Skip to main content

Posts

Շարք

Հարվածը հարվածի ետևից.
տես՝ որ դիմանալը չէ միայն:
նոր ցավը վերցնելուց
հնի մասին առժամանակ մոռանալն է:

***
Ու՞ր ես փախչում,
եթե ոտքերդ քեզ մոտ չեն
ճանապարհդ՝ քանդված
փախչելուդ նպատակը՝ գողացված:

***
Զանգի ձայնը՝ ինչ-որ բանի սկիզբ,
ինչ-որ բանի վերջ
Ապրելը՝ այդ երկուսի արանքում:

***
Սև հողի մեջ
սև սիրտ ունեցողը իրեն լավ զգաց:
Ապրելը դժվար է՝ պատմում էր,
պիտի անընդհատ արևի լույսին նայես:

***
Հեռվից ինձ՝ խնջույքի կանչողների աղաղակները լսեցի
մոտեցա, որ պարզեմ, թե ինչ կար այդ օր սեղանին
պարզվեց՝
նախատեսվածը անծանոթի թարմ միսն էր:


***
Ու որտե՞ղ է հիմա ջրի մարմինը,
այն որ երկինքը
նվիրեց ջրին:


***
Մերկ եմ
որովհետև հագուստը ծածկում է մարմինս,
իսկ ես ցուցադրելու այլ բան չունեմ
քանզի հոգիս անտեսանելի է:


***
Կրակը, որ այրում է
Ջուրը, որ կործանում է և
Օդը, որ ստիպում է իրեն շնչել.
բայց ինչպե՞ս է, որ միայն հողի հետ հաշտվել գիտենք:

բնակելի

Բերանքսիվայր ընկած եմ հատակիդ: Փայտը տեղ-տեղ ամուր է, տեղ տեղ՝ ոչ: Ոտքերդ դիպչում են գլխիս ու ոտնաթաթերդ փաթաթվում մազերիս: Մատներս չեն կարողանում ազատել մազերս, որովհետև հատակի հակառակ կողմում են: Գլուխս հատակի ներս ընկած հատվածում է: Քթիցս արյունը հոսում է դեպի քո սենյակի դուռը ու դռանց արանքով անցնում անհայտ տարածություն: Արյունս զարմանալիորեն մուգ կարմիր է ու անհոտ: Իրարից շատ մեծ հեռավորության վրա ենք գտնվում. այնուամենայնիվ երկուսս էլ նույն սենյակում ենք, բայց տարբեր տարածաչափություններում: Ես հենվում եմ անտեսանելի ծնկներիդ ու քեզնից խնդրում, որ ավելորդ մարդկանց մասին պատմես: Սկսում ես ինձնից ու քեզնից խոսել. ես նեղվում եմ անսպասելի ճշմարտությունից ու մկրատը քո կողմ շպրտում:
- Ո՞վ է քեզ թույլ տվել իրեր շպրտել վրաս,- հարցնում ես: Բայց ձայնդ ինձ հասնում է ժամեր անց միայն ու այնքան հեռվից, որ բառերը չեմ կարողանում տարբերակել: Սենյակիդ բոլոր մետաղյա իրերը ժանգոտված են: Ես դա նկատում եմ միայն այն ժամանակ, երբ հատակից գլուխս բարձրացնում եմ: Վզիցդ քրտինք է հոսում ու կրծքավանդակիդ կախա…

որովհետև, պարզապես, չուզեցին

Ես կարծում էի՝ նրանք չեկան, որովհետև, պարզապես, չուզեցին:
Ա.ն ասում էր. - Եթե ինձ եք հարցնում՝ էդ տղան է մեղավոր: Իր շուն-ընկերները կապ չունեն: Պատկերացրեք՝ ես վեր կենամ ու առանց հարցնելու մտնեմ կողքի գյուղ: Ոչ ոքի ոչինչ չասեմ ու գլուխս վեր տնկած քայլեմ գյուղի ճամփով: Չեն ասի՞՝ էս գրողը որտեղի՞ց հայտնվեց: Կասեն ու դեռ մի բան էլ՝ հետևիցս կընկնեն, որ մի վնաս տան: Էդ տղան քանի գլուխ ունի, որ իր շուն-ընկերներին առել է ու գնացել գյուղ՝ իբր թե լուրջ գործով: Հաստատ իր լուրջ գործը հիմա լուրջ ծեծի է վերածվել: Չգիտեմ ինքը շնչում է հիմա, թե չէ, բայց համոզված եմ՝ ատամներից մի քանիսը իրենց տեղում չեն, իսկ դեմքն արյունլվա է. աչքիս առաջ պարզ տեսնում եմ պատկերը: Շուն-ընկերների հարցերն էլ լուծած կլինեն: Էդ գյուղում ապրողները գիշատիչներից չեն տարբերվում՝ բոլորս էլ գիտենք: Չսպասեք, որ տղան տեղ կհասնի: Ճանապարհի կեսն էլ չի անցնի: Կտեսնեք:
Լ.-ի կարծիքով - Ոչ ոք չգիտի, թե ինչ եղան իրենք: Բայց ես կռահում եմ: Այդ ամբողջը հին պատմություն ունի: Հիշու՞մ եք՝ տարիներ առաջ գյուղ էր ժամանել սևազգեստ մի կին: Ոչ մեկ…

Դեյվը

Դեյվ անունով մի շատ տարօրինակ աղջկա անկողնու տակ շատ վաղուց երեք հրեշ կա՝ Բոբը, Հերելը և Բասթիլը։ Բոբը վախենալու ձայներ է հանում, Հերելը վախենալու արտաքին ունի, իսկ Բասթիլը գտնում է, որ կյանքը, հատկապես անկողնու տակ, ոչ մի իմաստ չունի և դրանով էլ վախեցնում Դեյվին։
Դե, իրականում այնպես չի, որ Դեյվը հրեշներից պակաս վախենալու է, հետո ինչ, որ փոքրիկ աղջիկ է։ Դեյվը վախեցնում է իր հետ շփվող մարդկանց, որովհետև իրեն շատ հաճախ պահում է Բոբի պես ու անդրշիրիմյան ձայներ հանում կամ պահում է Հերելի նման ու այնպիսի հայացքներ է ընդունում, որ իր հետ նույն վայրում գտնվող մարդիկ սրտաճաք են լինում։ Բայց ամենից հաճախ Դեյվն իրեն Բասթիլի պես է պահում։ Օրինակ երբեմն այս ձևով է սկսում իր զրույցը մոր հետ. - մարդուս կյանքն իմաստ չունի, եթե տեսիլները չեն այցելում նրան։ Առանց տեսիլների մարդը նույնն է, թե առանց ողնաշարի։ Կամ՝ - Ունայնությունն է, որ ներս է լցվում իմ կյանք, անհոգության փոխարեն դառը օրեր են սպասվում բոլորիս, որովհետև մեծ իմաստունը այդպես էլ չգտավ կյանքի իմաստը ու մեռավ լեռան վրա։ Մարդիկ կարծում են, …

տանս եղած իրերը

տանս եղած բոլոր կարմիր իրերը՝ նրան, ով առանց ինձ հարցնելու սխալ որոշումներ էր կայացնում ու հետո ինձնից պահանջում իր խնդիրների լուծումը. քանի որ գտնում եմ, որ նրան պակասում էր ներքին եռանդը ու մի փոքր ամոթխածության զգացումը
տանս եղած բոլոր կապույտ իրերը՝ նրան, ով ինձնից առաջ էր երեք քայլով միայն ու իմ ողջ կյանքում երեսով էր տալիս այդ քայլերը՝ դրանք վերածելով հսկայական արահետների. քանի որ գտնում եմ, որ նա կարիք ունի մի լավ ու կուշտ քնի՝ կապույտ երազներով հագեցած
տանս եղած բոլոր դեղին իրերը՝ նրան, ով այնքան լավ կարողացավ կրկնօրինակել իմ կյանքն ու իրենով անել, որ ստիպված էր մինչև կյանքի վերջը իմ բեռներն ինքը կրել. քանի որ գտնում եմ, որ նա պիտի լույսով սնվի այսուհետև
տանս եղած բոլոր կանաչ իրերը՝ նրան, ում սիրում եմ բոլորից առավել. թե ով է նա՝ պիտի որ հենց ինքն իմանա, հակառակ դեպքում նա այլևս նա չէ
տանս եղած բոլոր սպիտակ իրերը՝ նրան, ով  լքեց ինձ ամենաառաջինը ու երբեք փորձ չարեց ետ վերադառնալ. քանի որ գտնում եմ, որ նա արժանի է մառախուղի մեջ լինել իր ողջ մնացյալ կյանքում
տանս եղած բոլոր մոխրագույ…

գունապատում

գույներից ամենահմայիչները հավաքվել էին ու բնության հետ հաշիվների մեջ մտել։ որոշում էին, թե իրենցից որ մեկը բնության որ մասնիկն է իրենով անելու։ այդ ժամանակ բնությունը գույներից զուրկ էր, ավելի պակաս հզոր ու պահանջող։ մի փոքր ավելի համեստ էր, ավելի լուռ ու ավելի համբերատար։ աղմկողները գույներն էին, որ փորձում էին ինչքան հնարավոր է շատ մասնիկների տիրանալ ու ավելի հիշարժան դառնալ բնության կողմից։ ինչքան բարձր էր ու խոշոր մասնիկը, այդքան ավելի գրավիչ՝ գույների կողմից։ գույներն առաջինը երկնքի հարցերը լուծեցին։ ամեն մի գույն անմիջապես երկնքից մի հատված իրենով արեց ու իր բազմահազար երանգներն էլ տեղավորեց իր կողքին։ այն ժամանակ երանգները գույների ենթականերն էին, ու ինչքան շատ երանգ ուներ գույնը, այդքան ավելի էր հարգանք վայելում մյուսների կողմից։ առաջինը երկինքը գունավորվեց, որովհետև գույներն ի սկզբանե վերև ձգտող էին, ու իրենց հայացքը դժվար էին կարողանում ներքև իջեցնել։ այդ պատճառով էլ հողի հերթը ուշ եկավ՝ երբ մեծարգո գույներն արդեն հոգնել էին գունավորելուց, դրա համար էլ գույներից ամենահամեստը…

թե ոնց է ինքը կարողացել հաշտվել իր սենյակի հետ

Ինքն ասում էր, որ պատուհանները ամենասարսափելի անցումներն են դրսի ու ներսի աշխարհների միջև, որովհետև ամեն ինչ թափանցիկ է ու դրսի ծանրության մասին անմիջապես իմանում են ներսում, իսկ ներսի գաղտնիքները կարողանում են թափանցել դուրս: Այդ պատճառով նրա պատուհանին մշտապես ժապավենաձև նախշերով կիսաթափանցիկ վարագույր էր կախված: Երբ թափանցիկ է կիսով չափ՝ անցումն էլ կիսով չափ է սարսափելի. ու դա մխիթարում էր իրեն: Երբ ապակու վրա դրսից եկող լույսի շողք էր ընկնում, իր սենյակի ներսում արտացոլվում էր իրեն վախեցնող կերպարների տեսքով: Սենյակը չէր կարողանում իր վախերի հետ չխաղալ ու արտացոլանքը չէր ուզում թեթևացնել իրեն, այլ հակառակը՝ սիրում էր, երբ նա ապակուն էր նայում ու վախենում էր լույսից: Ժամանակին մթություն չէր սիրում, հետո հասկացավ, որ լույսի խաղերն ավելի մթին են իրենց էությամբ ու ավելի խորն են կարողանում բացահայտել իր ներսի վախերը:

Հետո, ասում էր, որ մի անգամ սենյակի պահարանը սկսել է հանկարծակի շարժվել, դղրդալ ու դեպի իր մարմինն է թեքվել՝ կարծես ընկնելիս է եղել իր վրա: Ու ներսից, պատմում է, ձայներ են…

տղան, որ

Տղան, որ գիտեր ու չէր ուզում օգնել տղան, որ մոտավոր պատկերացնում էր, թե որտեղ է ելքը բայց չէր ասում, որ չծաղրեինք իրեն տղան, որ չէր հասկանում ու լռում էր տղան, որ տեղից խոսեց ու մատնեց իրեն տղան, ում ձեռք չէր տալիս իրերին իրենց անունով կոչելը տղան, որ զգում էր վտանգը, բայց մոռացավ մեզ զգուշացնել տղան, որ հիմար ձևանալով ստացավ իրեն հասանելիքն ու խաղը լքեց տղան, ով խաղի մեջ չէր հենց սկզբից տղան, որ ձևացավ, թե ծաղրածու է ու պարտությունը թեթև տարավ տղան, ում չներեցին բայց ափսոսանք հայտնեցին վերջում տղան, որ գիտեր ու մինչև վերջ լռեց տղան, որ չգիտեր ճանապարհը որովհետև երբեք ռիսկ չէր արել հարցնել տղան, որ պարտավոր չէր բայց արեց տղան, ով պիտի աներ այդպես ու տղան, որ չարեց տղան, որ թաքնվում էր խավարում տղան, որ մահվան ընկերն էր ու տղան, որ հենց խավարն ինքն էր։ Նրանք բոլորը Այդ գիշեր հավաքվել էին տանիքումս ու ինձ փրկելու գծագիրն էին կազմում մինչ ես մեռնում էի առաջին հարկում։

Կապույտ հրաշալիքը՝ Տատս

Կապույտը բարձրադիր լճերի, անամպ երկնքի, երեկ գիշեր տեսածս երազի ու մեկ էլ տատիս աչքերի գույնն է: Բայց կապույտն ամենից առատաձեռն գտնվել է հենց տատիս աչքերի հարցում ու այդ գույնի ողջ նրբությամբ ու երանգներով արդեն քանի տարի է բնակություն է հաստատել այնտեղ: Երբ ուզում եմ ինձ պատկերացնել կապույտ լճակում, նայում եմ տատիս աչքերի մեջ, երբ ուզում եմ դուրս գալ կապույտ լճակից ու կապույտ առաստաղով տնակում հանգիստ առնել, էլի նայում եմ տատիս աչքերի մեջ: Այնտեղ ամփոփված է ինձ անհրաժեշտ իրերով ու երևույթներով լցված մի ամբողջ կապույտ աշխարհ:
- Տատ, Վերբերի գիրքը վերջացրի՞ր - Դեռ կարդում եմ, երկու պատմվածք է մնացել
Երբ տանը կրակոցների ու շփոթված քննիչների ձայներ են լսվում, ուրեմն տատս ֆիլմ է նայում, երբ հեռախոսի զանգը նույնիսկ չորրորդ անգամից արհամարհվում է, ուրեմն տատս ֆիլմի մեջ է ու քննիչների հետ միասին փորձում է սպանությունը բացահայտել: Երբեմն իրենցից շուտ է գտնում մարդասպանին, երբեմն մինչև վերջ էլ չի կարողանում հավատալ, որ իր վստահելի հերոսը կարող էր սերիական մարդասպան դուրս գալ վերջում: Եթե նույն…

շների օրեր

Շներից փրկվելու օրն էր:
երախը բաց ու լեզվի վրա՝ կարմիր պուտեր
հարցնում էր մեզ՝ չե՞ք ուզի խոզի թարմ միս
պապանձվել էիր, որովհետև մինչև վերջ էլ չհասկացար
խոզ՝ եղբորդ հետ էր, թե ցեխի մեջ պար եկողների
եթե եղբորդ, ապա արյանդ կաթիլներն իր ներսում ունեցողի՞
թե քեզ բակում պաշտպան կանգնածի
իսկ եթե պար եկողների, ապա շարժումները՝
կոկիկ ու պատրաստվա՞ծ,
թե՞ ցեխից ոգեշնչված ու ցեխի արդյունք հանդիսացող:
Սոված չեմ՝ պատասխանդ էր


Շներից վախենալու օրն էր:
հաչոցը՝ տանիքում ու մայրական տանդ
հաչոցը՝ լուսամուտիցդ ու դեպի քո լուսամուտ նայող
հաչոցը՝ դրսից ու ներսումդ լսվողն էլ՝ իր հերթին
քաղցած է շունը՝ ասում էիր
մահ է լինելու՝ ասում էինք
սովից մեռնում է՝ հույս էիր տալիս քեզ
մահվան ձեռագիրն է՝ հուսախաբ էինք անում


Շների ձեռքն ընկնելու օրն էր:
ձեռքիդ մի բաժակ գինի կար ու թմրություն աչքերումդ
հիացած էիր ու ներսդ եռում էր
հայացքդ անցավ սեղանին դրված ուրախությունների վրայով
ու միջից ընտրեց ամենակեղծն ու տևողությամբ տկարը
վերցրեցիր այն ու ներս տարար
հետ տեղը դիր՝ գոռում էինք
սսկվեք՝ պատասխանում էիր
չիմացար, թե ինչ …

սնուցում

ծորում է հետո սողալով ներս է մտնում. Ամեն գիշեր վարդագույն ծամոններ են դիպչում երազներիդ հոգնել ես տեղանքներից քամին աչքերիդ հետ է խաղում՝ ամենավատ իմաստով նոր են քո մեջ լցվող կասկածները քեզնից դուրս եկած ոչինչ իրականում քեզ չի լքում դու ներսում ես մնում ոնց որ աղը՝ փակ լճերում արյունդ եռում է, որովհետև ուրիշ տարբերակ չունի ասել են՝ կեռաս ով՝ չգիտես ինչի համար՝ նորից չգիտես ու տատանումներդ անոմալիաների մասին են պատմում քեզնից էլ չկա քո բոլոր մասինիկները լուծված են ընդամենը մի պահ գոյություն ունեցող հեղուկում դու միշտ պատրաստ ես երկու րոպե հետո մեռնելուն ու էլ ոչ մի անդունդ ուժ չունի քեզ կուլ տալու համար

մխիթարություն

Անցորդ ես, անծանոթ աշխարհից: Երեկ պատահաբար տեսա, որ ծովի ալիքներին այլ կերպ էիր նայում. մի տեսակ ծովից հայացքդ անմիջապես երկինք էր սահում: Տեղացիները երբեք այդքան համեստ հայացքով չէին դիտի հորիզոնը: Իսկ երկնքին ընդհանրապես չէին նայի, միայն, որ կողքի կանգնածին եղանակի մասին հուշեն: Իսկ դու, անցորդ, մտածում էիր, թե ջուրը քեզ չի հասկանում: Ձեռքդ անգամ դողում էր ծովին դիպչելիս: Ասում ես` ինձ այստեղ չեն հասկանում, այստեղ ծով կա ու մի աշխարհ երկինք` գլխավերևումդ: Այստեղ, ասում ես, ալիքների լեզուն հասկանում են, ու բողոքում ես, որ մի քանի ժամ շարունակ սոված ու ծարավ թափառել ես ափով մեկ, բայց ջուրն այդպես էլ չի հասկացել, որ ցավի տեր ես, որովհետև ջուրը չի հասկացել քո լեզուն: Գիտես չէ, նրանք, ովքեր հասկանում են իրար, զրկվում են միմյանց տարբերությունը զգալու հաճույքից, դիմացինի յուրահատկությունը դադարում է ընկալվել, իսկ ծովը հասկանում էր, որ դու օտար ես և ուրիշ: Նա քեզ դիտում էր: Եթե քո փոխարեն, ասենք, Պարոն Հ.ն լիներ, ծովի հետ կսկսեր մի գլուխ բլբլալ ու ոչինչ չէր ստացվի: Երբ երկուսն, ովքեր իրա…