղմում է, մտցնում է անկողնու մեջ, ճյուղերն արդեն աչքերս փակել են, խցկվում եմ ներս, սեղմում է: Մկրատ բեր

Գլխի ձայնն ընդհատվում է: Ձեռքերով փորձում է աչքերն ազատել, ատամները սեղմվում են իրար, անկողինը սկսում է պտտվել ու ցնցվել, բայց սարդոստայնի ցանցը չի շարժվում տեղից: Փոխարենը պակասում են թելիկները, աստիճանաբար մաքրվում են պատից, անցքը փակվում է: Սարդերից մեկը չի հասցնում փախնել ժամանակին ու մի ոտքով մնում է անցքի մեջ:

Ջրոտված աչքերից հեղուկը շարունակում է հոսել, դրան գումարած վզից կաթացող քրտինքը: Գլխի մեջ հնչող ձայնը վերջին անգամ հեգնում է.
-Քո ձեռքով աճեցրած ծառը գլխիդ վրա է: Գլխիդ վրա~: Շուտով արդեն մեջ: Էլ ու՞մ պիտի խնդրես, որ գա ու կտրի: Վեր կաց, ինքդ էլ կտրիր
-Վրաս բեռ է դրած: Անկողինը ճնշում է
-Վեր կաց ու պոկիր
-Ներս է մտցնում: Քարանում եմ
-Վեր կաց ու կտրիր: Պոկիր գլխիցդ
-Ասում եմ սեղմում է: Մկրատ բեր
-Ինքդ վերցրու: Կողքդ դրած է

... 













( Բաժին` , , ) շարունակությունը

01.03.15

0 Մեկնաբանություն

քո լույսի տակ




Քո լույսի տակ
Ոնց որ արևի շողքը
Ձմեռվա մաշկին հենված
Էդ ներքևներում
Միջատներից էլ խորը
Ծվծվոցի ու իր խլանալու միջև ընկած տարածքում
Կսպասես ինձ, չէ՞

Մեկ էլ ցուրտ սիրող
Գարնան ծաղկից կհարցնես
Թե ինչ բան ա հույսը
Ինչ վախենալու~
Ոնց ասեմ քեզ զգացածս
Եթե էդ քո ներքևներում
Խլացնում ես ամեն տեսակ
Թկթկոցներ ու կտկտոցներ
Իսկ բառերդ արմատներ են գցում
Իրար հակառակ

Նվիրածդ ձմեռվա մաշկից վերցրի
Առանց մուտք գործելու
Քո էդ տեղը
Ուր դու վեր ես ածվում ոտնահետքի`
Մի քանի րոպե տևողության
Ու չես հայտնվում մինչև իմ գալն
Ու քեզ քաղելը

Կանաչ լույսին անծանոթ
Բառերս թարս արձագանքող
Մամռոտած քո էդ ներքևներում
Տենց էլ չսպասեցիր ինձ`
Մինչև սառած ծաղիկ դառնալս

Չհասցրի անգամ համն առնել
Ձմեռվա մաշկից վերցրած
Քո նվիրածի
( Բաժին` , ) շարունակությունը

13.01.15

0 Մեկնաբանություն

Ջրափոսը, իր ցեխոտ ջուրը, առնետներս, երկնքի անհասկանալի գույնն ու դու

Երկնքի գույնն այսօր անհասկանալի մուգ է: Վազում եմ նեղ ու դատարկ փողոցով: Պատահական ընկնում եմ ջրափոսն ու խեղդվում: Գալիս ես դու ու ինձ հանում ջրափոսից: Բայց ես խեղդված եմ: Ու նույնիսկ չեմ շնչում: Փողոցում առնետներն են վազվզում` պտտվելով ջրափոսի շուրջը: Դու չես թողնում, որ նրանք ինձ տրորեն: Բայց դա հնարավոր չէ, որովհետեւ առնետներն արդեն վաղուց է, ինչ տրորում են ինձ:
- Չքվեք,-գոռում ես, ու երկինքը սևանում է: Դու մաքրում ես ջրափոսը, լվանում ես ցեխն ու սրբում թաց գետինը: Առնետները քեզ չեն լսում, շարունակում են տրորել ինձ` մինչ դու գործովդ ես զբաղված: Երկնքի գույնն էլի անհասկանալի է դառնում: Վերցնում ես ինձ ու հետդ տանում, առնետներիս էլ հետևիցդ քարշ  տալիս: Ջրափոսի տեղը դատարկ է հիմա, գետինը ցեխոտ ու թաց չէ: Բայց երկինքը տրտմում է: Նոր ու էլ ավելի հորդ անձրև է  ուղարկում ներքև: Ջրափոսը լցվում է նորից: Դու ստիպված հետ ես վերադառնում, որ էլի ջրափոսը մաքրես, լվանաս ու չորացնես: Առնետներին էլ հետդ ես բերում, ու իրենք սկսում են էլի ինձ տրորել: Մոտենում ես ջրափոսին ու ինձ խեղդված գտնում այնտեղ: Ձեռքդ ինձ ես մեկնում ու դեպի խորքը սեղմում: Ես սուզվում եմ ներս`  հետս տանելով ջրափոսին, իր ցեխոտ ջուրը, առնետներիս, երկնքի անհասկանալի գույնն ու քեզ:

( Բաժին` , ) շարունակությունը

28.10.14

0 Մեկնաբանություն

ինձ համար իմ հիվանդությունը կարևոր է (Ավելուկ)


Ավելուկին վերջերս եմ բացահայտել:  Լրիվ ալտեր աշխարհից է ինքը` գունավոր ու սյուռ:  Իր գրած տեքստերն են` մեկը մյուսից կենդանի ու սիրուն, մի պատկերը մյուսից ընտիր, ձայնը` ինքն իր հնարած աշխարհից ու հանգստացնող, կախվածության մեջ գցող: Ավելուկը համ էլ նկարում է: Նկարածներն էլ իր պես ցնդած են ու երևակայական: Ավելուկին ես շատ սիրեցի, որովհետև չի պնդում ինքն իրեն, յուրահատուկ մատուցելու ձև ունի` չեզոք ու հաշտվողական տոնով, ինքն իրեն սիրում է ու ամեն վայրկյան հակասում, թարս պատկերներ ստեղծելու հավես ձև ունի, ու մեկ էլ իր երգերից ուրցով թեյի ու դեղի տուփերի հոտ է գալիս, մազերից էլ երևի ավելուկի :)

վայելեք )))
( Բաժին` , , , , ) շարունակությունը

26.10.14

0 Մեկնաբանություն

տիեզերագործ

Նվիրեք ինձ
Մեկին
Ով դուրս է
Ինքն իր գլխից,
Իր հիշողություններից
Ով չի ներառում ինքն իրեն իր մեջ
Ով դուրս է իր դեմքից
Ու չունի պարունակություն
Չունի սեռ ու տարիք
Չունի կենսագրություն
Ով դեռ ոչ մի անգամ չի լսել և ոչ մեկին
Ով երբեք ոչինչ չի սկսել ու մինչև վերջ չի հասցրել
Ով չունի ընկալում,
Ոչինչ չի տեսնում
Ոչնչի ընդունակ չէ
Ոչինչ չի սիրում
Ոչմեկին չի խղճում
Ու երբեք, երբեք
Ցավ չի զգացել
Ասեք ինձ տեղը նրա,
Ով տեղավորված չէ
Ինչ որ մի տեղ
Ու դուրս է
Մթնոլորտից
Մոլորակներից ու արբանյակներից
Տեղավորված չէ ոչ մի տեսակի
Տիեզերքում
Ով նույնիսկ տեղավորված չէ
Ինքն իր ներսում
Ով չունի պատեր կամ եզրագծեր
Չունի բովանդակություն,
Հստակություն
Անտեսանելի է
Անհոտ, անհամ, չներծծվող
Անդեմ է
Չունի տևողություն
Չունի պայմանականություն
Չի շարժվում
Բայց ոչ էլ քարացած է
Չի աճում ու չի շնչում
դուրս է ժամանակից
Տարածության մեջ տեղ չի զբաղեցնում
Չունի զանգված, կշիռ, չափ
Ոչմիբանի հետ փոխկապակցված չէ
Ոչնչից կախված չէ
Ու ոչ էլ ինչ որ բան է իրենից կախված
Միակ բանը որն ունի
Դատարկությունն է
Անկշիռ,  անտեսանելի ու անսահման
Ինձ տվեք նրան
Ու իր տարածվող դատարկությունը
Եվ ես կլցնեմ իրեն` նոր բովանդակությամբ
Ու իրենից
Մի նոր ու ամբողջական
տիեզերք կգործեմ:

( Բաժին` , ) շարունակությունը

20.09.14

0 Մեկնաբանություն

Ինքնաստեղծ



Երկնքում Յոթգլխանի արև ծնվեց: Երկրորդ ու երրորդ գլխիկների արանքում հայնտվեցիր դու` կանաչ ու ցանցառ պուտիկավորդ: Դու ստիպեցիր արևին սիրել իր սեփական բծերը, հետո գողացար դրանք ու դեմքիդ պեպեններ խզբզեցիր` անկանոն ու առանց ուղղության: Քեզ տրված էր որոշելու գիսաստղի ու իր պոչի հաշտեցման պահը, ու դու օգնեցիր, որ այդ պահը շուտ գա: Մինչև արևի շրջանակից դուրս նետվելդ հասցրեցիր փոխել նրա հեռավորությունը մեզնից ու քեզ երջանիկ զգալով` վերածվեցիր տաքության գնդի` պայթյունավտանգ ու անփոխարինելի:

Նվիրվում է Թամարային
( Բաժին` , , ) շարունակությունը

16.09.14

0 Մեկնաբանություն

Յանա Բրայք


Կան նկարիչներ, որոնց նկարներն ուզում ես գրկել, կերպարներին` շոյել ու կմճթել, իսկ պատկերված միջավայրն ուղղակի շնչել:
Էլի սյուրռեալիզմ:
Միակ միջոցն է թթված տրամադրությունից ազատվելու համար:

Յանա Բրայք
Էս լատվուհին միշտ երազել է կատաղած ջրերի, փոթորիկների, ցունամիների ու ջրային բռնի հոսանքների մասին: Լրիվ մի խելքի ենք~: Դրա համար էլ կերպարները կարծես ջրից փախած լինեն:

Սյուրռեալիստները սիրում են ցավն արտահայտել երեխաների միջոցով: Երևի թե նրա համար, որ ցավն ու տագնապն ավելի խոցելի է երևում հենց տարիքով փոքրերի մոտ:
Ջուրը համ կյանքի սիմվոլ է, համ կատաղության ու ավերածությունների, և ծնող է, և մարդասպան, ավելի ճիշտ` կենդանասպան:

Դեմքերը սփրթնած են, աչքերը` մեծ ու կլորավուն, հիմնականում հիվանդագին ձևով չափազանցված: Բնության հետ միաձուլում կա, ֆիզիկական կապ: Կերպարների`միմյանց հանդեպ կապվածություն ու սեր կա: Իրենք համերաշխ են, համակերպված ու փակ` արտաքին աշխարհի համար:

Ցավ էլ կա, բայց լուսավոր է: Բնական ցավ է` իրենցից ու բնությունից ծնված: Ցավին բնորոշ մուտանտացում չկա: Ցավոտ ցավ չէ, այլ բթացած ու ձուլված իրենց բնությանը:
Եթե համեմատեմ Ռեյ Կեսարի “օրիորդների” հետ, ապա լրիվ հակապատկեր կստացվի: Ռեյի մոտ անբնական ու սպանող ցավ է, կերպարների մեջ ատելություն ու վրեժի զգացում կա` իրենք իրենց ու շրջապատի հանդեպ, գույները հիվանդագին են ու վանող:
Յանայի որոշ նկարներում կա բացահայտ կենակցում բնության ու կենդանիների հետ, բայց փոխադարձաբար: Բայց էնպես է ստեղծված նկարի մթնոլորտը, որ քեզ չի թվում դա ինչ որ ոչ նորմալ ու շեղված երևույթ, այլ բնական ու ընդունելի` և բնության, և կերպարների կողմից:

Դա էլ բնության հետ միաձուլման մի ուրիշ ընկալում է, որը բավականին սիրուն ու  անմեղ ձևով է մատուցվում:

Վայելեք:

( Բաժին` , , , , ) շարունակությունը
0 Մեկնաբանություն

Թաթեր

Դա ցեխը չէր լպրծուն ու թաց:
Անձրևի չլմփո’ցը չէր ամեն վայրկյան վեր թռցնում ու ստիպում արագացնել քայլերը:
Ու ոչ էլ սղլիկ ու անհարթ գետինն էր, որ ցավեցնում էր ոտքերը:
-Պայմանավորվեցինք: Ով շուտ վերջացնի` կստանա իր բաժինը:
Հինգ զույգ ձեռքեր անցան գործի: Արգելված էր իրար երեսի նայելը: Աչքերը պարտադիր փակ` ասել էր իրենցից ամենաբոյովն ու մորուքավորը: Չէր կարելի ավելորդ շարժումներ անել, նայել կողքիններին կամ սեփական գործին:
Սպիտակ բեղավորն ամենաշատն էր ուզում հասնել ցանկալի արդյունքի: Ցեխոտ կոշիկների կարիքն ինքն ամենաշատն էր զգում: Հոգնել էր  ոտքերի ու սուր քարերի անմիջական հպումից, զզվել էր ջրի ու ցեխի միաձուլումից առաջացած ճպճպոցից, իսկ խոնավությունն արդեն ոչ մի կերպ չէր կարող հանդուրժել: Հարկավոր էր, որ նա ամենաուշադիրը լինի, չկորցնի պահը, չխախտի կանոններն ու ժամանակին հասցնի:
Բայց ո՞վ չէր հոգնել փողոցային սառը հատակից:
Հինգ զույգ ոտքեր իրար չէին զիջում դողալու ու սրթսրթալու իրենց հմտությամբ:
Մի քանի կոշտացած ձեռքեր շարժվում էին մեծ բավականությամբ:
Իրենցից ավելի խորամանկները դիմում էին մտքի օգնությանը:
Չէ՞ որ արգելված չէր երևակայությամբ աշխատել:
Կարևորը ցանկալի արդյունքն էր` հնարավորինս շուտ ու արագ:
Փողոցի կենտրոնում դրված էր ցեխից պլպլացող մի զույգ երանություն` սև ու մաշված:
Շուրջբոլորը հավաքվել էին հինգ սառածները:
Հինգ անկուշտ ցանկություն` ինչքան հնարավոր է շուտ վերջացնել: Ոտքերը թմրել էին, կոշտուկները սպասել չունեն, համբերությունը վաղուց արդեն բաժակի մեջ սառույցի կտորի էր վերածվել: Շարժվել էր պետք, պետք էր աշխատեցնել ամբողջ միտքն ու երևակայությունը,  հասնել էր պետք կենտրոնում դրված ցանկալի պլպլանին:
Ոչ մեկն էլ հստակ չէր հիշում, թե իրենցից ով առաջարկեց նման միտք: Կոշիկը չէին կարող կիսել հինգ մասի, բայց ոչ էլ կարելի էր թողնել աղբանոցում նետված: Կոշիկը պետք է պատկաներ մեկին: Հինգ զույգ ոտքից գոնե մի զույգը պետք է զգար տաքություն, գոնե մեկնումեկը նրանցից չպետք է սառեր վերջնական: Իսկ երկար մտածելու ժամանակ չունեին: Պետք է ընտրեին կոշիկը ստանալու ամենահարմար եղանակը: Ամենաարագն ու տղամարդկայինը:
Ձգձգվում էր:
Ինչ-որ մեկը անջատել էր նրանց` ժամանակին կուտակած բոլոր կեղտոտ ու արգելված պատկերներն ու տեսարանները: Բոլորի մտքում միայն մի շարժում էր երևում` ոտքեր, քայլող ոտքեր ու կոշիկ: Տաք կոշիկ: Չսառած ոտքեր:
-Տղերք, հերիք է` այդ հինգից մեկի ուժասպառ ձայնն էր:
Պատասխան չկար: Չէր կարելի բացել աչքերն ու կողքերը նայել: Չէ՞ որ պայմանավորվել էին: Պետք էր ավարտին հասցնել` ինչ գնով էլ որ լինի:
Փողոցի անկյունում լսվեց կանացի անզուսպ ծիծաղ: Ծիծաղն անցավ հինգ սառցակալած ականջով ու լցվեց կենտրոնում դրված մուգ ու ցեխոտ կոշիկի մեջ:
Կարելի էր օգտվել ծիծաղից, դա էլ արգելված չէր: Բայց տաք ու կոշիկով պատված ոտքերը ծիծաղն արձագանքում էին որպես մանկական խաղահրապարակից եկած ձայն: Ոչինչ չէր ստիպում նրանց ընկալել ծիծաղն այն վիճակով, որը պետք էր արդյունքի հասնելու համար:
Այս մեկն էլ ձախողվեց: Պետք էր այլ տարբերակ գտնել:
Հինգ զույգ լսողություն փորձ արեց որսալ շրջակայքի ձայները: Ոչ մի ցանկալի ձայն: Բոլոր ձայները լցվում էին կոշիկի մեջ ու հակառակ ազդեցությունը թողնում հինգ ձանձրացած ու հոգնած մրցակիցների վրա:
Ձեռքերն արդեն թմրել էին: Շարժվել չէին կարողանում: Տղերք հերիք է գոռացողը պառկած էր տաք ավազին ու վայելում էր տաք ջրի մեջ դրված ոտքերը: Աչքերը փակ չէր էլ զգում, թե ոնց է սառը ցեխը մտնում մաշկի մեջ ու ներծծվում ամբողջ մարմնում:
Փողոցում մի շուն էր ձայնը գլուխը գցել:
Իսկ ո՞վ կհամարձակվեր օգտվել այդ անմեղ արարածի արձակած ձայնից:
Բոլորն էլ համարձակվեցին: Բայց հաչոցը տաք գարնան ու մեղուների տեսք ընդունելով անցավ այդ հինգի կողքով` թեթևակի դիպչելով ուսերին ու նորից լցվելով ցեխոտ կոշիկի մեջ:
Հիմա էլ ոչինչ չէր կարող ստիպել նրանց ստանալ ցանկալի իրը:
Իսկ շան հաչոցն ավելի ու ավելի էր մոտենում` նմանվելով մի սատկած բզեզի` ծաղկից ծաղիկ թռչելուն:
Քրտինքի տասնյակ կաթիլներ հոսում էին հինգ սառույց դարձած մարմիններով` ամեն մի կաթիլը յուղի պես ծանր: Կարծես ձյութով պատված լինեին: Շնչառությունն ավելի էր անկանոն դառնում: Լսվում էին ոտնաձայներ, կանացի ծիծաղն ավելի ու ավելի էր մանկական խաղահրապարակ հիշեցնում, իսկ շունը…..մի գլուխ բզզում էր ու կոշիկներ հագած ծաղիկներով վազվզում:
Մի ուժասպառ  էլ պառկեց տաք ավազին ու ցեխի բաժին դարձավ:
Մնացին երեքը:
Կարող էին սառել հենց այդ դիրքում  քարացած` կենտրոնում թողնելով երբեք իրենց չպատկանող կոշիկը:
Իսկ շունն արդեն հոտոտում էր մաշված իրը: Լեզվով փորում էր ներսում եղած մեղուներին: Թաց մռութով ներս էր խցկվում կոշիկի մեջ ու մանկական ծիծաղը սուր ատամներով դուրս հանում այնտեղից:
Խաղահրապարակը վերացավ տեսադաշտից ու երեք զույգ աչքեր թրթռալով բացվեցին: Դադարեց ձեռքերի շարժումը: Կարողացան ընկալել միայն հեռվից երևացող շանը` բերանում այդքան սպասված տաքությունն ու երանությունը:
Հենց այստեղ էր, որ ականջներին հասավ կանացի փռթկոցն ու տեսան գետնին փռված երկու սառածներին:
Անձրևի չլմփոց:
Շնչակտուր վազք ` հասնելու շանն ու խլելու նրանից իրենց միակ փրկությանը:
Վազելու պահին էր, որ վերակենդանացան  բոլոր այն  պատկերներն ու մոռանալով իրենց տարերքի մասին` փռվեցին ցեխոտ փողոցի կենտրոնում` ականջները սրած կանացի փսփսոցներին ու թպրտալով ցանկությունից:
Շունը փախչում էր` բերանում պահելով դատարկված կոշիկը:
Կարծես թե նրա հետևից էին ընկել բոլոր մեղուներն ու սատկած բզեզները, որոնց ինքը լեզվով դուրս էր հանել այն տեղից, որտեղ պետք է լինեին այն հինգից մեկնումեկի սառած ու մերկ ոտքերը:
Ու այդ ցեխը չէր լպրծուն ու թաց:
Անձրևի չլմփո’ցը չէր ամեն վայրկյան վեր թռցնում ու ստիպում արագացնել վազքը
Ու ոչ էլ սղլիկ ու անհարթ գետինն էր, որ ցավեցնում էր թաթերը…..
( Բաժին` , ) շարունակությունը

15.09.14

0 Մեկնաբանություն

Խլրտոցը ապրել բառի



Եղեւնուտի ետեւում՝ ձյուն,
Ձյուն, ագռավների երամ,
Ճանապարհ, այսինքն օտարություն։
Քամի, երգ, ճամփորդ եւ քնելու մի փոքր ցանկություն։
Բաղեղի ճյուղ, եւ հասնել, եւ բակ։
Ես, եւ տրտում, եւ այս թաց ապակին։
Գրում եմ, եւ տարածություն։
Գրում եմ, եւ երկու պատ, եւ մի քանի ճնճղուկ։
Մեկը տրտում է,
Մեկը հյուսում է,
Մեկը հաշվում է,
Մեկը՝ երգում։
Կյանք, այսինքը մի սարյակ թռավ։
Ինչի՞ց ես տրտմել,
Քիչ չեն ուրախությունները, օրինակ այս արեւը,
Վաղը չէ մյուս օրվա մանուկը,
Այն շաբաթվա աղավնին։
Մեկը մահացավ երեկ գիշեր,
Եվ դեռ լավն է հացը ցորենի,
Եվ դեռ ջուրը հոսում է ներքեւ, ձիերը խմում են։
Կաթիլքը՝ ընթացքում,
Ձյունը՝ լռության ուսերին,
Եվ ժամանակը՝ յասամանի ողնաշարին։

Սոհրաբ Սեփեհրի (իրանական պոեզիա)


( Բաժին` ) շարունակությունը

07.09.14

0 Մեկնաբանություն

Ամպային ատլաս: Մառախուղ

Քանի որ, ըստ իմ հանճարեղ պլանի, շաբաթական երկու ֆիլմ եմ նայում, իսկ ամեն մեկին առանձին գրառում անելու ժամանակ չկա, դրա համար որոշել եմ ֆիլմերի մասին գրառումներն անել խմբակային:


Առաջին ֆիլմը. Մառախուղ

Հիմա եմ հասկանում բոլոր էն մարդկանց, ովքեր ինձ երկար ժամանակ զգուշացնում էին` ՉՆԱՅԵԼ ԷՍ ՖԻԼՄԸ:
Բայց քանի որ ցուցակիս մեջ վաղուց արդեն  առաջ էր ընկել ու հերթից իրեն դուրս էր գցում, որոշեցի խախտել բնության օրենքները:

Իºնչ է լինում էն մարդկանց հետ, որոնց  միավորող գլխավոր ուժը վախն է, իսկ միմյանց հանդեպ ձգողականությունը, բնականաբար բացասական իմաստով, անորոշությունը` այն է մառախուղը: Ինչուº հենց մառախուղ: Իմ կարծիքով դա վախի մարմնավորման լավագույն օրինակներից է: Որովհետև այնտեղ, որտեղ դու ընդունակ չես տեսնելու, ընդունակ է աշխատելու քո երևակայությունը, դարձյալ բացասական իմաստով: Մառախուղը վախերի թաքստոց է:
Ուրեմն ապակիներից այն կողմ վախերի թաքստոց, իսկ ներսում միմյանց հետ կապված վախեր` ամեն մեկը տարբեր չափաբաժնով ու արտահայտելու տարբեր ձևերով: Իրականում սարսափելի է վախից կուչ եկածների ամբոխը, ահաբեկվածների մասսան: 

Ի տարբերություն նմանատիպ այլ ֆիլմերի` այստեղ աստիճանաբար է լինում իրավիճակի լրջության գիտակցումը: Սկզբից հեգնանքի ու ծաղրի ձևով, հետո ագրեսիայի, մեղադրանքների տեսքով, որոնք իրականում նույն վախի կրկնօրինակներն են:
Ու բնականաբար նմանատիպ պայմաններում շատ ավելի պարզ է երևում ամբոխի բազմազանությունը` սթափ մտածողներ, հիստերիկներ, ագրեսորներ ու անպայման մի քարոզող: Դե էլ ինչ քարոզ, առանց մի խումբ նախիրի, որոնք ավելի ուշ անպայման ոհմակի տեսք են ստանում:

Միºթե նման պայմանները լավագույնը չեն պատրաստի զոհեր ստանալու: Դրա պատճառով է, որ նման իրավիճակներում մարդկանց ավելի շատ սպանում են հենց իրենք`մարդիկ, քան թե մշուշներում թաքնված հրեշները: 

Հետաքրքիր է` մառախուղն ու թաքնված ոտիկներով սողուննեºրն էին այդքան մարդու վախի ու սարսափի ստեղծողները, թեº հենց վախն էր ստեղծել և' մառախուղը, և' անորոշությունն ու թաքստոցը:

Սարսափելի, ծանր, սարսռեցնող ֆիլմ:
Սարսափելի աուրա
Ու սարսափելի ավարտ` ծիծաղ առաջացնելու չափ սարսափելի

Ոºվ էր մեղավոր` ավտոմեքենաºն, թեº ատրճանակն ու փամփուշտների` ընդամենը մեկ հատ պակաս լինելը: Չէ, այնուամենայնիվ կարելի էր սպասել գոնե հինգ վայրկյան, կամ գուցե դա միակ միջոցն էր ազատվելու անիծյալ մառախուղից:

Ու ամբողջ ֆիլմի ամենաքիչ ծանր մասը դաժան տեսարաններն էին: Այ էդ աստիճանի սարսափելի ֆիլմ էր ու միաժամանակ սարսափելի ստացված:
Խորհուրդ չեմ տա ոչ մեկին: Միայն` եթե ուզում եք ծանոթանալ մասսայական սարսափի ու դրա հետևանքների հետ:

Երաժշտությունը հրաշալի էր: Ու ընդհանրապես հրաշալի էր նկարահանված` ընտիր ու բնական դերասանական խաղով, երկխոսություններով, ոչ մի սարքովի բան չկար: Ամեն ինչն իրական էր, կարծես թե այդ դեպքը տեղի է ունեցել ու խանութի տեսաձայնագրիչներն ամեն ինչ ձայնագրել են:




Անցանք` Ամպային ատլաս
Երկար չխոսեմ էս ֆիլմի մասին:

Հազվադեպ հանդիպող սիրուն ու ամբողջական ֆիլմ էր: Վեց պատմությունները մեկը մյուսից ընտիր: Ուղղակի մի խնդիր կար` կապն էր թույլ: Ոնց որ վեց տարբեր ժանրի ու սյուժեի ֆիլմ նայեի:  Այնքանով էին կապված իրար հետ, ինչքանով որ ցանկացած ֆիլմ մեկ ուրիշ ֆիլմի հետ:
Իրար հետ կապն ավելի շատ սարքած էր, հնարովի: Ոնց որ վեց տարբեր սցենարներով ֆիլմ նկարենք, կրճատենք, իրար միացնենք ու արանքում միմյանց հետ զուգահեռներ անցկացնենք: 

Չեմ սիրում խցկած բաներ: Դա նույնն է մի գիրք սկսես գրել` նախապես սյուժեն պատրաստի ունենալով, հետո ընթացքում շեղվես թեմայից, մոռանաս սյուժեն, հասնես գրքի վերջին ու նոր հիշես: Հետո ստիպված էդ սյուժեն խցկես գրքի արանքներում, որ քո ուզածը լինի: Նույնն էլ էս ֆիլմն էր:

Գաղափաºր, միºտք: Կար նման մի բան` մեր կյանքն ամբողջությամբ մեզնից չի կախված, պատահականություններ չկան, ամբողջ տիեզերքի պատմությունները կապված են իրար հետ` անժամանակ, մենք բոլորս միմյանց շարունակությունն ենք` տարբեր ժամանակներում ու տարբեր տեսքերով, դե մեկ էլ սերը մնում է սեր` անկախ սեռից :)))

Խիտ, սիրուն տեսարաններով, ընտիր երաժշտությամբ ու մեկը մյուսից սիմպո դերասաններով ֆիլմ էր :Դ

Մի պատմությունից մյուսին անցումներն էլ  շատ լավ էր արված: Իսկ բոլոր սիրային տեսարանները հրաշք էին:

Ապրի ռեժիսորը:
Պետք ա գիրքն էլ կարդալ: Պարտադիր:
( Բաժին` , ) շարունակությունը

01.09.14

0 Մեկնաբանություն

օգոստոսի երեսուներկու


Ես գիտեմ, որ դեռ աշուն չի եկել: Ինչքան էլ ամառը երկարաթև հագնի, մի երկու տերև գլխին քաշի, մեկ ա ինձ չի համոզի, որ ինքն աշուն է:

Վառող արև: Կաբլուկավորների մասսա: Աղմուկ: Կտկտացողների մասսա: Զզվեցնողների մասսա: Քամողների ամբողջություն:

Հա, իրենք ինձ քամում եմ: Իրենք ու իրենցից դուրս եկած աղմուկը: Դատարկ, բայց չարձագանքող աղմուկը: 

Մեկ-մեկ ինձ թվում է` իրենք բոլորը մեկ անուն ունեն, ընդամենը մեկը
Ու մեկ-մեկ էլ թվում է` եթե գիտեմ իրենցից գոնե մեկին, գիտեմ նաև ամբողջ մոլորակի բնակչության մոտավորապես երեսուն տոկոսին:

Ու խմբավորումներ: Առանձին-առանձին պոպուլյացիաներ: Ու էդ ամբողջ տեսականին` մի համակեցության մեջ:

Սարսափելի է
Խաշող է
Տժժեցնող է

Ու հետն էլ աղի ու ջրակետչուպով համեմված ֆրի:

Լրիվ միքս է

Ատելի երևույթների միքս

Ես չեմ ուզում նրանց հետ նույն կաթսայում լինել:

***
Ես կարոտում եմ աշունը`
մուսայոտ եղանակ
անընդհատ ստեղծագործելու ցանկություն
մի գլուխ մառախուղներ, գորշ ամպեր, երկար ու մանր անձրև, որն ի դեպ շերտավոր ամպերից է թափվում
ջրափոս ու խողովակներից կաթացող ջուր
տանիքներից չռռացող ջուր
փակ կոշիկներ, փակ ուսեր, փակ աշխարհ
չվող թռչուններ~~ իսկ բաժանումը միշտ էլ մուսայաբեր անձրև է
խոնավություն, թացություն, ջուր.....ջուր.....ցեխոտ ջուր...
մամայիս ծնունդը

Ու ես չեմ լինելու ձեզ հետ նույն կաթսայում, որովհետև իմ տեղը կաթսան չէ, իմ տեղը բլուրներում է ու հարավային ամերիկայի հասարակածային անտառներում` խիտ-խիտ թփերի ու ծառերի միջև, ամենաստորին շերտերում, ես բլուրների բնակիչն եմ ~

Գնացեք իմ կողքից, մի եղեք իմ շրջանակի մեջ
Մի եղեք իմ մեջ
Մեկ է` ձեզ այնտեղ ընդունող չկա
Ձեզ այնտեղ չեն նկատի, չեն տեսնի ձեզ.......ինչպես մրջյունը չի նկատում քայլող մարդկանց
Մրջյունն եմ ես
Մարդիկ եք դուք
Ու ոչ երբեք հակառակը~~~~~~~~
( Բաժին` , ) շարունակությունը

23.08.14

0 Մեկնաբանություն

դուռ

Սեպտեմբերն ամենամուսայոտ ու ստեղծագործ ամիսն ա
Դրա համար հիմիկվանից պետք ա ոգևորություն փնտրել` բնության մեջ կամ հենց թեկուզ սովորական ասֆալտին
Իսկ ոգևորություն գտնելու համար պետք ա մոտիվացիա
Օրինակ ճռռացող աթոռ, 
Ճռռացող տոպրակ
Ճռռացող մեջք
Կամ հենց թեկուզ ճռռացող դուռ
Էստեղ արդեն կապ չունի,  այն ճռռում է, թե չէ
Թեկուզ և յուղած 
Կարևորը դուռ 
Դուռն ինքնին մոտիվացնող բան ա, ոգևորող, տրամադրող 
Հետաքրքրություն առաջացնող
Բաց թե փակ` ինքն ազդեցիկ դետալ ա 
Ինքն անցում է` մի տարածությունից դեպի մյուսը
Դրսից ներս
Մթից լույս 
Շատ կտրուկ անցում է  դուռը
Բայց ավելի կարևոր է դռան բռնակը
Որովհետև եթե ինքը չլինի 
Դուռը կնեխի անշարժությունից 
Ու կդադարի անցում լինել 
Իսկ մեզ պետք չի նեխած ոգևորություն
Մեզ պետք ա շարժում ու անցնելու հնարավորություն 
Դրա համար էլ  ընտրում եմ դուռը` ճռռացող կամ յուղած `
մեկ է:



( Բաժին` , , , ) շարունակությունը

18.08.14

0 Մեկնաբանություն

յոթուկես միլիարդ



Եթե աշխարհում կա մոտ յութուկես միլիարդ մարդ, ուրեմն կա յոթուկես միլիարդ իրար հետ կապ չունեցող լեզու, յոթուկես միլիարդ առանձին մտածողություն ու յոթուկես միլիարդ իրարից կիլոմետրերով հեռու ընկալման մակարդակ ու տեսողություն: 

Կարճ ասած ամեն մեկի համար դիմացինն այլմոլորակային է` իր առանձին մոլորակով ու էդ մոլորակը կառավարելու յուրահատուկ ձևով

Ու պարտադրել դիմացինին շնչել քո մոլորակի օդը, առնվազն սխալ է, դիմացինն ուղղակի շնչահեղձ կլինի, եթե մի վայրկյան ավել մնա քո մոլորակում.

Որովհետև դու շնչում ես ազոտ, իսկ դիմացինդ` թթվածին 

Իսկ եթե ուզում ես , որ դիմացինդ կարողանա ապրել քո մոլորակում` մշտական կամ ժամանակավոր, ուրեմն բարի եղիր քեզ մոտ բարենպաստ պայմաններ ստեղծել իր համար ու չդժգոհել, եթե վերջինս անմիջական ազդեցություն ունենա քո մոլորակի կլիմայի, բուսական ու կենդանական աշխարհի կամ հողաբուսական ծածկի վրա:
( Բաժին` ) շարունակությունը

բարեկամ ուրվականներ :)

համեցեք իմ բանտախուց

բա՞ն եք փնտրում. անկողնու տակ նայեք

մերոնցից

մերոնցից
И снова звук металла меня с ума сводит...

սև արկղեր