Skip to main content

խոսիր ինձ հետ


Ինձ հետ խոսիր.

անտառի կոները ոտքերիդ տակ են,

լռությունը,

արտաքսումն ու պարերը՝ կրակի շուրջ

քոնն են: Գլուխդ հենիր ազդրերիս ու խոսիր ինձ հետ

վերջացել են պատմությունները

ու պարզվել է, որ սրի արյունն իսկական չէր

ու կրծքավանդակիդ մեջ լող տվող ձկները սատկել են:

Խոսիր ինձ հետ, որ մոռացումը չզգամ

Որ երազներիս գույնով չներկվեն օրգանիզմիս պատերը:

Վարտիքդ թաց է, կանայք մոռացել են քեզ

Ու դուրս հանել մայրական խնամքը ներսիցդ:

Խոսիր ինձ հետ մեր մտերմության մասին

որի հատակագիծը փոխեցիր 

ու մատիտի ծայրը՝ հոշոտված:

Լսու՞մ ես, մեզնից մեկի երախը բաց է 

ու ներսում սպանված կյանքեր կան

աննշան կյանքեր, որ մոռացանք ջրել իրենց:


Ես առնում եմ քո դատարկության համը

սեղմվել ես կոկորդիս

ձայնալարերիցս թաց վարտիքդ ես կախել

ու ինձ խնդրում ես, որ քեզ խնամեմ:

Խոսիր հետս, որ չմեռնեմ թափթփված անկողնումդ

Ջրի մարմինը վերցրու քեզ

Շողքերը, ստվերների անունները, աստվածների խնամքը

վերցրու քեզ

Մազերդ սանրիր, հոգնել եմ անշուք տեսքիցդ

Գիտե՞ս, որ երազումդ հագուստդ էի լվանում

Վրան սպիտակ փշրանքներ կային

ու քո հոտը տհաճ էր, անչափ տհաճ:

Խոսիր հետս, որ չզգամ մոռացումը

Կորուստները քոնն են

Երակները, գետի ճյուղերն ու անանցանելի ծառերը

քոնն են,

տար ինձ դուրս, 

որովհետև հորիզոնս սահմանափակել ես հյուսվածքներովդ:


Խոսիր ինձ հետ այդ մասին,

որ ժամանակների ավարտը չտեսանք

որ գնացիր որսի ու մոռացար ետ գալ

իսկ ես սոված էի ու քեզ տեսնել էի ուզում

որ այդպես էլ չսովորեցրիր ձեռքերով կրակ ստանալ

որ հոգնած էիր ու շրջվեցիր պատի կողմը՝ 

այն հույսով, որ վաղն էլ չես զարթնելու

որ մատներիդ արանքը սնկերով պատվեց

որ ծառի արմատ դարձար

Խոսիր ինձ հետ, որ չզգամ մոռացումը:


Ճանապարհս համառությանդ մոլախոտերը ծածկեցին

ու անվտանգությունն ինձ տարավ սենյակ

հիմարիկ, մոռացել էիր լամպը կարգի բերել

Մոծակների խայթոցը հիշու՞մ ես

Ես, որ քեզ սիրում էի ժամանակների սկզբից ի վեր

հիշու՞մ ես,

օրորոցայինը, մարդիկ, որ ջրհեղեղը տեսան

կանայք, որ խոսել չգիտեին

հիշու՞մ ես:

Ձեռքիդ խալը, որ հետո արյան խոռոչի վերածվեց

Ժանգի համը ջուր խմելիս

նոր բացահայտված մոլորակները

հիշու՞մ ես:

Աչքերիս տակ փոսեր կային՝ լցված կապույտ հեղուկով

Հիշու՞մ ես, որ ասացի՝ կարևոր ես ինձ համար:

Խոսիր ինձ հետ, որ մոռացումը չզգամ:

Comments

  1. Եթե նույնիսկ չկա ցանկություն, միևնույն է, անհնար է չգնալ այնտեղ, ուր տանում ես դու, Մարիշ...

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

մայիսյան

Հունիսն իրեն առաջ է գցել արդեն, բայց սիրտս ուզում ա մայիսը ենթարկել կինո/գրքա/երաժշտա/անձնա ամփոփման: Էս կիսամյակի դասերը շատ թռուցիկ անցան: Ուշքն ու միտքս կուրսայինն էր ու դրա հաջող հանձնումը: Մի տեսակ շատ վաղուցվանից էի տրամադրվել էդ օրվան, ու անսպասելի պահեր չեղան: Ամեն ինչ իր հունով անցավ: Կարևորը գրասեղանիս վրայից պոկեցի Cluster-♡ գրությունը: Դա արել էի, որ իբր սիրահարվեմ կուրսայինիս թեմային: Կինոներից. կորեական նոր ալիքի տակ մնացած I'm a Cyborg, but that's ok Վրեժի մասին տրիլոգիան ավարտին հասցրի: Սրա ռեժիսորը անտանելի լավն ա: Ֆիլմերը մեկը մեկից "դնես պաչես" են: Բա ինչքան սիրուն տրամաբանական կառուցվածք ունեն: Lady Vengeance Sympathy for Mr. Vengeance Ապակի կինո Stoker-ը: Ուրեմն էս Միա Վասիկովսկան մի կյանքի կտոր ա իրականում: Մի տեսակ հետաքրքիր ու իզոլացված ագրեսիա ունի, ու չես հասկանում՝ երեխա է, թե մեծ մարդ: Stoker Joint Security Area Thirst Լավ գրքի շատ վատ էկրանավորումը The unbearable lightness of being Էս ֆիլմից մի շա...

Ինքը...

Ինքը միակն է, ում առաջ պատրաստ եմ արձակել ամենավերջին կոճակս էլ Իրեն կվստահեմ նույնիսկ ծակ գուլպաներիս մասին պատմությունը Իր հետ սեղան կնստեմ թափթփված մազերով ու չհարթուկված շորերով, կուտեմ առանց պատառաքաղի և ուզածիս չափ կճպճպացնեմ Հետը կկիսեմ հաց ու պանիրը, կոլան կամ մսով ապուրը Թույլ կտամ, որ մտնի դարակներս ու քանդի, թույլ կտամ, որ խառնի թղթերս ու պատռի գրքերս Իրենից կխնդրեմ, որ սրբիչս հասցնի, երբ ես բաղնիքում լողանալիս լինեմ Կնստեմ դիմացն ու կնայեմ աչքերի մեջ` առանց ամաչելու Վրան կգոռամ ու ճղճղան ձայնս ցույց կտամ` առանց մտահոգվելու Հետը կխոսեմ ձեռքերով ու ոտքերով Ու եթե պետք լինի բարձրաձայն կլացեմ ու կհայհոյեմ մոտը` համոզված լինելով, որ ինձ չի նախատի ու բերանս չի փակի Ինքը միակն է, ով մոտենում է ինձ ուզածի չափ ու դիպչում է ինձ` ինչքան որ սիրտը կտա Իրեն ես երբեք հետ չեմ հրում Ջրից հետո ամենաանհրաժեշտ բանն է ինքը Օդից հետո` ամենացանկալին Իրեն կարելի է առանց զգուշացնելու էլ գալ, կարող է առանց դուռը թակելու էլ մտնել, կարող է կոշիկները չմաքրել, եթե ուզում է, կարող է լուսա...

Ածելիավոր

Երկսայր մկրատն ընկած էր սենյակի փոշոտ հատակին: Երկու ծայրերն էլ ժանգոտ էին: Դեպի սենյակի ելքն ուղղված ծայրին մի երկու կաթիլ արյուն կար: Սեղանի տակ դրված հաստափոր գրքերը ծածկված էին դեղնավուն կտորով:  Սենյակից եռացրած սպիրտի հոտ էր գալիս: Երկու ոտքեր առանց դադարի ցնցվում էին: Դրանից զսպանակների ձայն էր գալիս: Կտկտոց: Աթոռին նստած էր ինքը՝ ածելիով մարդը: Մեջքը կոր էր: Երկու թիակներն էլ դուրս էին թռել: Վզի հետևում կոշտուկներ կային: Ձեռքին ածելիներն էին: Սենյակում ոչ ոք չկար: Միայն Ածելիավորն էր: Սեղանին խոհանոցային դանակներ էին:  Դանակներից մի երկուսի վրա հացի փշրանքներ կային: Ածելիավորը երբեք չէր օգտագործում դանակներ: Նրան բավարարում էր մկրատի երկսայրությունը: Հետո, երբ մկրատները ժանգոտեցին, նա որոշեց ածելիներով յոլա գնալ:     Նա վերցրեց հատակին ընկած մկրատը: Խնամքով մաքրեց երեք կաթիլ արյունն ու դրեց դանակների կողքին: Սեղանն ամբողջությամբ քերծված էր: Նա միշտ ստիպված էր լինում սեղանի վրա փորձարկել ածելիները, քանի որ ուրիշ հարմարանք չկար: Իսկ հատակը վաղուց անպի...